Select Page

Druk, druk, druk.
Nu echt geen tijd.
Ik zit in het midden van een allesopslorpend project.

Ook ik bezondigde me al aan deze zinnen, deze dooddoeners. En vaak -veel te vaak- hoor ik ze uit de mond van vrienden, kennissen, familie, …

En dan verschijnt er een proefavond, zo eentje waar bubbels de hoofdtoon voeren, meer bepaald die van Charles Heidsieck.

Charles Heidsieck is sinds een jaartje eigendom van Groupe EPI (Société européenne de participations industrielles) en zo’n nieuwe wind zorgt voor nieuwe ideeën, ontwikkellingen, kortom veranderingen. Dat was de reden dat ik een uitnodiging ontving van Oona: het nieuwe kleedje en de officiële voorstelling van de nieuwe Brut Réserve van Charles Heidsieck.

Maar daar wil ik het even niet over hebben. Neen, dat moet wachten. Wachten omdat één bepaalde Champagne me volledig van mijn sneakers blies. De Brut Réserve had me wel al losjes op mijn benen gezet, dat mag gezegd.

Ik hoorde nog de gevleugelde elementen bubbelen in mijn oren; “De Champagnes van Charles Heidsieck componeert men uit 4 elementen: Pinot Noir, Pinot Meunier, Chardonnay en Tijd (“Le Temps”). En toen kregen we de Blanc des Millenaires 1995, een Champagne die was samengesteld uit 2 elementen: Chardonnay et Le Temps.

Dit is een Champagne die “druk, druk, druk” wegblaast en je tijd volledig opeist. Een moment van stilte in de stressstorm, een hels genietmoment dat smeekt om je tijd, dat op zijn knieën gaat en met opgeheven handen vraagt alles opzij te duwen en enkel met genieten bezig te zijn. Een moment van compleet verloren tijd.

Alhoewel, het begon allemaal wat aarzelend. Zie je, het begin was een tikje teleurstellend. De Champagne kwam vrij koud in het glas en bij de eerste neus dacht ik aan versgeroosterde amandelnoten overgoten met een vleugje acaciahoning met een crunch van wat mokkasnoepjes.

Even voorzichtig een goede slok nemen en baaaaammm, wat een elegantie, wat een volheid in de mond. Geuren van versgebakken boerebrood, Italiaanse brioches (ja die nog dampend warme met een streepje abrikozenmarmelade), geklaarde boter, babbelutten, soepje van abrikozen en perziken overspoelden mijn gehemelte. Wat mondwarmte en deze wijn veranderde van gedaante, bloeide totaal open.

Hoe meer tijd ik deze wijn in het glas gaf, hoe meer de balans tussen neus en smaak naar voren kwam. Doen we het daar niet allemaal voor, van die wijnen die je keer op keer naar je glas laten grijpen. Wijnen die de tijd versmelten tot enkel aroma’s en smaak, wijnen die je grijpen, aan je trekken en je alles doen vergeten…

“Nu echt geen tijd.” wel daar had ik nu even echt geen tijd voor!

De volgende keer neem je tijd om te genieten van die wijn, neem je tijd om je wijn te laten ontwikkelen, zinderen in het glas en neem je tijd om zelf mee te ontwikkelen en laat even het gewoel naar de achtergrond verdwijnen. Ja, dit is een moetje!

Foto: Bogenfreund