Elzas-swingende 3daagse vol contrasten (3)

Elzas-swingende 3daagse vol contrasten (3)

De eerste dag waar we voorzichtige danspasjes deden op de spiegelgladde hellingen van de Elzas. Proefsessies waar contrasten zich als nevels rond de glazen verstrengelden.  Ook de dag waar mijn vooroordelen een eerste keer aan de tand werden gevoeld…

Schenk je een heerlijk glas Elzaswijn in en geniet.

Dag 1 – contrasten: adagio versus allegro – de eerste voorzichtige danspasjes

Vooroordeel numero uno

Heb jij je oordeel klaar over één of andere wijnstreek? Heb jij van die uitgesproken meningen over wijnen uit een specifieke appellatie?

Wel, ik ga je iets toevertrouwen, je bent niet de enige. In mijn derde lade linksonder liggen een stapel meningen en oordelen over de Elzas te blinken. Pas op, het gaat hier wel degelijk over stevig onderbouwde meningen, oordelen met een betonnen fundament. Namelijk op basis van hetgeen ik tot hiertoe uit deze regio proefde. OK, ik beken dat dit eigenlijk nog niet zo uitzonderlijk veel was.

Genoeg rond de pot gedraaid, hier mijn vooroordeel numero uno:

De meeste Elzaswijnen zijn suikerwater. Het swingt niet, het is allemaal wat log, zoals een püntliche Duitser de salsa danst. De wijnen missen ritme, schwung, swoosj en dat stevig sexy achterste, o zo nodig om wat pit te krijgen in een salsadans.

Dat ik niet de enige ben met zo’n uitgesproken mening kan je alvast lezen bij Frank J. Prial in “Decantations“:

“Michel Bettane, the French critic who tasted with me at Domaine Weinbach, contends that in Paris, even some of the grand cru wines are watery and sugary. “Less than 10 percent of Alsatian wine are excellent,” he said. “The other 90 percent are sugar water.”

Maar meningen zijn er om getoetst, getest, aan de leugendetector gezet en gemarteld te worden, vind je niet?

De ham met sauerkrautvraag bleef of mijn vooroordeel stand zou houden tegenover deze helse martelingen?

Een contrastrijke dag

Op onze eerste dag waren de volgende producenten geboekt:

Frederic & Pierre BECHT
26 Faubourg des Vosges
67120 DORLISHEIM
Tél / Fax : +33.3.88.38.18.22 / +33.3.88.38.87.81
Mail : info@domaine-becht.com – Web : www.domaine-becht.com
Charles WANTZ
36 rue Saint Marc
67140 BARR
Tél / Fax : +33.3.88.08.90.44 / +33.3.88.08.54.61
Mail : charles.wantz@wanadoo.fr – Web : www.ch-wantz.com

Als intro tot de Elzasser wijnen kon het contrast waarschijnlijk niet groter. Twee familiale domeinen, dat wel maar daar houdt de vergelijking ver op. De contrasten daarentegen zijn even talrijk als de grand crus in de Elzas:

  • Een kleine producent versus een grote producent;
  • 35.000 flessen versus 1.500.000 flessen jaarlijkse productie;
  • lokale verkoop rechtstreeks aan particulieren versus een uitgebreid distributienetwerk gericht op de export;
  • op de streek gericht versus een verbluffend open mentaliteit.

Frederic & Pierre Becht

We starten bij de eerste, Frederic & Pierre Becht, een klein familiaal wijnbedrijf. Een aantal elementen duiden alvast op kwaliteitsdenken, zoals de blinkende Bucher persen waarmee ze zeer langzaam persten en het gebruik van zwaartekracht voor de overheveling van hun wijnen uit de pers naar de inox en andere cuves.

Laat me man en paard noemen, eenmaal in het proefgedeelte bleken zijn wijnen vooral goedgemutste wegdrinkertjes te zijn. Ideaal als voorzichtige intro tot de regio (en daarom ook goedgekozen), om het ijs, of beter de sneeuw, wat te breken en ons op te warmen voor het (wellicht) zwaardere werk.

Charmante tartraten en een slaapmutsje hoop

Zaken die zijn blijven nazinderen van dit bezoek:

  • Een houten foeder (en het deurtje van een houten foeder) bevat stevig wat wijndiamanten (tartraten). (zie foto)
  • Mijn eerste ontmoeting met manuele gyropalletten en, verdomd, zo’n machine straalt heel wat charme uit. (foto)
  • Moedertje natuur zorgt soms voor zeer aangename verrassingen. Pierre Becht toverde   een “ijswijn” van de zalige riesling te voorschijn: Le Soleil d’Hiver. Een zoete wijn van druiven aangetast door botrytis en geoogst van bevrozen besjes. Dit was echt wel zeer yummie stuff! Merci Monsieur Becht!
  • Wijnboeren in de Elzas zijn geduchte liefhebbers van een slaapmutsje en dan bij voorkeur zo eentje dat ze zelf distilleren. Pierre bevestigde deze regel en schotelde ons een paar stevige distillaten voor. En ja, hier zaten een paar mmmmmmm eau de vie’s tussen.
  • Men aanzag ons voor des “Blageurs Flamands” (ach, wat is dat lettertje verschil).
  • Elzassers zijn Belgen die op hun weg naar Zwitserland zijn blijven plakken, zo gaat het verhaal althans. Dit bleek alvast uit de goedlachse en goedgemutste aard van Pierre Becht.
  • De harde waarheid was dat mijn vooroordeel numero uno nog stevig standhield na deze eerste kennismaking.

Maar ik bleef hopen.

True hope is swift, and flies with swallow’s wings;
Kings it makes gods, and meaner creatures kings.

William Shakespeare, “King Richard III”, Act 5 scene 2

Charles Wantz

We kwamen met heel wat vertraging aan (ook zo’n rode draad doorheen onze Elzastrip) bij de volgende afspraak. Erwin Moser, echtgenoot van Eliane Wantz en drijfende kracht achter Charles Wantz, stond duchtig zijn oprit sneeuwvrij te maken. Hij liet met plezier dit werkje vallen om zijn wijnen te introduceren.

Wat direct opviel, was een proeflokaal dat volstond met wijnen van over heel Frankrijk, wat zeg ik, zelfs Italië, Spanje en Chili stonden in de rekken. Hij vertelde ons dat dit ook een wijnwinkel was en dat hij de Elzassers wilde bekend maken met wijnen van over heel de wereld. Charles Wantz werkt immers samen met een hoop producenten uit heel Europa op basis van uitwisseling van wijnen: hij maakt publiciteit voor hun wijnen en zij doen diezelfde wederdienst.

Een open geest

Goh, dit moest wel iemand zijn met een open geest.

Wijnmakers die enkel bekend zijn met wijnen uit hun eigen regio, je kent ze wellicht wel. Of erger nog, wijnmakers die van hun regio maar een zeer beperkt aantal wijnen hebben geproefd. Wel, ik eis van een wijnmaker dat hij zijn blik verruimt, dat hij open voor wijnen  uit zijn eigen regio en voor wijnen uit andere regio’s.  Zullen we dit ook maar onder één van mijn vooroordelen rekenen?

Hier zaten we wat dát betreft alvast goed.

Viticulteur responsable

Eliane, de dochter van Charles Wantz, en Erwin Moser leiden vandaag het domein. Erwin startte de inleiding met zijn filosofie en die is samen te vatten in een oud spreekwoord van de indianen:

Nous ne sommes que des locataires sur cette terre.

Het komt er op neer dat we zorg dragen voor hetgeen we huren, we ons gedragen als een goed huisvader. In wijnbouwerstermen vertaalt hij dit als een “viticulteur responsable“. Zo’n viticulteur responsable ben je echter niet op een-twee-drie.

Een wijnbouwer kent een volledige verticale integratie van zijn produkt: hij ziet alles, van basismateriaal tot eindprodukt. Veel landbouwers hebben dit privilege niet. Neem maar een boer die graangewassen teelt. In de meeste gevallen gaat die een tussenproduct afleveren waarvan iemand anders een eindprodukt maakt, zols bv. brood.

Bij wijnbouwers die zelf bottelen, is dit verhaal heel wat anders. Deze zien het eindresultaat van al hun werk in de fles. Op deze manier hebben ze ook direct de smaak te pakken van de handelingen in de wijngaard. Een wijnbouwer zit als het ware met zijn neus op de feiten.

Die directe band tussen grondstoffen en de fles wijn als finaal product zorgt er voor dat je heel wat bewuster in de wijngaarden te werk gaat, althans toch in het geval van Erwin Moser.

Mentaal achtergestelde druiven

In de jaren ’80 merkte Erwin Moser een aantal problemen in de wijngaard. De druif had als het ware het lijf van een volwassene maar de beenderen van een peuter. De wijnplant groeide eigenlijk te hard en te vlug: een druif die high was van al de herbiciden maar eigenlijk nog niet rijp was, geremd was in zijn “mentale” groei. Hier was iets stevigs fout en hij vond het hoog tijd om in te grijpen.

Soms zijn er van die gelukkige toevalligheden. Eén ervan was dat zijn buren aan biologische wijnteelt deden. Daar ging hij de mosterd halen. En zo sloeg hij het biologische pad in.

Sinds 2009 is Charles Wantz volledig biologisch voor de eigen druiventeelt. Daarnaast koopt deze wijnmakerij nog een hoop druiven aan. Voor de boeren die druiven voor hen telen, heeft Erwin Moser een uit de kluiten gewassen lastenboek opgesteld en houdt hij de touwtjes stevig in handen. De meesten zijn echter nog niet biologisch bezig. Daar is nog een wijziging nodig. Maar het valt op dat de mentaliteit in de Elzas goed zit. Dit is een regio waar de bio-locomotief al op volle toeren draait en je enkel op de wagon moet springen.

Maakt je dat ook benieuwd hoe deze filosofie zich vertaalt naar het glas?

L’animal boit, l’homme déguste

We trapten af met een Crémant d’Alsace, heel verfrissend en goed voor een stevige portie  smile power in het glas.

In de maalstroom van deze belletjes volgden nog onder andere Klevener de Heiligenstein, Sylvaner van de Grand Cru Zotzenberg, riesling van  Wiebelsberg, Gewurztraminer van de grand cru Kirchberg en om af te sluiten een Selection de Grains Nobles van gewurztraminer.

Wat me opviel was de enorme mineraliteit in zijn wijnen. Wijnen met een goede structuur en verfijnde elegantie en, ja, mijlenver verwijderd van het gevreesde suikerwater. Voor mij zat zijn filosofie en het glas alvast op één lijn. Kortom witte wijnen die swingend door het leven gaan en zich heupwiegend in het glas nestelen. Yeah!

Conclusie van dag 1

Een eerste voorzichtige conclusie gekoppeld aan een aarzelend danspasje (tja, op deze van ijzel vergeven wegen kan je maar beter omzichtig zijn):

  1. De enorme diversiteit is net hetgeen me zo aantrekt in wijn (net zoals de enorme diversiteit in wijnbloggers net zo leuk is). En deze eerste dag was al goed voor heel wat diversiteit. Het valt me steeds op hoe wijnboeren met hetzelfde basismateriaal toch volledig verschillende zaken doen.
  2. De aanpak van elke wijnmaker die zo totaal verschillend kan zijn en tot zo totaal verschillende wijnen kan leiden (zie ook vorig gedachtestreepje).
  3. Verdorie het swingt toch in de Elzas. Met hun elegante witte wijnen wil ik gerust een salsa, passo doble, rumba en mambo plegen.

Vooroordeel 1 heeft toch al een trek gekregen, staat niet meer zo rotsvast in zijn funderingen. Zoals in elke wijnregio, is het de kunst de juiste wijnboeren tegen het lijf te lopen. Wijn, het blijft een constante zoektocht.

Ik haal er nog even een citaat bij van Bernard Pivot uit “Mijn Wijn“:

“De Elzas is net een heerlijke makreel: ze zijn allebei zonder witte wijn ondenkbaar. Witte wijn is er de taal, grammatica en cultuur.”

Wel, het goede nieuws is dat we ons de volgende dag in een stevig taalbad onderdompelden, geurende glazen grammatica kregen toegeschoven en heel wat cultuur opsnuifden!

Maar dat is voor een vervolg…

Dit is deel 3 in een reeks over het bezoek van de Vlaamse Wijnbloggers aan de Elzas op uitnodiging van Sopexa.

Deel 1 vind je hier: Elzas een swingende driedaagse vol contrasten – (1) Prelude

Deel 2 vind je hier: Elzas: swingende driedaagse vol contrasten – (2) Intro – Larghissimo – de eerste akkoorden

(Visited 34 times, 4 visits today)

0 Comments

Trackbacks/Pingbacks

  1. Elzas/Alsace – (III) | Wine-Itch - [...] van ‘de elzasiaanse avonturen van les blaggeurs flamands’ op hun eerste dag … HIER! February 14th, 2011 | …

Leave a Reply