Vlaamse Wijnblogdagen XI – Over speelse honden en gerijpte aroma’s (Deel I)

Vlaamse Wijnblogdagen XI – Over speelse honden en gerijpte aroma’s (Deel I)

spelendehondIk hou van jonge wijn, wijn waarin het fruit speels, vrolijk en uitbundig is. Een beetje zoals een jonge hond, ongeremd springerig.

Natuurlijk zet ik mijn lippen ook graag aan van die gerijpte exemplaren, wijnen waar het speelse fruit wat naar de achtergrond is verdrongen door aroma’s van truffel, leer, gedroogde rozen, dat snuifje walnoten, … Deze wijnen vereisen een andere aanpak, een meer overpeinzende.

Ik heb me in mijn keuze dan ook laten leiden door die twee extremen in mijn wijnvoorkeuren: een jong wijnboek (net aangeschaft en vol van dit springerig fruit) en een oud wijnboek (mooi gerijpt met een tuillé rand en stoffige aroma’s van oud leer).

1. Een jong wijnboek: Bernard Pivot, Mijn wijn

mijnwijnBernard Pivot was de presentator van Apostrophes, een literair programma dat tussen 1975 en 1990 furore maakte op de Franse televisie. Natuurlijk houdt deze journalist ook van een glas wijn. Een link tussen boeken en wijn. Alleen al de achterflap maakte dat ik dit boek een plaatsje wou geven in mijn boekenkast.

In het woord vooraf schrijft Bernard: “Ik ontleen mijn bevoegdheid tot het schrijven van dit boek aan mijn liefde voor de wijn en aan de – overigens heel vrije – jeugd die ik tussen de wijnstokken heb doorgebracht”. Zijn wij, wijnbloggers, ook niet tot het woord bekeerd door onze liefde voor de wijn, ik in ieder geval wel. Die vrije jeugd tussen de wijnstokken heb ik echter moeten ontberen…

En hij vervolgt: “Tussen de dageraad van de tijd en het einde van de wereld is de wijn – ten goede of ten kwade – niet los te denken van het menselijke avontuur, de beschaving, de kunst en het grote mysterie van het hoe en waarom.” Kijk, met zo’n lofuiting op wijn grijp je me bij mijn nekvel en kijk ik stevig saliverend uit naar wat er nog onder kurk steekt.

En dat dit nog heel wat lekkers is, mag geweten zijn. Dit boek leest als een enomatic vol (over)heerlijke wijntjes. Eerst proefde (las) ik nog gewoon pagina per pagina, mooi in de numerische volgorde. Maar al gauw liet ik me verleiden tot kris kras daar eens een glaasje te tappen en vervolgens een paar honderd pagina’s eerder iets te proeven. Dit is immers een boek dat uitnodigt om in kleine slokjes tot je te nemen. Hier een verhaaltje in je glas te laten walsen, daar een anekdote op te snuiven. De “zie ooks” op het einde van elk stukje lenen er zich uitstekend toe, met als gids de heer Pivot, te verdwalen in het boek.

En op die dwaaltocht streelden heel wat woorden mijn huig en lieten me ongekende geuren ontdekken (“luie hellingen”, “natte-voeten cafés”), zinsneden brachten me in vervoering (“Antoine Blondin beschreeft met grote opgewektheid en veel elegantie dingen die aarzelen tussen blijdschap en verdriet.”, “Een jonge Bourgogne heeft de kracht van een liefdesverklaring, een oude bourgogne de verleidelijkheid van een raadsel.”), en citaten lieten hemelse smaakimpressies na (“Wijn heeft het vermogen om de ziel met alle waarheid, kennis en filosofie te vullen.”).

Kortom dit is lectuur voor de moderne wijndrinker, één die zo graag tussendoor een stukje leest of zo net voor het slapen gaan nog zijn slaapmutsje wilt. Maar wel die moderne wijndrinker die een erudiete wijn weet te appreciëren. Een wijngenieter met een open blik en gevoel voor finesse en karakter.

Klok-klok
Er moet altijd een schrijver en een wijn te ontdekken blijven.” Ik heb genoten en nagenoten van dit boek met in het glas Tupinier-Bautista, Mercurey Vieilles Vignes 2007 (Bourgogne), een likje Benriach Heredotus Fumosus, een herinnering aan Mas de Libian, La Calade, Côtes du Rhône Villages, en vele andere wijnen (met een vrolijke dronk in het kielzog). Een boek met een lange afdronk.

Klok-klok
Minpuntje: de oorspronkelijke titel in het Frans is zo oneindig mooier: “Dictionnaire amoureux du vin”. En, oh ja, je moet natuurlijk wel een beetje een “erudiet potentaat van de pipet” zijn…

Zie ook:

Een speciale vermelding voor:

  • De zinsnede: “Tja, een bekend wijnbouwer pende ooit neer dat Riesling geen druif is, maar een planeet. En daar kan ik me volledig in vinden. Een grote Riesling kan me danig ontroeren, is pure erotiek en is de opperste symbiose van finesse, elegantie en rijkheid.” – Wijngerd
  • Een amaronese die zich ergert aan wormstekige stinkliteratuur, en als amaronese zich ergert, krijg je geurige literatuur. Een uitzonderlijk pareltje binnen dit thema van de Vlaamse Wijnblogdagen XI: Topperdetopperdertopwijnboeken?!

Zie ook deel II

Deze post maakt deel uit van de “Vlaamse Wijnblogdagen” waarin een reeks wijnblogs over hetzelfde onderwerp een artikel schrijven.

Vlaamse Wijnblogdagen XI: Het beste wijnboek

Voor een lijst van de Vlaamse Wijnbloggers zie de rechterkolom.

Foto: Kayintveen
(Visited 57 times, 2 visits today)

2 Comments

  1. ‘mijn’ pivot is meegeweest naar piemonte, heeft naast mijn bed gelegen, op het toilet, mee op de trein,… om maar te zeggen dat het voor mij een ‘pralinnen’boek was. In kleine stukjes van genoten! en inderdaad heen en weer gezworven door het boek.

  2. Kortom een zwervend reisboek. Ik vind het schitterend hoe een boek een extra dimensie krijgt door de plekken waar je het leest.

Leave a Reply