To moedwil or not to moedwil…

To moedwil or not to moedwil…

Het boek “Moedwil” van Dan Simmons net achter de kiezen. En ja, dat las als een TGV (voor de Spanjaarden onder ons “als een AVE”) op kruissnelheid.

En toch, op sommige momenten wrong het. Goh, dit moet me echt wel van het hart (nog steeds heftig kloppend dankzij een peacemaker van betere makelij). Ja, echt wel. Ik dacht, ik gooi het gewoon in de groep. Wat zou jij doen, mocht iets stevigs op je lever liggen te gisten? Als je naam St. Etienne is dan weet ik wat je zou doen…

Sta me toe mijn lever te ontgiften en lees in gezwind tempo door:

“De eigenaar kende Dar en bracht hen naar een tafeltje in een erker van wat ooit de salon van een negentiende eeuws herenhuis was geweest. Ook de wijn was goed. Syd kende de kwaliteit van de verschillende jaren, dus koos zij een fles en zaten ze even later aan een uitstekende merlot.”

“ze aten tegen een uur of elf. Dar grilde de steaks buiten, met enkel zijn badjas aan, terwijl Syd de sla aanmaakte, wat aardappelschijfjes frituurde – ze waren te ongeduldig voor gebakken aardappelen – en de cabernet sauvignon liet ademen.”

En buig je nu even over deze citaten uit datzelfde boek:

“ook Yapinchik en Zuker droegen een pistool, maar ze haalden als laatsten hun wapens achter uit de Suburban: twee Snayperskaya Vintovka Dragunova – scherpschuttersgeweren van het type waarmee Tom Santana en de drie FBI-agenten waren doodgeschoten.”

“… Had hij een paar honderd schoten gelost met zijn oude M40 grendelrepeteergeweer en zijn geleende Light Fifty.
Met zijn nieuwe aankoop – een Leica Geovid BDII-afstandszoeker van 3295 dollar – controleerde hij de afstanden via de ingebouwde laserzoeker van de Leica.”

Daar krijg ik nu gebakken aambeien en rondvliegende turbokak van. Man, doe toch “pretty please with sugar on top” je research. Geef je eens over aan een echt glas wijn, zo één waarvan het etiket meer vertelt dan enkel maar cabernet sauvignon of merlot. Informatie wil ik en met hopen…

Hemeltergend is het, je komt alles te weten over wat geweertjes en pistooltjes maar dat ene ongevaarlijk flesje wijn…komaaaaaaaaan…

Vanaf nu wil ik dat schrijvers de wijn met naam en toenaam, oogstjaar, prijs, druivenras(sen), ligging, bodem en nog wat van die pikante details vermelden. Indien niet, gaat het boek onherroepelijk op de zwarte lijst en dient het enkel nog als voer voor een gigantische brandstapel. Sodemieter toch op met die flauwe cabernet en merlotboeken, verbranden die handel.

Jij, help me in mijn strijd tegen deze flauwe afkooksels van schrijfsels en meld de boeken aan die deze hoofdzonde begaan hier in de comments en ik koop de volledige druk op en zorg voor een brandstapel die zal te zien zijn tot in Abbottabad.

En dan ga ik nu met mijn blik meegezogen door de vuurkorf (ja Moedwil moest er aan, dus weeral een boete bij de bibliotheek) wat genieten van een barbera (die ik al wat heb laten ademen).

(Visited 37 times, 1 visits today)

3 Comments

  1. oei
    dat wordt een heeeele kleine boekenkast

    maar hey, dan kan je je kelder vullen met veel lekkers als troost en mensen uitnodigen omdat je geen tijd meer hoeft te reserveren voor lezen ,-)

  2. Mijn boekenkast is de bibliotheek, dus ik heb een heeeeeeeeel grote boekenkast 😉 en een veel te kleine wijnkelder (veel te grote rotatie ;-)).

  3. Bart, welke Barbera? (sic!) Jaartal, huis, … 😉
    Maar ik volg je, de schrijver heeft hier de kans gemist om de erotiek die in de beschrijving van de wapens zit, eveneens op te wekken bij het aanduiden van de fles wijn. Het valt overigens alleen maar op wanneer men de wapens in detail beschrijft; een zin als, deed zich tegoed aand e kracht van de Cabernet Sauvignon” zou al als sterk kunnen overkomen, ja toch?

Leave a Reply