To bio or not to bio…that’s not the question

To bio or not to bio…that’s not the question

And let us listen to the moon.William zou zich omdraaien in zijn graf en er nog een stevige “sodemieter op” bijgooien als hij deze verkrachting van één van zijn bekendste zinsneden vernam. En ik geef hem geen ongelijk.

That’s not the question

Eerst en vooral, to bio or not to bio, dat is niet de vraag.

De enige vraag die telt, is of een wijn me die hemelse tandpastasmile weet te ontlokken. Een wijn die niet garant staat voor een smile (al is het maar een simpel monkellachje), is voor mij enkel goed voor de vergeetput van mijn afvoer (en de krokodillen die daaronder smachtend zitten te wachten op een lekje wijn).

Het kan dus aan mijn reet roesten of een wijn biologisch, natuurlijk, biodynamisch, of op welke manier dan ook is gemaakt. In al deze categorieën heb ik al exemplaren gedronken die me in vervoering brachten en ook wijnen achterovergeklokt waarbij ik een gat in de lucht sprong dat er een spuwemmer en/of een plant met een ruime cachepot in de onmiddellijke geburen stond.

Open question

Kan jij het nog bijhouden wat er zoal op de markt is vandaag?

Lutte raisonnée, biologische, biodynamische, natuurlijke wijnen, cosmocultuur, intergalactische wijnen, astrofysische wijnen en wijnen waarin men dit alles genieus combineert.

Ik geraak er alvast niet meer wijs uit. Welke wetgevingen, regeltjes zijn er van toepassing? Wanneer krijg je het label bio of biodynamisch? Geen flauw idee. Dus een oordeelkundige onderbouw van mijn mening ga je hier niet vinden. Ik ben nog altijd zoekende

Met stevige wortels in een juridisch-wetenschappelijke achtergrond hebben ze me altijd het volgende erin gepompt:

  • Behoudt een open geest en test alles uit.
  • Blijf steeds kritisch, stel zaken in vraag, en ga op zoek naar de wetenschappelijke onderbouw (en kom daarbij liefst ook nog te wete vanuit welke hoek de wetenschappelijke onderbouw komt). Kortom altijd en overal die kleuterachtige verwondering en dat kinderlijke waarom klaarhebben…

Related questions

To bio or not to bio is een vraag met heel wat meer implicaties.

Laat me toe paar kanttekeningen maken, een paar balletjes op te werpen. Balletjes die nog omgeven zijn met een waas van waarom, maar die me bezig houden, die jongleren met mijn hersenen.

1. Economische wetmatigheid

Wijnmaken is eerst en vooral een economische wetmatigheid. Je kunt maar bepaalde zaken doen in je wijngaard en je wijnmakerij als je de kosten die je hiervoor maakt, kan doorrekenen in je wijn.

Bijvoorbeeld, je kan maar een trieertafel aanschaffen als je die meerkost van zo’n investering en de extra arbeidskost (reken maar vlug twee tot vier personen die nodig zijn om de druiven te selecteren aan zo’n trieertafel) kan doorrekenen in de verkoopsprijs van je wijn.

Van de wijnmakers die aan biologische druiventeelt doen, krijg ik altijd te horen dat ze soms tot drie keer meer in hun wijngaard vertoeven (lees “werken”) dan iemand die aan conventionele wijnbouw doet.

Met die economische wetmatigheid in mijn achterhoofd, moet ik me dan vragen stellen bij al te goedkope biowijnen?

Trouwens, hoe gaan de controles in zijn werk?  En wie controleert het controleorganisme?

2. Modeverschijnsel

Biologische wijnteelt en biodynamisme is in en iets dat “in” is, heeft de neiging al vlug naar een modeverschijnsel over te hellen. Wijnmakers die, nog voor het eerste woord is gevallen, zeggen dat ze biologisch of biodynamisch bezig zijn, tja, dan krijg ik kippevel en angstrillingen.

Het doet me altijd denken aan mijn bezoek in de Marche (Italië) van een wijnboer die biodynamisch bezig was (al decennia) maar die daar absoluut niet te koop mee liep (ik heb het uit hem moeten sleuren). Hij vertelde me over zijn burin die ook absoluut biodynamisch wilde werken. Hij hielp haar bij haar eerste stappen op de biodynamische weg. Wat bleek echter, tijdens de maand augustus wou deze wijnbouwster liever heel de maand op vakantie. Gevolg, al haar biodynamisch werk naar de knoppen en volgens hem kon ze helemaal opnieuw beginnen. Ja, biodynamisme, het is een roeping.

3. Implicaties

Onlangs vertoefde ik in het aangenaam gezelschap van een wijnmaakster uit Duitsland, Pfalz. En ik stelde haar de vraag van 1 miljoen: to bio or not to bio?

Ze vertelde me kordaat dat zij en haar man weloverwogen hadden gekozen om niet biologisch te werken. Ze hadden de verschillende elementen op een rijtje geplaatst en de voor en tegens afgewogen.

Hun buur werkte biologisch en moest hiervoor, volgens haar, zo maar eventjes zeven keer meer behandelingen doen in de wijngaard. Wat ook betekende dat zijn tractor zeven keer meer door de wijngaard denderde. Als je om biologisch te werken je co2-uitstotende en vervuilende tractor veel meer van stal moet halen, wel, dan was het voor hen niet nodig.

Kortom biologische wijnbouw heeft een hoop bijkomende implicaties die je ook mee moet incalculeren bij je keuzes. Ach, er zijn geen eenvoudige waarheden meer, niet?

4. Afzondering

Onlangs een wijn van Champs des Murailles geproefd. Deze wijnmaker gaat op zoek naar absoluut afgelegen wijngaarden. Reden: hij wil niet dat zijn buren zijn wijngaarden met hun chemische brol infecteren. Ja, Monsieur Francois des Ligneris werkt volledig biologisch en kan dit alleen maar doen in volledige afzondering.

Dan duikt natuurlijk direct de vraag op wat die biologische wijnboeren doen met buren die deze filosofie niet volgen, een muur van Berlijn bouwen, ze afschieten, de wijnranken die het dichtst bij hun buren staan niet gebruiken voor hun wijn,…?

Conclusie

Hou deze drie regels altijd voor ogen.

  1. Blijf kritisch, arrogant en ja soms zelfs lichtelijk degutant. Hou de waarom vraag altijd trekkensklaar in je springholster. En nu je toch bezig bent, lees ook eens dit: http://biodynamicshoax.wordpress.com/#!/cover
  2. Hou een open geest. Naar wijn vertaald betekent dit simpelweg: proef alles, test je vooroordelen, snuif, slurp en spuw als een gek, probeer alle wijnen alsof het je laatste dag is…
  3. En vergeet niet dat op het einde van de rit je die aangekochte flessen zelf moet uitdrinken, dus zie maar dat je het spul erg graag, maar dan ook ontzettend erg veel uitermate graag, achterover klokt… Mijn credo: een fles wijn moet je een stevige “Smile!” ontlokken.

Overlaatst kwam ik die Smile nog tegen met een Extra Brut en Postales Chardonnay van Bodega del Fin del Mundo (Argentinië-Patagonia) tijdens een overheerlijke picknick aan Spoor Noord.

De aanleiding kan ook een Mariflor Sauvignon Blanc (Argentinië-Mendoza) zijn waarbij een stelletje kritische wijnvrienden helemaal opgaan in een discussie rond temperatuur van wijn, zuren en eikgebruik. Maar waar uiteindelijk het gezellig samenzijn primeert en de wijn stilletjes naar het achterplan verdwijnt. En dat behoort wijn ook te doen.

Geef me een glas dat me doet lachen en vrienden die me doen samenzijn en ik ben de gelukkigste wijndrinker.

To bio or not to bio, fuck it. Laat mij nog maar wat ploeteren, zoeken, ontdekken, gecharmeerd zijn…zonder dat ik me zorgen hoef te maken over labeltjes.

Dit is geschreven in het kader van de Vlaamse Wijnblogdagen en is rijkelijk te laat waarvoor een hoop  biologische en natuurlijke redenen voorhanden zijn: mijn cosmoculturele timemanagement dat door stevig wat aardstralen, de verkeerde maanstand, een kwak Bordelese pap, planeten die niet in lijn stonden en biologische bestrijdingsmiddelen compleet in de war was gestuurd…

Vlaamse Wijnblogdagen XVII: To bio or not to bio

Ander lekkers kan je lezen bij volgende Vlaamse wijnbloggers:

WijngerdWijnmensDisasterofwineBottle CaseVinamaBelgian Gourmand
St Etienne’s World
Wine-ItchMonkeyVineyard Wine JockeyWijnblog

 

Foto: Ronnie Pitman
(Visited 50 times, 1 visits today)

2 Comments

  1. Bart, mooi artikel! Hierbij nog enkele reflecties:
    – Hoewel de Mariflor Sauvignon Blanc me niet deed denderen van geluk op de moment van eerste kennismaking, en al zeker niet met het bijbehorende prijskaartje, doet je artikel me de vraag stellen: shoud I reconsider my first opinion? Het vraagt om een 2de tasting…
    – Bodega Del Fin Del Mondo spreekt niet alleen tot de verbeelding, het maakt z’n promesse waar. Elke fles opnieuw die ik open doet me verlangen naar een reis naar Patagonië
    – Wanneer de wijnboer in punt 3 aangeeft 7x meer door de wijngaard te moeten woelen met de traktor om bio-wijnen te kunnen produceren, stemt dit idd tot nadenken. In m’n eigen artikel rond het topic, maakte ik me gelijkaardige bedenkingen over wijnmakers die al hun hele carriëre de zorgvuldig en met respect voor de omgeving verbouwde wijnen in de markt zetten. Zijn ze niet al hun gehele leven bio? En daarnaast begrijp ik nu plots de ommezwaai de het champagnehuis De Sousa maakte om met paard en kar door de wijngaard te stampen.

  2. – Er zijn wijnen die een tweede kans, tasting verdienen, deze is er zeker eentje van. Er zijn andere wijnen die enkel krokodillen verdienen (dat zijn die wezens die in je riolering zitten en de polonaise dansen als je zo’n fles door de afvoer giet).

    – Wijn is verlangen, wijn is herinnering, wijn is zoveel meer dan het goedje in de fles. En het doet me goed als ik dergelijke dingen mag lezen!

    – Mmmm, De Sousa…Dringend tijd voor nog eens een tripje!

Trackbacks/Pingbacks

  1. Koop alleen wijn met Duchennekracht! « MONKEY Vineyard - [...] de schenker voor z’n gastvrijheid, maar koop de flessen aub niet. Een artikel van de wijnblogger Have a nice…

Leave a Reply