Langs Italiaanse Canale: over sterren en Barolo

Langs Italiaanse Canale: over sterren en Barolo

19.40u het regent ouwe wijven en met ons drietjes staan we wat te draaien voor de deur van All’Enoteca, Canale, Piemonte. Volgens Tripadvisor en de rode gids een restaurant waar het prinsheerlijk toeven is.

Naar Italiaanse normen zijn we “fashionably early“. Het restaurant opent officieel pas om 19.45u haar deuren en de invasie van de grote troep is pas rond het magische halfnegen voorzien.

Maar geen grammetje hinder voor dit triootje. Gespannen bel ik aan en in een zingend Italiaans zeg ik dat we een reservatie op naam van “Giorgio” hebben. Een zoem en de deur naar het voorgeborgte der genot en gespannen zintuigen gaat open.

Eenmaal aan tafel groet de chef ons met een kinderlijk enthoesiasme en vraagt me of hij me kent en of ik hier vorige week ook al niet was. Staalhard zeg ik de waarheid en prevel dat het mijn eerste keer is (en dus mijn maagdentrip wou ik er nog aan toevoegen, maar hoe de hel zeg je dat in het Italiaans). En ja, vanaf de eerste minuut voel ik me hier thuis.

Een strak interieur waar zwart en wit de hoofdtonen zijn. Nonchalant lange witte gordijnen, zwarte stoelen, strak witte muren. Ik heb mijn gecentreerd zwart hemdje van 7 Camicie aan en voel me heerlijk opgaan in het interieur. Ja, ik voel me hier thuis…of had ik dat al gezegd.

Zonder al te veel omhaal kiezen we voor Il Degustazione “Sorpresa”, 8 verschillende gerechtjes waarbij het ene al heerlijker als dhet andere zal blijken.

Dat was vlug beslist, echter de wijnvraag bleef. Gaan we voor het wijnarrangement (30€ voor aangepast wijnen) of doen we lekker ons eigen ding? Addertje onder het gras: het menu “sorpresa” was inderdaad één grote verrassing, dus veel om onze wijnkeuze op af te stemmen was er niet om handen.

Na drie keer door de wijnlijst te ploegen, was het verdict klaar. Daar plukte ik een eerste witte wijn vande kaart, zo eentje die in herinnerigen was opgevoed: Malvirà Saglietto 2008. Arneis, die wulpse witte druif uit de Roero.

Met de snelle bestelling van de witte, had ik me even wat tijd gekocht voor de rode. In conclaaf discussieerden we even aan welke rode we ons gingen bezondigen. Ondertussen verschenen de eerste gerechtjes ten tafel en bleek dat de wijn uitermate goed in zijn vel zat bij de botercroissants met ansjovis, de succulente kabeljauw (een stukje sappig gestoomd en een balletje) en de superkrokante inktvis.

het moment van de rode wijn. Tja wat drink je in Piemonte, Barolo dat kan niet missen (ok, of Barbaresco). Ons oog, tong en andere ledematen viel op een Damilano, Barolo Cannubi 2005. Heerlijk Baroliaans in de neus en ontroerend lekker.

Maar dan kwam het probleem, een dijk van een probleem. Kregen we toch een nog een schoteltje groene asperges met wat romige geitenkaas ondersteund door een sausje van truffel en hazelnoten. Yummie in het kwadraat maar niet zo direct geschikt voor al dat Barologeweld. Gelukkig wist Giorgio ons te vertellen dat d Saglietto er heerlijk bij ging, dat dit wel eens de marriage van de avond zou kunnen zijn. Tja, de snoodaard was zuinigjes geweest en had nog een ruim glas over. Gelukkig mochten Kaat en ik in de pret delen en dit bleek inderdaad een voltreffer van jewelste te zijn.

Mentale notitie naar het restaurant: het had uitermate prettig geweest, hadden ze ons even een seintje gegeven dat er nog wat asperges op het vuur stonden en dat we dus best nog een beetje van die arneis achterhielden.

Komt de hamvraag: zou jij lekker je eigen ding hebben gedaan of voor het wijn arrangement zijn gegaan?

In ieder geval heerlijk genoten en 7 van de 8 gerechten zaten op een zeer (hemeltergend) hoog niveau. Dus ben je eens in (de geburen van) Canale, niet twijfelen en reserveren die hap bij All’Enoteca. Ga voor de sopresa menu, doorploeg de moeilijke wijnkaart en laat me weten of je een eingezinnige keuze maakte of simpelweg voor het wijnarrangement ging.

Saluti ed a presto!

(Visited 38 times, 1 visits today)

1 Comment

  1. Eten in Piemonte, het blijft een belevenis waarover ik nu gelukkig ook een woordje over kan meepraten.

    Het blijft inderdaad een moeilijke keuze, aangepaste wijnen of niet. Persoonlijk zou ik het toch niet aandurven om zelf te gaan kiezen, zeker als je niet echt weet wat er op je bord komt te liggen. Anderzijds kunnen we toch o zo moeilijk NIET naar die wijnkaart kijken en kiezen waar we op dat moment zin in hebben.

Trackbacks/Pingbacks

  1. Wat we nienanooit willen vertellen over Piemonte … | Gramolere - [...] absoluut vermijden dat we geen plaatsje meer kunnen reserveren. En het zou ziezazonde zijn als we aan deze deurbel …

Leave a Reply