Geblindeerd Michael Phelps achterna…

Geblindeerd Michael Phelps achterna…

Ik was er klaar voor. De volle 100%. Meer dan 300 wijnen had ik de laatste weken geproefd. Ik herkende ze allemaal uit elkaar, stuk voor stuk. Totaal afgetraind was ik. Volledig gefocust en met een concentratie waarop Garry Kasparov jaloers zou zijn geweest.

Nu zouden die oneindige trainingsuren en al dat blind proeven hun vruchten afwerpen. Ik ging Michael Phelps achterna: goud, goud en nog eens goud…(en nog een paar keer goud).

Daar kwam de eerste geblindeerde wijn, totaal onherkenbaar gemaakt in een vormeloos zakje. De kleur inspecteren, een stevige snuif voor die eerste, o zo belangrijke geurimpressies, nog een paar korte snufjes, walsen en een laatste keer mijn neus in het glas.

Ja, ja, dit kwam me reuzebekend voor. Dit moest het zijn.

Jahaa, ik zat er…boenk…naast. Volledig verkeerd. En zo ging dat maar door, de één na de andere wijn die ik volledig verkeerd determineerde.

En toen, toen had ik het gehad.

Laat dat blindproeven maar over aan watjes, seuten en hielenlikkers der objectiviteit. Voor mij is het over, finito, gedaan. Een dikke vette punt.

Geen zenuwachtig gedoe meer of ik iets zou kunnen thuisbrengen aan de hand van de vorm van de fles, de teut van de fles (draaistop, geen draaistop, zag ik daar een vleugje van het DOCGzegel, …), de voorkeuren van de gastheer, …

Vanaf nu proef ik nog enkel met het etiket duidelijk zichtbaar, met de technische fiche ernaast, de website van de producent breed open en liefst ook nog de wijnmaker hem- of haarzelve die me de wijn voorstelt, en, nu we toch bezig zijn, proef ik die wijn bij voorkeur midden in de wijngaarden vanwaar hij vandaan komt of, als het regent, op een droog warm plekje ergens in de wijnmakerij.

En dit herinnert me aan die Est! Est!! Est!!! di Montefiascone. Gedronken met sloten tijdens de Romereis, open en bloot, de uitroeptekens duidelijk zichtbaar. En die wijn herken ik nu nog, ja zelfs blind, uit duizenden. Weliswaar pas de dag erna…aan de hoofdpijn die migraine een lachertje doet lijken…

En nu ga ik me blinddoeken, want ik ben bezig een circusact in te studeren, neen, niets met wijnen maar wel alles te maken met messen.

Blinderen het blijft toch iets hebben…

Foto: thrig

Deze post maakt deel uit van de “Vlaamse Wijnblogdagen” waarin een reeks wijnblogs over hetzelfde onderwerp een post neerpennen.

Vlaamse Wijnblogdagen XVIII: Blind proeven

Voor een lijst van de Vlaamse Wijnbloggers zie de rechterkolom.

(Visited 57 times, 1 visits today)

4 Comments

  1. een tekst geschreven met de elegantie en de scherpte van een mes dat elegant en met een zwiep net tussen 2 vingers beland ,-)

    nicey nice!

  2. Al een geluk dat het tussen de twee vingers belandt. Bij mij belandt dat mes veel te veel op de vingers ;-).

  3. super geschreven en zo herkenbaar – maar ik blijf houden van blinde degustaties. Geen competitie, dat heb ik in de sport van Phelps te lang gedaan, maar het leert je zoveel dat je “plots” ontdekt én het leert je audience dat je ook maar een mens bent. OMG, nog zo’n lange weg te gaan… (en binnen 30 jaar zijn mijn papillen kapot)

  4. Het blijft iets hebben dat blindproeven en ik ben een hevig voorstander. Die twee voetjes stevig terug op de grond.

    Maar er zijn uitzonderingen, die absolute icoonwijnen wil ik niet blind proeven, ik wil weten wat ik voor me heb, ik wil mijn verwachtingen al aan het etiket aanscherpen…

    En die lange weg, tja dat maakt het net zo heerlijk de wijnwereld. Je weet dat de weg nooit af is, dat je nooit alles gaat kennen en dat er veel zevensprongen zijn waarnjenmoet kiezen en dikwijls terugkomen op je stappen om die andere weg toch in te slaan.

    NB Een (buiten)zwembad gaat heerlijk met een Moscato d’Asti.

Leave a Reply