The deliciousness factor

The deliciousness factor

In een interview met Emily Wines, MS (“Master Sommelier”) door Tim Gaiser kwam ik een paar pareltjes tegen. Ideeën over wijn waarin ik me volledig kan vinden. Laat ik er alvast eentje uitpikken. Op de vraag “Wat haar algemene doelstellingen bij het proeven en beoordelen van wijnen?”, antwoordt ze:

“I’m also looking for […] the “deliciousness factor,” or something that makes me want to taste more.”

De “deliciousness factor”, wauw. Maar wacht, hoe vertaal ik dit best: de heerlijkheidsfactor of de verrukkelijkheidsfactor…?

(Betere suggesties altijd welkom.)

Wat houdt die factor in voor Emily Wines: wel, eerst en vooral dat je wordt verleid om opnieuw te proeven van je glas. Heeft de wijn iets dat je intrigeert en laat teruggrijpen naar het glas? En vervolgens, hoe is de balans en de structuur van de wijn?

Dat is toch schitterend, een wijn die je verleidt, een wijn die iets intrigerends, fascinerends en mysterieus heeft. Voor mij betekent dat een wijn die je een verhaal vertelt, een wijn die je meeneemt naar de wijngaarden waarvan hij afkomstig is, iets zegt over de hand van de wijnmaker, de passie van een familie.

Balans en structuur zijn daar belangrijke componenten in, want zonder die twee heb je ook geen verrukkelijkheidsfactor. Denk maar aan die zurige, dunne Chardonnay zonder houtopvoeding of die rode GSM-blend die op hoge hoogtes is gemaakt en door de wijnmaker elegant wordt genoemd wat eigenlijk een eufemisme is voor “mager beestje”.

Structuur, balans én verrukkelijkheidsfactor, ja dat is het!

Ik ga voor de wijn die me verleid met een verlegen oogopslag, een twinkel in de ogen, een slinkse streling over mijn arm.

Trouwens bij een fles wijn is er voor mij maar één snoeiharde waarheid en die luidt:

Een fles wijn waarnaar je keer op keer teruggrijpt en dan een beetje verbaasd -en zelfs wat beduusd- kijkt als de fles al op is.

Heel wat anders dan die overgeconcentreerde wijnen die je met het eerste glas nog weten te verleiden maar bij het tweede glas al vermoeien en je versuft achterlaten. Doet me denken aan die verleidelijk wulpse blondine op de hoek van de toog maar die je, na je eerste openingszin, een uur lang overstelpt met niemandalverhaaltjes over haar twee chihuahua’s. Over vermoeiend gesproken…

Dan veel liever een vleugje van die deliciousness factor. Laat me even toe een wijn te vermelden die ik onlangs dronk en stevig in het bezit was van zo’n heerlijke verrukkelijkheidsfactor:

Pierre Jean Villa Saint Joseph Préface 2013

Een Syrah die je bedwelmt en telkens opnieuw laat teruggrijpen naar het glas. Ik beken, ik had tonnen wilskracht nodig om die fles niet in één avond leeg te drinken.

Het integrale interview met Emily Wines lees je hier:
Interview met Emily Wines, MS door Tim Gaiser

Have a nice wine with deliciousness factor today!
Bart
woensdag 8 maart 2017

(Visited 35 times, 2 visits today)

Leave a Reply