Select Page

Wat is jouw lievelingskleur

Die van mijn dochter, Aitana, is appelblauwzeegroen. Ik hou het bij ordinair lichtblauw, het lichtblauwe van de vibrerende Sevillaanse lucht, een intens lichtblauw alsof een batterij 1000 watt spots oplichten. Een totaal andere beleving dan de lichtblauwe lucht die we meestal in België hebben (als de zon al eens schijnt wat ze eigenlijk de laatste tijd uitzonderlijk veel doet, danku zon) en eerder doet denken aan het fletse blauw van een te veel gewassen jeans. 

Oh, nog eentje, het lichtblauwe van de Middellandse zee bij zonsopgang, zo’n lichtblauw dat nog vol hunkering zit, vol verwachting. Dat is het lichtblauw waar ik van hou.

Wat is jouw lievelingsattractie in een pretpark?

Die van mij zonder meer de roller-coaster, de achtbaan. In alle vormen en maten, liefst de meest enge met zoveel mogelijk loopings. Op de eerste rij. Die adrenaline rush, je schor gillen en de springerige kick achteraf. Als je uit de achtbaan stapt, lijk je in een versnelling hoger te leven terwijl de wereld om je heen in een versnelling lager is geschakeld.

Een paar aanraders: De Baron in de Efteling (het kwartier langer aanschuiven voor de eerste rij is zeker een aanrader), Space Mountain in Eurodisney, de Black Mamba in Phantasialand (en ik zie net dat ze er een nieuwe achtbaan hebben, Taron, die een hoop wereldrecords verbreekt. Phantasialand here we come). Aitana heeft ook volledig de smaak te pakken nadat ze, met knikkende knieën, plaatsnam naast mij in de eerste rij van De Baron. Vol adrenaline stapte ze uit de roller-coaster en ratelde erover met een snelheid vergelijkbaar met Warp 3 in Star Trek. Kicken papaaaa!

Wat is jouw lievelingswijn? Dit is al een moeilijkere vraag, niet? 

Meestal krijg ik van die ontwijkende antwoorden: 

  • Dat hangt van het moment af;
  • een echte lievelingswijn heb ik niet; 
  • het is moeilijk kiezen;
  • dat is afhankelijk van de prijs. 

In mezelf denk ik dan altijd, neen dat vraag ik allemaal niet; komaan zo moeilijk is dat toch niet, je lievelingswijn, kies er één, driewerf damn.

Bij mij is het simpel, in rood de Nebbiolodruif in de vorm van Barolo, Barbaresco of andere nebbiolowijnen uit Piemonte en in wit Chardonnay, bij voorkeur onder de noemer Bourgogne. 

Rood en wit, twee keer van één druifje gemaakt. Twee type wijnen van het tongstrelende type, waarvoor ze zelfs kot in de nacht met een fanfare, drie vioolspelers en een heavy-metal drumstel voor mijn slaapkamervenster mogen staan.

Hetzelfde als je aan wijnmakers vraagt, wat is je lievelingswijn (te kiezen uit hun eigen wijnen), dan krijg je dikwijls een antwoord in de trant al die wijnen zijn mijn kinderen daaruit kun je toch niet kiezen. Moddervetkwabberige onzin, denk ik dan.

Eén keer kreeg ik wel een duidelijk antwoord, een antwoord dat ik nog altijd koester. Het was Julio Viola, de pater familias en eigenaar van Bodega del Fin del Mundo die me het volgende vertelde:

Als ik thuiskom van een zware dag werk en ik vraag aan mijn vrouw een glas wijn, dan weet ze dat ze een fles Gran Reserva moet ontkurken.

Recht voor de raap, duidelijk een lievelingswijn, zo hoort het.

Have a Nice LievelingsWine Today!
Bart Van Honsté
Chief RollerCoaster Enthusiast

Foto: Mark Asthoff

Disclosure: Bodega del Fin del Mundo is een wijnhuis geïmporteerd door Wijnhuis Christiaens, waarvoor ik werk.