Help, er zit een geuze in mijn wijn…

Help, er zit een geuze in mijn wijn…

IMG_2800.JPG

Een helse avond ging het worden. Ik zag het al van ver aankomen als Maggie De Block in een polderlandschap. Een wijnavond waar ik het proefgedeelte liever ergens stilletjes links in een hoekje liet verkommeren! Een avond waar ik Jezus-gewijze de (wijn)beker liever aan me voorbij zag gaan! Qué? Ach, eigen schuld dikke bult met een thema als “Wijnfouten“.

De gastvrouw van de avond reageerde op de naam Chantal Smeets. Een Nederlandse Master of Wine-student en de kwispelgelukkige eigenares van een domein in Bordeaux. Chantal hanteerde een op-volle-snelheid TGV-stijl van lesgeven: denderend raasden de mankementen, fouten, wijnmakers-truken-van-de-foor, saillante verhaaltjes en foutieve wijnen langs ons voorbij.

Op zo’n momenten komt de strenge synthetesist in me boven. Hoewel ik wenste dat ik ook iets van een anesthesist had: Chantal was zeker gebaat met een korte krachtige verdoving op tijd en stond.

Synthese dus. De heilige drievuldigheid. Drie is toch zo’n knisperheerlijk nummertje. Een koesterzacht getalletje, eentje om voorzichtigjes een rijstpapiertje rond te wikkelen en dan in een naar dennenhout geurende kist te leggen.

 

1. Wijnmankementen: de schoonheidsvlekjes van de wijn

 

Je hebt wijnfouten en wijnmankementen. En dat is heel andere koek. Denk aan het schoonheidsvlekje dat de bovenlip van Cindy Crawford (ont)siert. Een mankementje onder de stricte schoonheidsidealen (in het begin van haar carrière werd het ondingetje vaak weggefotoshopt) maar dan wel eentje dat haar wereldberoemd maakte. Een mankement dat ze omtoverde in een uit de kluiten gewassen deugd. Ook in wijn heb je zo’n paar schoonheidsvlekjes:

Sauvignon Blanc uit Nieuw-Zeeland. Die ruiken net of je het kookvocht van asperges mee liet gisten. Methoxypyrazines is de chemische term. In mensentaal, zeer uitgesproken groene aroma’s, dus ja, die asperges of kattepis op een buxus. Aroma’s waarrond men met een wijde bocht loopt in de Oude Wereld. In de Nieuwe Wereld daarentegen knuffelt men deze aroma’s. Zozeer zelfs dat Nieuw-Zeelandse Sauvignon Blanc nu stevig verankerd is op de wijnkaart en een dijk van een begrip is.
Dat vleugje velpon in Barolo’s. Officiële benaming ethyl acetaat. In bedwang gehouden met een stevig koppel kettingen, een elektronisch Brink slot, een bijtmasker en inoxen handboeien aanziet men dit als typiciteit in de Barolowijnen.

 

2. Een gekurkte screwcap

 

Vanaf heden is het niet langer stuiplachhilarisch als iemand op restaurant beweert dat de, met een draaistop gesloten, fles naar kurk smaakt. Tot voor kort placht ik bij zo’n opmerking het draaistopje cliniclowngewijze op mijn neus te zetten en de betere imitatie van een pasgeponste kurk neer te zetten. Driewerf edoch, dit spektakel is nu voorgoed verbannen naar de zolder alwaar het stof mag vergaren in het gezelschap van mijn cassettes van ABBA.

De veroorzaker van de kleffige kurksmaak, een schimmig schimmeltje, voelt zich immers niet enkel in zijn nopjes op een kurk, neen veel erger, het nestelt zich in alles wat maar vaagweg iets uitstaans heeft met hout. Daartoe behoren houten vaten, het houten gebinte in een wijnmakerij (en daarvoor hebben ze ooit een hele wijnmakerij in Argentinië laten slopen vertelde Chantal -welke wijnmakerij Chantal, laat me hier niet langer in het ongewisse-), maar ook de houten kistjes waarin je mandarijntjes getransporteerd worden.

 

3. Hellup, mijn wijn smaakt naar Geuze

 

Ergens halverwege kregen we een Côtes du Rhône voorgeschoteld. Bedoeling was om hierin Brettanomyces Bruxellensis ruiken. Tja, dat lukte me niet echt. Veel wil dat niet zeggen want mijn kennis van de geur van Brett, zoals dit beestje onder vrienden wordt genoemd, kan opboksen tegen mijn vaardigheid om het geluid van een kariboe na te bootsen.

Gelukkig was Bram in da house. Die stelde voor er een Geuze bij te halen want die blijkt heel wat Brett in huis te hebben. Een Geuze Girardin plofte zich gewillig neer in onze glazen en baaaaam een openbaring: gebakken spek, een tikje rokerig en een wolk paardenzweet overrompelden mijn neus. Brett vanaf nu ben je geen onbekende meer voor en zet ik mijn voordeur wagenwijd voor je open -en tegelijkertijd mijn raam zodat het stevig tocht om die geur van je niet te laten hangen- .

 

Outtro

Kortom, een helse les die ik afsloot met een afzakkertje: een wandelingetje naar het café op de hoek (een hoek en een café dat is voor mij als het bondgenootschap tussen Batman en Robin), een bestelling van een grandioos glas geuze en nog eventjes nagenieten van die heerlijke Brettgeur. Ja,ja van een mankement een deugd maken is heus (geuze in het West-Vlaams) niet zo moeilijk.

 

Have a nice wine (with a klein mankementje) today!
Bart
Chief Brett Enthusiast
Do 4/12-di 9/12/2014

Foto: Alan Levine

(Visited 133 times, 2 visits today)

3 Comments

  1. Deze zie ik nu pas voorbij komen! Geweldig geschreven en heel herkenbaar.

  2. Ook pas nu gelezen en zelfde oordeel: schitterend geschreven!

  3. Een late bedankt voor dat “intens geurend” oordeel (zonder ook maar een vleugje brett).

    Trouwens mocht je het niet weten de blog van Vinejo vind je hier terug: http://wijnliefhebbers.skynetblogs.be. Een blog waar dikwijls proeverijen staan die me het zever in de mond laten krijgen…

Leave a Reply