Heb jij al een Panenka geproefd?

Heb jij al een Panenka geproefd?

EK 2012. Halve finale. Spanje-Portugal. Een, goh, laten we eerlijk zijn, oer- maar dan ook echt oersaaie match, dat is, tot aan de verlengingen. En dan krijgt het Spaanse tici-taca voetbal me op het puntje van mijn zetel. De Spaanse armada rukt uit en zet het Portugese doel stevig onder geschut. Deze uitval komt echter hopeloos te laat en de 0-0 blijft op het bord staan.

Tijd voor de zenuwslopende penalties. Zenuwslopend is blijkbaar een woord dat niet in Ramos’ vocabulaire voorkomt. Tja, soms moet je gewoonweg een paar woorden schrappen uit je vocabulaire, niet?

Koelbloedig trapt hij de penalty op zijn Panenka’s. Een stiftertje, recht op de keeper af, baaam, in het midden van de goal. Ik veer op en met open mond smijt ik mijn armen heftig de lucht in. Wat een klasse, wat een godverdommese lef. Stomverbaasd ben ik. Wat zeg ik, supermegastomverbaasd en compleet uit mijn sloffen geblazen (zie hieronder – penalty op 4.30min)

 

Panenka

Panenka. De naam doet mij op de één of andere manier aan een kanonschot denken. Pas op, duiken, een Panenkaaaaa!

In de echte wereld is dit de achternaam van Antonín Panenka, een Tjechische voetballer, die er zo maar eventjes in slaagde een type penalty naar zichzelf te vernoemen.

We schrijven EK 1976. De finale tussen Tsjechië en West-Duitsland. Na twee helften en verlengingen prijkt er een stevige 2-2 eindstand op het bord. En ja daar zijn die onvermijdelijke (zenuwslopende) penalties. Antonín plant zijn voet op de stip, stampt een keer en legt de bal met een licht draaitje klaar. Hij kan hier mogelijks de beslissende penalty geven. De penalty die er voor zal zorgen dat Tsjechië Europees Kampioen is. Hij neemt een aanloop. Iedereen verwacht een knal van een trap. De keeper staat ingespannen te kijken en te twijfelen tussen één van de hoeken. Antonín legt aan en de keeper springt doelbewust in de rechterhoek. En daar vliegt de bal: midden op de goal, een flauw stiftertje. Maar de keeper ligt al neer en kan alleen hulpeloos toezien hoe de bal het net inzeilt. En dan barst de euforie los! Goal!!!!

De rest is geschiedenis zoals ze zeggen. Vanaf toen gaat dit type penalty door het leven als een Panenka.

Panenka wijnen

Stomverbaasd was ik dus. Compleet uit mijn bol ging ik bij de penalty van Ramos. Je verwacht dat hij hem beenhard in de rechterhaak gaat schieten en dan komt dit fluweelzacht stiftertje dat maar blijft aanslepen om zich vervolgens zacht en uiterst elegant in het net te nestelen. Euforia!

Op dat eigenste moment met mijn armen nog heftig op en neer pompend, flitste het door mijn hoofd: zou er een Panenka wijn bestaan? Het toeval (altijd dat verdomds toeval) wilde dat ik nog maar net wijnen had geproefd die een Panenka waardig zijn: de wijnen van Terra Remota.

Achter de bal

Marc en Emma Bournazeau, twee Franse avonturiers die al beslagen zijn in het wijnmaken met een domein in Frankrijk en Chili. Terra Remota is hun troetelkind en een droomproject dat waarheid wordt.

Marc is een Frans Catalaan die via zijn vrouw stevige banden heeft met Spaans Catalonië. Haar grootvader was immers een vluchteling uit Spaans Catalonië onder het bewind van Franco. Voor hen is Terra Remota een terugkeer uit ballingschap.

Als je Marc hoort spreken, staat er één woord centraal in zijn discours: respect. Respect voor de natuur, respect voor de wijn, respect in de wijngaard en tijdens de vinificatie. Zo hebben ze een totale oppervlakte van 40 hectaren waarvan slechts 23 hectaren is beplant met wijngaarden. Net vanuit het respect voor de natuur perkten ze dit bewust in. Op deze manier blijven de autochtone fauna en flora rustig hun ding doen.

Eén van de grote voorbeelden en leermeesters van Marc is Hervé Bizuel van Clos des Fées. Je kan in slechter gezelschap vertoeven.

Terra Remota, een naam die ze zorgvuldig kozen en zoveel betekent als afgelegen land.

Op de stip

Terra Remota ligt in de D.O. (Denominacion de Origin) Empordà, een eerder afgelegen appellatie, in het uiterste noordoosten van Catalonië. Het strekt zich uit van het dorpje Figueres, geboortedorp van Salvador Dalí tot aan de Franse grens waar het haast raakt aan de wijnregio’s Côtes de Roussillon en Banyuls.

De wijnmakerij is gelegen in het bovenste gedeelte van DO Empordà, de zogenaamde Alt Empordà. Hier zijn er zeer granietrijke bodems. En graniet en Garnacha, wel dat is “a marriage made in heaven”.

Daarnaast is er ook nog eens een heerlijk microklimaat, met een perfecte rondedans tussen de zuidelijke warme winden en de koele winden uit de Pyreneeën. Resultaat warme dagen en verkoelende nachten en de nabijheid van de Middellandse zee zorgt dan ook nog voor een haast constante zilte luchtstroom.

Doel is kwaliteitswijnen te maken. Dit betekent dat niets aan het toeval is overgelaten. In de wijngaarden zijn ze momenteel in conversie naar bio. De -overigens prachtige- wijnmakerij is zo gebouwd zodat alles via zwaartekracht verloopt en men geen hoeft te gebruiken wat zorgt voor een donszachte behandeling van de wijn.

De Bal

Drie wijnen die kaarliggen om in het doel te trappen:

Terra Remota Camino – 40% Garnacha, 30% Syrah, 20% Cabernet Sauvignon, 10% Tempranillo.
Terra Remota Clos Adrien – 90% Syrah, 10% Grenache
Terra Remota Usted – 60% Grenache, 40% Syrah

Een Panenka op de tong

Een korte blik op de druiven. Even een paar geproefde Spaanse wijnen uit de databank ophalen. De appellatie in het achterhoofd. En dan denk je: dit wordt een snoeiharde penalty, rechttoe-rechtaan, zonder pardon strak in de kruising. Zo’n penalty van hier ben ik en ik zal je eens laten zien wat voor een spierballen ik heb.

Maar even de wijnen in je mond rondwalsen dan, en dan…wauw…wat een elegantie, wat een verfijning, die tongstrelende mineraliteit, die mondhelende aciditeit en de sappigrijpe tannines. Een wijn die wervelt in je mond.

Niksninanoppes snoeihard. Geen sprake van opgepompte spierballen.

Een wijn die aan je trekt, je niet meer loslaat.

Eén woord: Panenka!

Een overheerlijk stiffertje in je mond, een wijn met lef, een wijn waarvoor de “repeat”-knop gewoonweg is uitgevonden. Zo eentje waarvan je maar niet genoeg krijgt, waar je keer op keer aan wilt nippen (met stevige slokken uiteraard).

Epiloog

Ja, geef me maar een lome Spaanse namiddag, een superspannend boek dat leest in een rotvaart, een flesje van één van deze wijnen en een ruim bemeten glas.Op de achtergrond mijn kids die een Panenka aan het oefenen zijn. En dan heb je een definitie van geluk.

(Visited 56 times, 4 visits today)

Leave a Reply