Select Page

De Sagrada Famiglia, De Catedral de Santa María de la Sed (ja, die van Sevilla), Onze-Lieve-Vrouwekathedraal (ja, die van Antwerpen), om er drie op te noemen (mooi getal die drie). Telkens als ik daar binnenloop krijg ik een gevoel van kleinheid, word ik dat tikje ingetogen, een eerbied voor de tijd. Dat zweempje sacrale overspoelt me dan.

Het zelfde gevoel bevangt me dikwijls als ik een wijnmakerij binnentreed. Die kleine kelder van Eric Forest waar tijd een ander begrip is en die me doet denken aan een Romaanse kapel. De kelder van Giacomo Conterno waar de grote foeders als altaarstukken je blik vol eerbied doen lopen. De kelder van Miguel Braga waar de porto Tawny vaten van Portal d’Azenha staan opgeslagen, vaten die meer hebben gezien dan jij en ik ooit zullen zien. 

Kiekenvel krijg ik als ik terugdenk aan die genietmomenten, die momenten waarin jaren minuten worden en minuten een eeuwigheid overspannen.

Dat haast sacrale gevoel kreeg ik ook toen ik Vincent Dubernet, de kapitein aan het roer van Château Fontareche, hoorde spreken over zijn wijnen.

Hij vertelde me dat hij tijdens de fermentatieperiode elke ochtend naar zijn vaten loopt en zijn handen tegen de vaten legt. Op die manier voelt hij hoe het met de fermentatie is gesteld. Tegelijkertijd neemt hij een stevige snuif lucht binnen en ruikt dan of alles vlotjes loopt. Schitterend toch. Ik zie het zo voor me, Vincent het hoofd eerbiedig gebogen en de handen de hoogte in tegen de vaten geplakt terwijl hij lieve woordjes prevelt tegen zijn wijn. De wijn aanmoedigt, streelt, oppept. Ondertussen geuren van versgeplukte kersen, gemalen zwarte en witte peper en bosbessen opsnuivend. En immens tevreden voelend en ruikend dat alles goed gaat.

Dat lijkt me echt zo’n ingetogen moment, zo’n moment van dankbare eerbiedigheid. Ja, haast sacraal. Met zo’n verhalen krijg ik nog meer respect voor het werk, de tijd, het geduld dat wijnmakers steken in hetgeen uiteindelijk een fles wijn zal worden.

Die fles wijn

Wijn is voor mij gebottelde tijd, herinneringen die zich ontvouwen bij het ontkurken. Geuren van plezier, geuren die gevleugelde beelden dragen, geuren van verhalen, verhalen in verhalen, geuren van hetgeen voorbij is en hetgeen nog kan komen.

Hoog tijd dat ik een fles ontkurk en mijmer met de geur van al die heerlijke momenten…