“Which one of you nuts has got any guts?”

De film One flew over the cuckoo’s nest (1975) staat in mijn geheugen gegrift door de magistrale prestatie van Jack Nicholson (McMurphy in de film). Een prestatie goed voor zijn eerste oscar. En ja, dit is zo één van die weinige films waar de film echt een (gek) eind beter is dan het boek…

Ook bij Jean-Marie Guffens geldt dit, de persoon is een eind beter dan het boek…

Een tijdje geleden kreeg ik de vraag een degustatie bij te wonen van de wijnen van Jean-Marie Guffens. Wie ooit al eens gehoord heeft van Guffens-Heynen laat zo’n buitenkansje niet, ik herhaal NIET, aan zich voorbijgaan.

Kom even wat dichterbij, ja zo, ik wil je iets verklappen: ik had geen seconde spijt van deze proeverij, meer nog, elke seconde tot in de tip van mijn tong en tot aan mijn buis van Eustachius genoten van deze proeverij.

De eerste woorden die uit de mond van deze mythische wijnmaker rolden en in een gespleten seconde zag ik Jack Nicholson in “One flew over the cuckoo’s nest” voor me. Monsieur Guffens is inderdaad een gedreven gek die op een allercharmante manier zijn wijnen en zijn visie weet aan te prijzen en eigenzinnig zijn eigen pad (lees: wijngaard) uitstippelt.

“I’m a goddamn marvel of modern science.”

Back to the seventies, ja misschien was het wel 1975, en een jonge Limburger beproeft samen met zijn vrouw Maine Heynen zijn geluk in Frankrijk in het dorpje Vergisson. Hun voorliefde voor de wijn zorgt er voor dat Jean-Marie oenologie gaat studeren, terwijl Maine de praktische kant op haar neemt en gaat helpen bij wijnboeren in de omgeving.

In 1979 kopen ze hun eerste wijngaard  op de hellingen van Pierreclos. Dit betekent de start van een rollercoaster avontuur met topmomementen zoals de beschrijving van Jean-Marie Guffens door Robert “Bobby” Parker als de “King of chardonnay”.

Het is zijn eigenzinnige aanpak en zijn wars-van-alles houding die al gauw vruchten afwierp (mooie heerlijk sappige druifjes). Zo verklaarde de andere wijnbouwers hem voor gek omdat hij meer dan twee derde van zijn druiven vlotjes wegsnoeide in de wijngaard. De toekomst zou hem echter gelijk geven en al gauw vergeleek men zijn wijnen met de top uit Meursault…

“Hit me, Chief, I got the moves!”

De proeverij richtte zich op zijn wijnen uit het Zuiden, Chateau des Tourettes en Verget du Sud. Het verschil tussen beiden is vlotjes te maken, van zo gauw er Guffens op de fles staat, zijn de wijnen afkomstig van eigen geteelde druiven. De naam Verget is wijn van aangekochte (maar door de meester streng geselecteerde) druiven.

Laat me toe een paar van zijn wijnen uit te lichten:

- Verget du Sud Marsanne Vin de Pays de Vaucluse 2010
Een heerlijke complexe marsanne met een superduper aciditeit om zo weg te klokken, bij een zomerse salade met een streepje gerookte forel of met een gebakken tong à la meunière met wat krielpatatjes.

- Guffens Blanc Bien-Entendu Grande Trilogie 2010
Zijdeachtig tongstrelend met exact de juiste dosis houtgebruik. Onvergetelijk Bourgondisch in zijn stijl. Om keer op keer naar terug te grijpen. Een blend van drie druiven: 45% chardonnay, 35% rousanne en 20% viognier. Ik zie me hier al een overheerlijke Gentse waterzooi bij eten, een stukje vitello tonato of een goedgekruide tonijnsteak.

- Guffens Blanc Bien-Entendu Chardonnay d’Aigle 2009
Dan is het in één donderslag duidelijk waarom Jean-Marie de titel King of Chardonnay verkreeg. Dit is zo’n chardonnay waarvoor je een moord zou plegen. Heerlijk complex met een ingehouden kracht. Simpel hier een gerecht bij te plaatsen: vers gekookte kreeft en een fles van deze Guffens, meer moet dat niet zijn om het leven mooi te laten zijn…

“Get out of my way son, you’re usin’ my oxygen.”

Als afsluiten hier een paar van de uitdrukkingen van deze stand-up comedian van de wijn:

• “Wijn kan evenveel nieuw hout verdragen als het niet nodig heeft.”
• “Ik vind het goed dat Robert Parker me zo’n goede punten geeft dan hoef ik hem ten minste niet uit te leggen waarom hij zich vergist heeft.”
• “Ik heb liever dat ik misluk op mijn manier dan dat ik luk op een ander zijn manier.”
• Een opmerking van een gekende sommelier uit Parijs: “Wat een geluk dat Guffens wijnen maakt zoals hij niet is.”
• “Typiciteit is een accumulatie van vergissingen die worden aanvaard door een generatie of een streek.”
• “Guffens got Jobs!”
• “Ik gebruik geen toegevoegde gisten want ik snij me aan die doosjes.”
• Op de vraag of hij wijnen maakt om te bewaren: “Ja, dat is me overkomen, als ze mislukt zijn. De andere wijnen kan je drinken.”

“He knew you can’t really be strong until you can see a funny side to things” Chief Bromden die spreekt over McMurphy.

En dit is zo een wijnmaker die je de glimlachkant van wijnmaken laat zien met een resem wijn goed voor een uit de kluiten gewassen dosis fun! Big SMILE!

No related posts.

Naar Italiaanse normen zijn we “fashionably early“. Het restaurant opent officieel pas om 19.45u haar deuren en de invasie van de grote troep is pas rond het magische halfnegen voorzien.

Maar geen grammetje hinder voor dit triootje. Gespannen bel ik aan en in een zingend Italiaans zeg ik dat we een reservatie op naam van “Giorgio” hebben. Een zoem en de deur naar het voorgeborgte der genot en gespannen zintuigen gaat open.

Eenmaal aan tafel groet de chef ons met een kinderlijk enthoesiasme en vraagt me of hij me kent en of ik hier vorige week ook al niet was. Staalhard zeg ik de waarheid en prevel dat het mijn eerste keer is (en dus mijn maagdentrip wou ik er nog aan toevoegen, maar hoe de hel zeg je dat in het Italiaans). En ja, vanaf de eerste minuut voel ik me hier thuis.

Een strak interieur waar zwart en wit de hoofdtonen zijn. Nonchalant lange witte gordijnen, zwarte stoelen, strak witte muren. Ik heb mijn gecentreerd zwart hemdje van 7 Camicie aan en voel me heerlijk opgaan in het interieur. Ja, ik voel me hier thuis…of had ik dat al gezegd.

Zonder al te veel omhaal kiezen we voor Il Degustazione “Sorpresa”, 8 verschillende gerechtjes waarbij het ene al heerlijker als dhet andere zal blijken.

Dat was vlug beslist, echter de wijnvraag bleef. Gaan we voor het wijnarrangement (30€ voor aangepast wijnen) of doen we lekker ons eigen ding? Addertje onder het gras: het menu “sorpresa” was inderdaad één grote verrassing, dus veel om onze wijnkeuze op af te stemmen was er niet om handen.

Na drie keer door de wijnlijst te ploegen, was het verdict klaar. Daar plukte ik een eerste witte wijn vande kaart, zo eentje die in herinnerigen was opgevoed: Malvirà Saglietto 2008. Arneis, die wulpse witte druif uit de Roero.

Met de snelle bestelling van de witte, had ik me even wat tijd gekocht voor de rode. In conclaaf discussieerden we even aan welke rode we ons gingen bezondigen. Ondertussen verschenen de eerste gerechtjes ten tafel en bleek dat de wijn uitermate goed in zijn vel zat bij de botercroissants met ansjovis, de succulente kabeljauw (een stukje sappig gestoomd en een balletje) en de superkrokante inktvis.

het moment van de rode wijn. Tja wat drink je in Piemonte, Barolo dat kan niet missen (ok, of Barbaresco). Ons oog, tong en andere ledematen viel op een Damilano, Barolo Cannubi 2005. Heerlijk Baroliaans in de neus en ontroerend lekker.

Maar dan kwam het probleem, een dijk van een probleem. Kregen we toch een nog een schoteltje groene asperges met wat romige geitenkaas ondersteund door een sausje van truffel en hazelnoten. Yummie in het kwadraat maar niet zo direct geschikt voor al dat Barologeweld. Gelukkig wist Giorgio ons te vertellen dat d Saglietto er heerlijk bij ging, dat dit wel eens de marriage van de avond zou kunnen zijn. Tja, de snoodaard was zuinigjes geweest en had nog een ruim glas over. Gelukkig mochten Kaat en ik in de pret delen en dit bleek inderdaad een voltreffer van jewelste te zijn.

Mentale notitie naar het restaurant: het had uitermate prettig geweest, hadden ze ons even een seintje gegeven dat er nog wat asperges op het vuur stonden en dat we dus best nog een beetje van die arneis achterhielden.

Komt de hamvraag: zou jij lekker je eigen ding hebben gedaan of voor het wijn arrangement zijn gegaan?

In ieder geval heerlijk genoten en 7 van de 8 gerechten zaten op een zeer (hemeltergend) hoog niveau. Dus ben je eens in (de geburen van) Canale, niet twijfelen en reserveren die hap bij All’Enoteca. Ga voor de sopresa menu, doorploeg de moeilijke wijnkaart en laat me weten of je een eingezinnige keuze maakte of simpelweg voor het wijnarrangement ging.

Saluti ed a presto!

No related posts.

De schuldige van deze opzet was Jelle De Roeck, een wijnblogger die zich elke keer in een ander wijnthema stort en dan 4, 5 of 6 flessen lang hierover blogt. Meer dan de moeite van een virtueel bezoekje waard!

Een paar kogelpunten om voor mezelf één en ander te ordenen, en wie weet pik ook jij nog iets op:

• Viognier is er in alle soorten, maten en gewichten: van slank en elegant tot wulps en uit je glas puilend, van 6,60€ tot 37,90€ (alvast op deze proeverij).
• Viognier valt zondermeer in de categorie van de structuurdruiven: steeds stevig wat lijf in het glas.
• Maar, in tegenstelling tot de wat bedeesdere chardonnay, staat dit wit besje garant voor stevig bedwelmende aroma’s en geuren die genadeloos flirten met je neus. Denk aan perziken waarvan het sap van je kin druipt, abrikozen die met een licht duwtje op het vel al een wulps parfum verspreiden en vers geschraapte zeste van bloedappelsien (zo heerlijk in dat appelsiensausje). Viognier is ook lente in je glas, een overweldigende snuif lentebloesems van appelaars, Japanse kerselaars en nog wat van die heerlijk geurende bomen. Ook vermoedde ik de geur van kamperfoelie, die zwoel geurende klimplant die zomerse avonden begeleidt. Verder roken onze neuzen brandnetels, gamba’s met grof zeezout op de BBQ (gemaakt in Puglia), de pel van garnalen, citrusfruit, een vleugje kumquat, wat pompelmoes, … Inderdaad aan aroma’s geen tekort.
• Aciditeit is haar moeilijke karaktertrek: meestal eerder aan de lage kant. Alcoholpercentages daarentegen zijn een kleintje voor deze druif: zo ergens tussen 13 en 14% waren de meeste exemplaren. Risico is dus dat alles wat lomp en overdadig  overkomt.
• In de mond is dit haast pure crème fraiche, zo romig, zo heerlijk tongstrelend opulent dat de meeste exemplaren waren.
• De Condrieu, noordelijke Rhône, was verrassend complex. De voorlaatste in het rijtje en de aroma’s bleven maar opduikelen. Heerlijk om zien hoe iedereen opnieuw met zijn neus in het glas dook en op zoek ging naar weer een ander aroma… Oh ja, dit was ook de uitzondering in alcoholpercentage, amper 12,5%.
• Viognier was ooit met uitsterven bedreigd. In 1965 bleven er maar een miezerige 8 ha Viognier over in Condrieu. Dat jaar goed voor amper 1.900 liter wijn. Nu is deze druif aan een stevige come-back bezig in de Languedoc-Roussillon, Rhône, Californië, Zuid-Afrika, …
• En nog eentje om het af te leren, volgens José Vouillamoz, onderzoeker aan het Agrarisch Instituur San Michele all’Adige zou er een genetisch verband bestaan tussen viognier en de machtige nebbiolo. Hell yeah (en misschien net daarom dat deze flirterige druif me wel bekoorde)!

Mijn favorieten:

• La Petite Ferme, Viognier 2010, Franschhoek, Zuid-Afrika (12,50€)
• Paul Jaboulet Aîné, VdP Portes de Méditerranée, 2009 (12,80€)
• The Foundry, Viognier 2008, Stellenbosch, Zuid-Afrika (15,00€) – Van de hand van Chris Williams wijnmaker van Meerlust (het domein dat het prille begin van mijn wijnavontuur inluidde) en leerling van Michel Rolland (ja dé Michel).
• Domaine Boissonnet, Condrieu 2008 (37,90€)

Meer lees: http://www.jancisrobinson.com/articles/viognier.html

No related posts.

San Gimignano 2000. Dorando, een heerlijk slow-food restaurant. Een vrouwelijke somelier (sommelière , sommelieuse, nou wat is eigenlijk de vrouwelijke variant?) is plechtig onze fles aan het openen en ze doet daarbij haar best, uiterste best. Alle glazen krijgen alvast een likje wijn om we te “avvinare” wordem stevig en ook de karaf krijgt een beurt: de schuldige van dienst Chianti Classico Riserva Ducale Oro 1997, de topper van Ruffino.

En ja, bij het voorproeven was ik al compleet verleid. Ochtendzonnewarme, versgeplukte maraschinokersen die zo sappig zwoel smelten in je mond, gedroogde theeblaadjes van de beste kwaliteit, heerlijk geurende viooltjes, wat groen van trostomaatjes en een swingende kruidigheid. En bij het openwalsen verleidde het glas me met nog wat truffelolie en het aroma van boschampignons. In de mond een heerlijke volheid waar een stevige dot zuren de spanning erin houdt…

Deze fles liet een onuitwisbare indruk na!

En toen, ja toen op dat eigenste moment is de prille liefde voor sangiovese ontstaan, wat zeg ik, ontvlamt…

Ik geniet met graagte van sangiovese: Chianti, Chianti Classico, Brunello, Vino Nobile di Montepulciano, noem het maarop als er maar een stevige splash sangiovese aan te pas komt.

Back to today

6 keer Chianti Classico Riserva, 6 verschillende flessen, 6 uitdagingen, 6 keer een mogelijkheid om inspiratie op te doen over deze streek.

Chianti Classico moet voor minstens 80% (tot de volle 100) uit sangiovese bestaan aangevuld met maximum 20% van andere toegelaten rode druivenrassen, zoals canaiolo, cabernet sauvignon, merlot en syrah. Vanaf de oogst van 2006 zijn er geen witte druivenrassen meer toegelaten in de blend.

De gewone Classico dient ten minste 9 maanden te verblijven in de wijnmakerij (ik lees hier in de reglementen van de Disciplinare geen minimumperiode op houten vaten), terwijl het label Riserva garant staat voor minstens 24 maanden in de wijnmakerij waarvan 3 maanden op fles en dus de overige 21 maanden gewillig in houten vaten. Deze periodes telt men steeds vanaf 1 januari van het jaar volgend op de oogst.

Een graaaauw van een Maserati

Chianti Classico, wel voor mij is dit de Maserati onder de sangioveses: heerlijke power met stijlvolle elegantie. En wat zou dan die Riserva zijn, tja, dat is dan een opgevoerde, getunede Maserati, niet.

6 verschillende wijnen. 6 keer een ritje met een Maserati. Na 6 keer komen er adembenemende punten naar voor, maar ook een hoop negatieve punten. Laat me toe de Chianti Classico Riserva eens aan te pakken zoals je een auto zou beoordelen.

Positief

• Rijgedrag: stevig fruit in de bochten, heerlijk optrekken met een graaaaauwend geluid.
• Remmen: die fruitpower heeft stevige geventileerde schijfremmen gekregen in de vorm van ingetogen kathedraalgeuren, denk aan wierook, etherische geuren, een dot boenwas.
• Rijplezier: als er stevige zuren aanwezig zijn die de turbotannines van de sangiovese wat temmen, hebben je een overheerlijk rijplezier en drift je met een langgerekte yiahhaaaaaaaa.

Negatief

• Onhandelbare pk’s: er zijn zo van die wijnbouwers die het echt nodig vinden hun Riserva nog stevig wat extra pk’s mee te geven door een lange opvoeding in nieuwe barriques of door wat extra turbo er in te proppen met bijvoorbeeld cabernet sauvignon. Persoonlijk vind ik dat dit meestal niet veel goeds doet aan het rijgedrag: onderstuur, overstuur en alles wordt wat onhandelbaar en het rijpezier verdwijnt na de tweede bocht.
• Koppeling: tijdens een paar van die ritjes viel me ook de stroefheid van de koppeling op. Een beetje verfijning in die koppeling had dat rijplezier weeral verhoogd. Naar wijntermen verklaard, te veel tannines, te veel kruidigheid door het hout en te weining weerwerk van die prachtige sangiovesezuren.
• Laadvermogen: te veel alchol. In principe geen probleem maar als je als Maserati amper koffer hebt en dus weinig plaats om bagage weg te steken, dan moet je voorzichtig, ja op eieren rijdend, voorzichtig zijn met die alcohol. Bij de geproefde flessen veel onevenwicht, veel die de alcoholduivel niet onder de knoet hielden.

Conclusie:

Sangiovese blijft een prille liefde, net zoals Maserati en dat zal niet vlug overwaaien! Wel heb ik gemerkt dat deze Maserati van een sangiovese met een hoop zaken kampt die zijn rijplezier aantasten. Ik zelf verkies een handelbare Chianti Classico die door de bochten snijdt, zo een die me naar een volgend ritje doet snakken, die me doet verlangen naar een superbochtig en ellenlang parcours, eentje die van bij de eerste motorbrul me bij het nekvel grijpt…En wel dat had ik hier niet echt of amper.

En toch, er zijn een hoop hemelse Chianti Classico’s waar ik dit wel heb ervaren: Casale dello Sparviero, Le Cinciole, Villa Trasqua om er maar een paar op te noemen. Dus stel ik ook een herkansing voor met enkel Chianti Classico, en laat die Riserva maar even aan de zijlijn staan.

Overzicht domeinen:

1. Le Fonti Chianti Classico Riserva 2007 *** – waarschijnlijk de beste van de hoop. Hier hadden we dat heerlijke sangiovesefruit en complexiteit en ik werd, zij het niet heel de tijd, bij mijn nekvel gegrepen.
2. Castello della Paneretta, Vigneto Torre a Destra Chianti Classico Riserva 2006 **(*) – ik hield van de frisse zuren in deze wijn die het geheel “luchtig” hielden. Maar zo’n hevige dot zuren is niet voor iedereen weggelegd en kan zelfs wat storend overkomen. Ik begrijp dat dit geen gemakkelijke Chianti Classico is.
3. Castello Vicchiomaggio, Vigna La Prima Chianti Classico Riserva 2008 14,5% ** – 100% sangiovese (16-20 ma in barriques) – houtgedreven en voor mij een wat storende alcohol. Een stevige interpretatie die ongetwijfeld een hoop mensen zal plezieren en die kan scoren.
4. Vecchie Terre di Montefili, Chianti Classico Riserva 2007 * – kon me niet boeien.
5. Castello di Meleto, Chianti Classico Riserva Vigna Casi 2007 * 85% Sangiovese -15% Merlot – kon me niet boeien.
6. Badia a Coltibuono, Chianti Classico Riserva 2007 – spijtig genoeg gekurkt.

Meer te lezen over deze wijnen en Chianti Classico bij volgende wijnbloggers:

• Bottle Case
• Châteausanspretention
• Wijnliefhebbers
• Monkey Vineyard
• Ik wil wijn
• Wijnblog
• Wine-itch
• Vinama

Met dank aan deze laatste voor de uitnodiging en het schitterend initiatief. Dit is waar wijnproeven overgaat, blogoverschrijdend, stadoverschrijdend onze voorliefde voor dit vocht delen. Meer van deze initiatieven!

Foto: BastiaanImages

No related posts.

Net een wijn aan het proeven aan verschillende temperaturen en wat een verschil, hallucinant gewoon en vetcool (zo zouden mijn kinderen het verwoorden) om te ontdekken.

Het is een witte wijn, een wat uitzonderlijke blend van sauvignon blanc met een vleugje chenin blanc.

Stap 1: zo net iets te warm

Begonnen met een iets te warme temperatuur en dan krijg je echt een versgeplukte supersappige perzik op een warme namiddag. De warmte straalt nog af van de pel en zijn geur bedwelmt je en geeft je zin om een stevige hap te nemen en het sap langs je kin te voelen stromen.

Stap 2: al wat kouder

Volgende stap, een stukje frisser, en dan gaan de geuren richting limoen en citroen. Neen, niet zo maar gewoon limoen of citroen, maar zo eentje die gebakken is geweest samen met een Mechelse Koekoek of een heerlijk stukje sappige vis. Zo’n citroen die warm uit de oven komt een zijn heerlijke frisse geuren op een warme manier afgeeft (tja, ik weet het niet anders te verwoorden).

Stap 3: ideale schenktemperatuur

Laatste stap, nog een stukje frisser. En dan komt er muntthee opzetten, opgepast verse muntthee. Een hoop muntblaadjes gedrenkt en gestampt in kokend heet water. En dan, zomers gras na een hevige plensbui. Vervolgens een vleugje bloemen, de eerste ontloken hyacinthen die de lente inluiden…

Een getemper(atuur)de conclusie

Dezelfde wijn en drie verschillende aromagroepen. Grote dader: de temperatuur.

Dus de volgende keer als je een glas wijn uitschenkt, denken aan die temperatuur. Of zelf gewoon eens experimenteren. Wat is er trouwens leuker dan experimenteren met wijn? OK, een heleboel…maar experimenteren met wijn valt zonder twijfel in de heel leuke categorie.

En de wijn waarover het ging, dat ben je je nu aan het afvragen, niet? Hoezo neen? Komaan vraag het je dan nu even af. Ja zo.

Dus die wijn is: Bodega y Cavas de Weinert, Carrascal Sauvignon Blanc 2011 (Argentinië, Mendoza) Een stevig lekkertje van een wijn die zijn gedaantes op verschillende temperaturen heerlijk aan je opdringt (en opdrinkt). En dat streepje chenin blanc geeft voor mij een heerlijke vettigheid in de mond.

Foto: Olibac

No related posts.

Winetwunch wat is me dat voor een beestje? Wel, dé combinatie van wijn, twitter en lunch (allé in dit geval dinner). Hier mijn impressies in 13* kogelpunten van de derde versie van winetwunch , kort en krachtig zoals dat hoort in twitterlandia.

• 1. Winetwunch 3: 20tal wijnliefhebbers annex twitteraars, minstens evenveel flessen, food at Volta-Gent en veel getwitter en gekakel over wijn. Eén hashtag #winetwunch.

  2. Fun: wijnvergelijkingen zoals dat smaakt naar het moment zo net na een hevige zomerse regenbui (@wineitch) en de geur van een stier die zich tegen een boom schurkt en een Bloody Mary-wijn (@jellederoeck).

  3. Weetjesmoment: Fibonacci (ook de hemelse schuimwijn van Schorpion) is een getallenreeks die je krijgt als je twee konijnen bij elkaar zet en deze er lustig op los laat rampetampen (@vinotwit)

  4. Brute pech: @filipsalmon die zijn dubbele magnum in de gootsteen zag opgaan nadat bleek dat TCA er stevig had in huisgehouden. Yup, dubbel gekurkt.

  5. Leermoment: @bubbleandchic78 gaf ons een lesje in flessenverschil: twee dezelfde flessen mee van exact hetzelfde oogstjaar en oh zo verschillend in geur en smaak.

  6. Brute pech 2: Het laatste varkenswangkroketje werd voor mijn neus weggegritst.

  7. Voeten terug stevig op de grond: dacht ik blind een druif te herkennen en popelde om gamay uit te kraaien, bleek dit een natuurlijke wijn te zijn met hoofdzakelijk grenache (@wijnfolie). Wel een wijn met tonnen fungehalte!

  8. Verrassing in wit: Een Roussette de Savoie (@sun_art) die met het openstaan steeds meer prijsgaf: een natte steen op een warme zomerdag uit een beekje gevist en dan voorzichtig overgoten met heerlijke bloemenhoning…ruik je het al?

  9. Verrassing in rood: zo eentje die heel erg leek op de aanbrenger (@jellederoeck). Een architecturaal gelagerde wijn waarin koffie, gebrande chocolade en fruit in mooie lagen en fibonaccigewijs elkaar aanvulden. Clos de Tafall, Priorat en nog onder die magische 10€.

  10. Genietmoment: Mariflor Pinot Noir door @wineitch wijselijk licht gekoeld en na al dat wijngeweld (o.a. een sappige uit de kluiten gewassen Australische shiraz van Grant Burge via @theoheselmans ) voor een heerlijk zorgeloos opfrismoment zorgde. Of hoe elegantie nog altijd standhoudt na spierballengeweld.

  11. Doorgaan: bleek ik ineens onder de naam Jos door het leven te gaan (@Soobe_vine) en dus maar half gejost te zijn (@wijnfolie).

  12. Meer: Heb je nog niet genoeg en wil je nog wat meer genieten, tik #winetwunch in op twitter en slurp je doorheen al die fijne tweets.

  13. Conclusie: walsend nagenietend dat wijn (en twitter) zo een bende totaal verschillende mensen samenbrengt. En dat de kwaliteit van de geproefde wijnen zo heerlijk hoog lag! Ik zie al met arguspapillen uit naar Winetwunch 4!

Line-up van de aanwezige twitteraars (mocht ik iemand vergeten zijn een serieuze sorry en geef me een seintje dan voeg ik je nog toe -mits het toezenden van minstens één heerlijke fles wijn-):

@314DeProost
@AlainDierick
@Bubbleandchic78
@filipsalmon
@jellederoeck: met een overzicht van al het geproefde lekkers op zijn tumbler: jellederoeck.tumblr.com
@Karl_Drabbe
@laCauserie
@mijnwijngaard
@nickvino
@Sooo_BeVine
@Sun__Art
@theoheselmans
@vinotwit
@warddem
@Wijnfolie
@wijnkennis – die ook al een heerlijke beschrijving heeft geschreven over #winetwunch 3: Tweet – Tweet – Tweet – Twunch
@winehack
@wineitch (@gramolere)
@Winesandcycle

*13 omdat dit een getal is in de reeks van Fibonacci (en omdat 8 wat te weinig was en 21 wat te veel).

Foto: @filipsalmon

No related posts.

Hier nog twee van die Argentijnse exemplaren die me een stevige dot lachrimpeltjes bezorgden:

1. Antucura Barrandica Pinot Noir 2010

Bodega Antucura is het (droom)project van Anne-Caroline Biancheri. Antucura betekent zoveel als “zonnesteen” in de lokale Mapudungun taal. En ja, hier hebben we een pinot noir met veel zonnestralen in het glas, zwoel en tongstrelend. Duidelijk nieuwe wereld, maar met veel elegantie, zoals ik mijn prins van Bourgogne graag heb. Het geheim volgens Anne-Caroline: zonovergoten dagen afgewisseld met kippevelfrisse nachten.

2. Bodega Rolland Mariflor Pinot Noir 2009

Dit is een wijn die zich nestelt in de “Wauw”-klasse. Zonder een spoortje twijfel absolute top! Van de Bodega Rolland van Michel Rolland, gelegen in Mendoza, Argentinië. En ja, ik was uitermate nieuwsgierig hoe een Bordolees zou omgaan met een Bourgogne druif in Argentinië. Over een complexe relatie gesproken. Maar Michel Rolland doet dit met brio. Dit is zo’n wijn die zich zonder verpinken kan meten met het betere (lees: beste) werk uit de Côte d’Or.

2 keer pinot noir, 2 keer genieten, 2 keer lachrimpeltjes. Goh, meer hoeft dat echt niet te zijn. Het citaat hierna klopt dan ook als een uit inox gemaakte bus:

“Le Pinot noir, ce sang bleu de la généalogie bachique.”

– Gérard Oberlé

No related posts.

- Verdicchio is ahelluvagrape, holy sugarpie. Dit is zondermeer dé sterkhouder van de Marche en zo eentje dat je met plezier van je sokken blaast.

Een kleine analyse van deze verrassende witte druif:

1- Verdicchio is zo een druif die met de vingers in de neus in staat is om enerzijds plezierwijntjes te maken maar anderzijds ook exemplaren met een hemelse complexiteit, mineraliteit en volheid die me compleet bij verrassing namen en me keer op keer verlangend deden uitkijken naar nog een glas van dit gouden vocht.

Een reeks die me deden verlangen naar meer en meer (en meer):

- Belissario Verdicchio di Matelica Meridia 2008
- CasalFarneto Castelli di Jesi Verdicchio Riserva DOCG Classico Crisio 2009
- Sartarelli Verdicchio dei Castelli di Jesi Classico Superiore Tralivio 2010
- Enrico Cecci Santa Maria d’Arco Verdicchio dei Castelli di Jesi Classico Superiore 2010
- Garafoli Verdicchio dei Castelli di Jesi Classico Riserva La Selezione 2006

2 – Ook als oudje laat verdicchio zich nog van zijn beste kant zien. We hebben exemplaren geproefd en gedronken van 2006 en 2005 die nog geen greintje vermoeidheid vertoonden en nog vlotjes een dansje konden placeren.

Een diepe buiging voor San Lorenzo Vigneto delle Oche 2006 en CasalFarneto Verdicchio dei Castelli di Jesi Doc Classico Riserva 2005. De klap op de vuurpijl was wel Sartarelli Balciana 1998. We hadden het immens geluk een flesje te mogen proeven van de laatste 12 die de familie Sartarelli nog in huis had. En, wauw, wat een complexiteit nog: aroma’s van vers geplukte champignons, een stevige geut honing, een mandje noten, een paar schijfjes witte truffel, ja zelfs wat winterse erwtensoep. In de mond die mooie body van de verdicchio en nog een verrassende aciditeit. Damn, dit is wel een 13 jaar oude witte wijn die dan nog enkel in inox cuves is opgevoed. Een knieval voor deze 1998.

Tot slot nog een stevige “thumbs up” voor Enrico Ceci waar we ons compleet overgaven aan een verticale van 2005 tot 2010 (en waar we overheerlijk hebben gegeten, complimenti per Signora Nazarena). Wederom een bevestiging van het verouderingspotentieel en de complexiteit van deze druif.

3 – Heb je graag bubbels ja, dan ook 1 adres in de Marche, inderdaad verdicchio! En je vindt bubbels en bellen volgens charmat methode (dus tweede vergisting in een grote tank), maar ook metodo classico (de manier waarop men champagne maakt). De metodo classico Luigi Ghislieri van Colonara kon mijn palaat zeer bekoren.

4 – En ook in passito wijnen, zoete wijnen, voelt de verdicchio zich in zijn sas.

Conclusie:

Dit is dé witte druif van de Marche om met argusogen te volgen! Een witte druif met een ongelooflijke flexibiliteit die me verrast heeft en nu al niet meer weg te branden is van mijn palaat. Alleen al voor deze schaamteloos versatiele druif is deze trip meer dan de moeite waard.

Verwonderlijk dat er niet meer Marche wijnen in België te vinden, verdikkio toch. In ieder geval dit besje is er zo één met een ongelooflijke gastronomische inzetbaarheid. Dus wijnimporteurs op jullie aankooplijst graag een paar verdicchio’s, komaan!

Related posts:

1. Le Marche Vandaag richting de regio van verdicchio, trebbiano, montepulciano, sangiovese en...

Hueglijk feit van de dag: Mijn palaat is alvast in supervorm.

Wat staat er vandaag op het programma:

Rond halfzes aankomst in Ancona. Vlug naar het hotel.

Dan tegen 7u richting Jesi, ontvangst door de directeur van IMT (de fancy afkorting voor Istituto Marchigiano di Tutela Vini) en vervolgens bikken met hopelijk al wat lekkers wit & rood uit Le Marche.

Alvast een grazie 1000 aan Faye Cardwell en het IMT voor de organisatie van deze trip.

Ci vediamo doppo!

No related posts.

De Vlaamse Wijnbloggers hebben er weeral een soepje van gemaakt. Thema is deze keer “Wijnhandel of supermarkt”.

Komaan seg, wijnhandel of supermarkt. Snuif eens aan deze twee woorden, wals de woorden los, doe zo nog eens een paar heftige snuiven, klok ze binnen en savoureer deze woorden en spuw ze meedogenloos uit.

WIJN-HAN-DEL
SU-PER-MARKT

Welke van de twee blijft het langste tintelend hangen, welke van de twee heeft een zinderende afdronk?

Allé dit is toch een geen-hersener (ok, ik geef toe dit is wel een heel knullige vertaling van “no-brainer”).

Voor mij is er maar één heiligdom, één plaats dat ik mateloos aanbid, één plaats waar ik met denderende devotie mijn (pecuniaire) offers breng, één plaats waar ik met intens plezier het klok-klok van de fles aanhoor: DE WIJNHANDEL.

Eigenlijk heb ik het nooit begrepen wat die “SUPER” in supermarkt zit te doen. Ik heb nog nooit superwijnen uit de supermarkt gedronken, nog nooit een superservice gehad en nog nooit supervrouw daar tegengekomen. En neen, die megaknappe blondine op haar hoge hakken met eindeloze benen die stond te twijfelen tussen de coeur de boeuf tomaten en trostomaten bleek bij nader inzien toch niet supervrouw te zijn. Het enige dat er misschien super is, is dat het supergemakkelijk is om al die diversiteit op een paar honderd vierkante meter bijeen te hebben. En super ook zoals in superweinigtijd (om al mijn inkopen in speciaalzaken te doen) en superlui…

Het heiligdom

Eén raad aan al jullie huidige en toekomstige wijnliefhebbers, aan al jullie aanbidders van het glas:

ZOEK JE EEN WIJNHANDELAAR!

Zo ééntje die naadloos bij je eigen karakter aansluit of net megahard botst, zo ééntje die je altijd maar pusht naar andere horizonten, zo één die je uitdaagt, je voor schut zet, je nieuwigheden laat ontdekken, zo één die de bacchanale poorten wijd voor je openzet en vervolgens je wijst op dat minieme zijdeurtje. Eéntje die met een glimlach (let op de kraaiepootjes rond de ogen) over een fles wijn vertelt. Zo één die een helpende hand is en je tegelijkertijd meedogenloos in de afgrond duwt. Ja, zo één.

En niet wachten hé, vandaag nog beginnen. Just do it! Op naar die wijnhandel en die eerste ontmoeting die wel eens levensveranderend zou kunnen zijn…

NB Dit is op een feestdag geschreven, dus je hebt nog een dagje uitstel. Maar morgen zonder dralen en met rechte rug naar je lokale wijnhandel! Ik reken op je!

Dit is geschreven in het kader van de Vlaamse Wijnblogdagen waar de onderwerpen soms echt te gek zijn (wat een fles wijn allemaal niet te weeg brengt) en andere keren van een ongekende soberheid…Welk van de twee het deze keer is, laat ik aan jullie (in combinatie met een fles wijn gehaald bij de lokale wijnhandelaar) over.

Vlaamse Wijnblogdagen XVIIII: Wijnhandel of supermarkt

Andere standpunten, visies, gezapige lectuur kan je vinden bij volgende Vlaamse wijnbloggers:

Wijngerd – Wijnmens – Disasterofwine – Bottle Case – Vinama – Belgian Gourmand –
St Etienne’s World – Wine-Itch – MonkeyVineyard - Wine Jockey – Wijnblog

Foto: gabe gross

No related posts.