Net terug van een trip naar zuidelijke Rhône met o.a. een uitgebreid bezoek aan Domaine Viret, de tempel der cosmocultuur.

Met dank aan Gerd Brabant (Vinikus) voor de deskundige leiding en de passie, Glen voor de uitnodiging en de schaterlach, Kaat voor het gezelschap en die vrouwelijke toets en de hele groep voor hetgeen ons bindt, de liefde voor wijn.

Oh ja, op een uurscheut na hebben we Vinama gemist in de Clos de Vougeot.

Oh ja 2, dit is natuurlijk de reden van de vertraging voor een post rond het nieuwe thema der Vlaamse Wijnbloggers: het beste wijnboek.

Foto: Glen Vinck

No related posts.

Een blik op prosecco

Prosecco is een wit druivenras en dan nog ééntje dat zich door zijn weldadige zuren uitermate leent tot het maken van schuimwijnen. De topregio’s bij uitstek zijn Conegliano en Valdobbiadene uit de Veneto, gelegen in Noordoost-Italië op een 50tal vogelvluchtkilometers van Venetië. Een fantastische streek waar de steile heuvels zich zusterlijk tegen elkaar aanvleien. Typisch voor deze bubbels is het systeem van tweede gisting (nodig om die heerlijke belletjes te verkrijgen) op inox cuves, ook bekend onder de naam charmat methode of tank methode. Dit is hét grote verschil met champagne, waarbij de tweede gisting in de fles zelf plaatsvindt.

Maar er is meer, prosecco is de bic onder de druivenrassen en heeft er voor gezorgd dat de naam equivalent is aan een heerlijke Italiaanse schuimwijn. Wie tegenwoordig een glaasje prosecco vraagt, heeft niet het druivenras in zijn achterhoofd, maar een zinderend glaasje bubbels uit Italië.

En hier knelde het schoentje (of is het glaasje?). Prosecco is slachtoffer van zijn eigen roem. Producenten van overal uit Europa en ook van overzee maakten maar al te graag misbruik van de naam prosecco en dropten wijnen op de markt die niet veel uitstaans hadden met het origineel. Een bubbel te ver was de “prosecco” in een blinkend blik beroerd door een uitdagende Paris Hilton. De orgininele versie meende dat het hoog tijd was een aantal stevige stappen te nemen ter bescherming van hun druif en hun bubbels. Het moest maar voor eens en altijd gedaan zijn met die verwarring!

Het einde van de verwarring

En nu hebben ze hun slag thuis gehaald, prosecco van valdobbiadene en conegliano bottelt men voortaan  onder de naam DOCG Conegliano Valdobbiadene Prosecco Superiore. Daarnaast is ook het gebied Colli Asolani gepromoveerd tot D.O.C.G. status.

Het buurgebied Treviso dat voor proseccowijnen een I.G.T. (“Indicazione Geografica Typica”) had, krijgt promotie tot D.O.C. Prosecco di Treviso.

Buiten deze gebieden is het gebruik van de naam prosecco verboden. Dat betekent dat deze de naam prosecco van hun etiket moeten schrappen en zich tevreden moeten stellen met de naam van de historische voorganger van prosecco, glera.

“Glewat?” zegt u.

Inderdaad, dat was ook het eerste dat ik dacht. Een naam die eerder aan één of ander insecticide of, ach waarom niet, glijmiddel doet denken dan aan een bruisende schuimwijn. Kortom, van een echt commercieel alternatief kunnen we hier moeilijk spreken. Ja, de echte prosecco haalt zijn slag thuis. En imitaties die zich toch met de naam prosecco tooien, zullen op hun tellen moeten passen. Ik vermoed dat het Consorzio Tutela del Vino Prosecco di Conegliano Valdobbiadene niet mild zal zijn…het kanon staat al klaar.

En dan is het nu tijd voor een heerlijk glaasje prosecco, ik heb hier nog een Australische staan .

No related posts.

Die zeven uur haal ik uiteindelijk met mijn beide vingers in mijn neus, meer nog, ik heb tijd gehad om twee humeuropwekkende espresso’s te nuttigen en een snee boerebrood achter mijn kiezen te proppen. Ja, ik ben er meer dan volledig klaar voor.

Op het programma staan drie verschillende champagneproducenten, Paul Déthune uit Ambonnay, Tarlant uit Oeuilly en Etienne Lefèvre van Verzy.

Peter heeft me in snelheid genomen  en al een uitgebreid reisverslag geblogd op Den Bloeyenden Wijngaerdt (ja, mijn slecht timemanagement speelt me weeral parten ). Dus daarvoor verwijs ik je graag naar hier.

Wel wil ik even mijn eigen(zinnige) top drie neerpennen:

1. Mijn favoriet van de dag

Paul Déthune, Blanc de Noir (100% pinot noir)

Oh yeah, ik hou gewoonweg zielsveel van pinot noir in champagne. Heel mineralige champagne met wulps rood fruit en een lichte houttoets (die hint van mokka). Kracht en aciditeit omhelzen elkaar intens. Een BIG SMILE!

2. Meest complexe champagne

Tarlant, Cuvée Louis Extra Brut (50% chardonnay, 50% pinot noir)

Zoals Kaat, onze webmeesteres, het zou zeggen: “SOEPERTROEPER” complex waarin toasty aroma’s zich vermengen met gedroogde noten, pruimen, mokka, de pel van garnalen, mineralige toetsen en een geutje koffie. Ellenlange afdronk en opvallend wat tannines. Een COMPLEXE SMILE

3. Beste prijs-kwaliteit

Etienne Lefèvre, Carte Blanche Tradition Grand Cru Brut (90% pinot noir, 10% chardonnay)

Pinot doet het hem weeral. En deze avond heb ik er al opnieuw een fles van gekraakt en dit blijft yammie-yammie spul. Een PRIJS-KWALITEIT SMILE

Uiteindelijk een mooie verdeling over drie schitterende wijnmakers die ieder op hun manier uitermate lekkere champagnes uit hun cuves toveren. En wanneer gaan we terug?

En jij?
Welke bubbels drink jij zoal?

Oh, bij de weg, hou het hier in het oog want ik heb gemerkt dat ik een grote zero ben in champagne en wat erger is sexueel verward…

Have a nice wine champagne today!

No related posts.