- Verdicchio is ahelluvagrape, holy sugarpie. Dit is zondermeer dé sterkhouder van de Marche en zo eentje dat je met plezier van je sokken blaast.

Een kleine analyse van deze verrassende witte druif:

1- Verdicchio is zo een druif die met de vingers in de neus in staat is om enerzijds plezierwijntjes te maken maar anderzijds ook exemplaren met een hemelse complexiteit, mineraliteit en volheid die me compleet bij verrassing namen en me keer op keer verlangend deden uitkijken naar nog een glas van dit gouden vocht.

Een reeks die me deden verlangen naar meer en meer (en meer):

- Belissario Verdicchio di Matelica Meridia 2008
- CasalFarneto Castelli di Jesi Verdicchio Riserva DOCG Classico Crisio 2009
- Sartarelli Verdicchio dei Castelli di Jesi Classico Superiore Tralivio 2010
- Enrico Cecci Santa Maria d’Arco Verdicchio dei Castelli di Jesi Classico Superiore 2010
- Garafoli Verdicchio dei Castelli di Jesi Classico Riserva La Selezione 2006

2 – Ook als oudje laat verdicchio zich nog van zijn beste kant zien. We hebben exemplaren geproefd en gedronken van 2006 en 2005 die nog geen greintje vermoeidheid vertoonden en nog vlotjes een dansje konden placeren.

Een diepe buiging voor San Lorenzo Vigneto delle Oche 2006 en CasalFarneto Verdicchio dei Castelli di Jesi Doc Classico Riserva 2005. De klap op de vuurpijl was wel Sartarelli Balciana 1998. We hadden het immens geluk een flesje te mogen proeven van de laatste 12 die de familie Sartarelli nog in huis had. En, wauw, wat een complexiteit nog: aroma’s van vers geplukte champignons, een stevige geut honing, een mandje noten, een paar schijfjes witte truffel, ja zelfs wat winterse erwtensoep. In de mond die mooie body van de verdicchio en nog een verrassende aciditeit. Damn, dit is wel een 13 jaar oude witte wijn die dan nog enkel in inox cuves is opgevoed. Een knieval voor deze 1998.

Tot slot nog een stevige “thumbs up” voor Enrico Ceci waar we ons compleet overgaven aan een verticale van 2005 tot 2010 (en waar we overheerlijk hebben gegeten, complimenti per Signora Nazarena). Wederom een bevestiging van het verouderingspotentieel en de complexiteit van deze druif.

3 – Heb je graag bubbels ja, dan ook 1 adres in de Marche, inderdaad verdicchio! En je vindt bubbels en bellen volgens charmat methode (dus tweede vergisting in een grote tank), maar ook metodo classico (de manier waarop men champagne maakt). De metodo classico Luigi Ghislieri van Colonara kon mijn palaat zeer bekoren.

4 – En ook in passito wijnen, zoete wijnen, voelt de verdicchio zich in zijn sas.

Conclusie:

Dit is dé witte druif van de Marche om met argusogen te volgen! Een witte druif met een ongelooflijke flexibiliteit die me verrast heeft en nu al niet meer weg te branden is van mijn palaat. Alleen al voor deze schaamteloos versatiele druif is deze trip meer dan de moeite waard.

Verwonderlijk dat er niet meer Marche wijnen in België te vinden, verdikkio toch. In ieder geval dit besje is er zo één met een ongelooflijke gastronomische inzetbaarheid. Dus wijnimporteurs op jullie aankooplijst graag een paar verdicchio’s, komaan!

Related posts:

1. Le Marche Vandaag richting de regio van verdicchio, trebbiano, montepulciano, sangiovese en...

Schenk je een heerlijk glas Elzaswijn in en geniet.

Dag 1 – contrasten: adagio versus allegro – de eerste voorzichtige danspasjes

Vooroordeel numero uno

Heb jij je oordeel klaar over één of andere wijnstreek? Heb jij van die uitgesproken meningen over wijnen uit een specifieke appellatie?

Wel, ik ga je iets toevertrouwen, je bent niet de enige. In mijn derde lade linksonder liggen een stapel meningen en oordelen over de Elzas te blinken. Pas op, het gaat hier wel degelijk over stevig onderbouwde meningen, oordelen met een betonnen fundament. Namelijk op basis van hetgeen ik tot hiertoe uit deze regio proefde. OK, ik beken dat dit eigenlijk nog niet zo uitzonderlijk veel was.

Genoeg rond de pot gedraaid, hier mijn vooroordeel numero uno:

De meeste Elzaswijnen zijn suikerwater. Het swingt niet, het is allemaal wat log, zoals een püntliche Duitser de salsa danst. De wijnen missen ritme, schwung, swoosj en dat stevig sexy achterste, o zo nodig om wat pit te krijgen in een salsadans.

Dat ik niet de enige ben met zo’n uitgesproken mening kan je alvast lezen bij Frank J. Prial in “Decantations“:

“Michel Bettane, the French critic who tasted with me at Domaine Weinbach, contends that in Paris, even some of the grand cru wines are watery and sugary. “Less than 10 percent of Alsatian wine are excellent,” he said. “The other 90 percent are sugar water.”

Maar meningen zijn er om getoetst, getest, aan de leugendetector gezet en gemarteld te worden, vind je niet?

De ham met sauerkrautvraag bleef of mijn vooroordeel stand zou houden tegenover deze helse martelingen?

Een contrastrijke dag

Op onze eerste dag waren de volgende producenten geboekt:

Als intro tot de Elzasser wijnen kon het contrast waarschijnlijk niet groter. Twee familiale domeinen, dat wel maar daar houdt de vergelijking ver op. De contrasten daarentegen zijn even talrijk als de grand crus in de Elzas:

• Een kleine producent versus een grote producent;
• 35.000 flessen versus 1.500.000 flessen jaarlijkse productie;
• lokale verkoop rechtstreeks aan particulieren versus een uitgebreid distributienetwerk gericht op de export;
• op de streek gericht versus een verbluffend open mentaliteit.

Frederic & Pierre Becht

We starten bij de eerste, Frederic & Pierre Becht, een klein familiaal wijnbedrijf. Een aantal elementen duiden alvast op kwaliteitsdenken, zoals de blinkende Bucher persen waarmee ze zeer langzaam persten en het gebruik van zwaartekracht voor de overheveling van hun wijnen uit de pers naar de inox en andere cuves.

Laat me man en paard noemen, eenmaal in het proefgedeelte bleken zijn wijnen vooral goedgemutste wegdrinkertjes te zijn. Ideaal als voorzichtige intro tot de regio (en daarom ook goedgekozen), om het ijs, of beter de sneeuw, wat te breken en ons op te warmen voor het (wellicht) zwaardere werk.

Charmante tartraten en een slaapmutsje hoop

Zaken die zijn blijven nazinderen van dit bezoek:

• Een houten foeder (en het deurtje van een houten foeder) bevat stevig wat wijndiamanten (tartraten). (zie foto)
• Mijn eerste ontmoeting met manuele gyropalletten en, verdomd, zo’n machine straalt heel wat charme uit. (foto)
• Moedertje natuur zorgt soms voor zeer aangename verrassingen. Pierre Becht toverde   een “ijswijn” van de zalige riesling te voorschijn: Le Soleil d’Hiver. Een zoete wijn van druiven aangetast door botrytis en geoogst van bevrozen besjes. Dit was echt wel zeer yummie stuff! Merci Monsieur Becht!
• Wijnboeren in de Elzas zijn geduchte liefhebbers van een slaapmutsje en dan bij voorkeur zo eentje dat ze zelf distilleren. Pierre bevestigde deze regel en schotelde ons een paar stevige distillaten voor. En ja, hier zaten een paar mmmmmmm eau de vie’s tussen.
• Men aanzag ons voor des “Blageurs Flamands” (ach, wat is dat lettertje verschil).
• Elzassers zijn Belgen die op hun weg naar Zwitserland zijn blijven plakken, zo gaat het verhaal althans. Dit bleek alvast uit de goedlachse en goedgemutste aard van Pierre Becht.
• De harde waarheid was dat mijn vooroordeel numero uno nog stevig standhield na deze eerste kennismaking.

Maar ik bleef hopen.

True hope is swift, and flies with swallow’s wings;
Kings it makes gods, and meaner creatures kings.

– William Shakespeare, “King Richard III”, Act 5 scene 2

Charles Wantz

We kwamen met heel wat vertraging aan (ook zo’n rode draad doorheen onze Elzastrip) bij de volgende afspraak. Erwin Moser, echtgenoot van Eliane Wantz en drijfende kracht achter Charles Wantz, stond duchtig zijn oprit sneeuwvrij te maken. Hij liet met plezier dit werkje vallen om zijn wijnen te introduceren.

Wat direct opviel, was een proeflokaal dat volstond met wijnen van over heel Frankrijk, wat zeg ik, zelfs Italië, Spanje en Chili stonden in de rekken. Hij vertelde ons dat dit ook een wijnwinkel was en dat hij de Elzassers wilde bekend maken met wijnen van over heel de wereld. Charles Wantz werkt immers samen met een hoop producenten uit heel Europa op basis van uitwisseling van wijnen: hij maakt publiciteit voor hun wijnen en zij doen diezelfde wederdienst.

Een open geest

Goh, dit moest wel iemand zijn met een open geest.

Wijnmakers die enkel bekend zijn met wijnen uit hun eigen regio, je kent ze wellicht wel. Of erger nog, wijnmakers die van hun regio maar een zeer beperkt aantal wijnen hebben geproefd. Wel, ik eis van een wijnmaker dat hij zijn blik verruimt, dat hij open voor wijnen  uit zijn eigen regio en voor wijnen uit andere regio’s.  Zullen we dit ook maar onder één van mijn vooroordelen rekenen?

Hier zaten we wat dát betreft alvast goed.

Viticulteur responsable

Eliane, de dochter van Charles Wantz, en Erwin Moser leiden vandaag het domein. Erwin startte de inleiding met zijn filosofie en die is samen te vatten in een oud spreekwoord van de indianen:

“Nous ne sommes que des locataires sur cette terre.“

Het komt er op neer dat we zorg dragen voor hetgeen we huren, we ons gedragen als een goed huisvader. In wijnbouwerstermen vertaalt hij dit als een “viticulteur responsable“. Zo’n viticulteur responsable ben je echter niet op een-twee-drie.

Een wijnbouwer kent een volledige verticale integratie van zijn produkt: hij ziet alles, van basismateriaal tot eindprodukt. Veel landbouwers hebben dit privilege niet. Neem maar een boer die graangewassen teelt. In de meeste gevallen gaat die een tussenproduct afleveren waarvan iemand anders een eindprodukt maakt, zols bv. brood.

Bij wijnbouwers die zelf bottelen, is dit verhaal heel wat anders. Deze zien het eindresultaat van al hun werk in de fles. Op deze manier hebben ze ook direct de smaak te pakken van de handelingen in de wijngaard. Een wijnbouwer zit als het ware met zijn neus op de feiten.

Die directe band tussen grondstoffen en de fles wijn als finaal product zorgt er voor dat je heel wat bewuster in de wijngaarden te werk gaat, althans toch in het geval van Erwin Moser.

Mentaal achtergestelde druiven

In de jaren ’80 merkte Erwin Moser een aantal problemen in de wijngaard. De druif had als het ware het lijf van een volwassene maar de beenderen van een peuter. De wijnplant groeide eigenlijk te hard en te vlug: een druif die high was van al de herbiciden maar eigenlijk nog niet rijp was, geremd was in zijn “mentale” groei. Hier was iets stevigs fout en hij vond het hoog tijd om in te grijpen.

Soms zijn er van die gelukkige toevalligheden. Eén ervan was dat zijn buren aan biologische wijnteelt deden. Daar ging hij de mosterd halen. En zo sloeg hij het biologische pad in.

Sinds 2009 is Charles Wantz volledig biologisch voor de eigen druiventeelt. Daarnaast koopt deze wijnmakerij nog een hoop druiven aan. Voor de boeren die druiven voor hen telen, heeft Erwin Moser een uit de kluiten gewassen lastenboek opgesteld en houdt hij de touwtjes stevig in handen. De meesten zijn echter nog niet biologisch bezig. Daar is nog een wijziging nodig. Maar het valt op dat de mentaliteit in de Elzas goed zit. Dit is een regio waar de bio-locomotief al op volle toeren draait en je enkel op de wagon moet springen.

Maakt je dat ook benieuwd hoe deze filosofie zich vertaalt naar het glas?

L’animal boit, l’homme déguste

We trapten af met een Crémant d’Alsace, heel verfrissend en goed voor een stevige portie  smile power in het glas.

In de maalstroom van deze belletjes volgden nog onder andere Klevener de Heiligenstein, Sylvaner van de Grand Cru Zotzenberg, riesling van  Wiebelsberg, Gewurztraminer van de grand cru Kirchberg en om af te sluiten een Selection de Grains Nobles van gewurztraminer.

Wat me opviel was de enorme mineraliteit in zijn wijnen. Wijnen met een goede structuur en verfijnde elegantie en, ja, mijlenver verwijderd van het gevreesde suikerwater. Voor mij zat zijn filosofie en het glas alvast op één lijn. Kortom witte wijnen die swingend door het leven gaan en zich heupwiegend in het glas nestelen. Yeah!

Conclusie van dag 1

Een eerste voorzichtige conclusie gekoppeld aan een aarzelend danspasje (tja, op deze van ijzel vergeven wegen kan je maar beter omzichtig zijn):

1. De enorme diversiteit is net hetgeen me zo aantrekt in wijn (net zoals de enorme diversiteit in wijnbloggers net zo leuk is). En deze eerste dag was al goed voor heel wat diversiteit. Het valt me steeds op hoe wijnboeren met hetzelfde basismateriaal toch volledig verschillende zaken doen.
2. De aanpak van elke wijnmaker die zo totaal verschillend kan zijn en tot zo totaal verschillende wijnen kan leiden (zie ook vorig gedachtestreepje).
3. Verdorie het swingt toch in de Elzas. Met hun elegante witte wijnen wil ik gerust een salsa, passo doble, rumba en mambo plegen.

Vooroordeel 1 heeft toch al een trek gekregen, staat niet meer zo rotsvast in zijn funderingen. Zoals in elke wijnregio, is het de kunst de juiste wijnboeren tegen het lijf te lopen. Wijn, het blijft een constante zoektocht.

Ik haal er nog even een citaat bij van Bernard Pivot uit “Mijn Wijn“:

“De Elzas is net een heerlijke makreel: ze zijn allebei zonder witte wijn ondenkbaar. Witte wijn is er de taal, grammatica en cultuur.”

Wel, het goede nieuws is dat we ons de volgende dag in een stevig taalbad onderdompelden, geurende glazen grammatica kregen toegeschoven en heel wat cultuur opsnuifden!

Maar dat is voor een vervolg…

Dit is deel 3 in een reeks over het bezoek van de Vlaamse Wijnbloggers aan de Elzas op uitnodiging van Sopexa.

Deel 1 vind je hier: Elzas een swingende driedaagse vol contrasten – (1) Prelude

Deel 2 vind je hier: Elzas: swingende driedaagse vol contrasten – (2) Intro – Larghissimo – de eerste akkoorden

No related posts.

The snow came down last night like moths
Burned on the moon; it fell till dawn,
Covered the town with simple cloths.

– Richard Wilbuar, First Snow In Alsace

(2) Intro – Larghissimo – de eerste akkoorden

Afspreekplaats Martelarenplein in Leuven. Was dit een voorbode voor onze tocht richting Elzas?

In ieder geval de sneeuwgoden waren ons “gunstig”. Een stevig sneeuwtapijt en onheilsberichten dat vrachtwagens de grens met Luxemburg en Frankrijk niet over mochten, vergezelden ons op de rit naar Leuven.

Het was een helse tocht, een martelaar meer dan waardig. Rijen en rijen vrachtwagens. Chauffeurs die tegen beter weten in toch zo dicht mogelijk richting grens wensten te rijden. Ellenlange files en een sneeuwtapijt dat allengs dikker werd.

Tja, om Elzaswijnen te proeven, moet je wat over hebben

Een paar ontwijkmaneuvers (met dank aan Lorenzo en TomTom) zorgden er toch voor dat we wat vooruitgang boekten. En dan die knappe vrachtwagenchauffeusse in tanktopje die, ondanks het hels weer, ons vriendelijk toelachte, maakte weer veel goed.

Kortom, met twee uur vertraging bereikten we onze tweede afspraak (de eerste hadden we al moeten verplaatsen naar een later tijdstip).  Na twee bezoeken bleek dat die eerste dag al goed was voor heel wat contrasten…

Hoe ging het ook weeral: “De Alsace is een regio van contrasten.”

Wordt vervolgd…

Dit is deel 2 in een reeks over het bezoek van de Vlaamse Wijnbloggers aan de Elzas op uitnodiging van Sopexa.

Deel 1 vind je hier: Elzas-swingende 3daagse vol contrasten (1) Prelude

Deel  3 vind je hier: Elzas-swingende 3daagse vol contrasten – (3) Dag 1 – contrasten: adagio versus allegro – de eerste voorzichtige danspasjes

No related posts.

(1) Prelude

1 uitnodiging van Sopexa
1 begeleider/cameraman/fotograaf die (af en toe) luistert naar de naam Lorenzo
4 wijnbloggers
1 auto
1 regio: de Elzas of Alsace

Assembleer deze acht ingrediënten en je krijgt vrachtcontainers contrasten, oceaanstomers tegengestelden en een planetaire verscheidenheid.

Eenmaal terug thuis sla ik een boekje open over “Les Vins d’Alsace“, gekregen van de CIVA*, en lees:

“De Alsace is een streek van contrasten, met een grote verscheidenheid aan terroir en landschappen.”

Goh, eigenlijk geen betere streek om “Les Bloggeurs Flamands” naar toe te sturen.

To live the question

De Elzas was een streek waarover ik een hele hoop (voor)oordelen klaar had. Oordelen die ik graag in vraag stel, meningen die ik zou willen toetsen (en in sommige gevallen het liefst zou willen ontkracht zien).

De Elzas was een streek waarvan ik nog maar relatief weinig had geproefd. Een appellatie waar de vraagtekens nog welig tierden. Een wijnregio waar ik me in mijn vragen zou willen ronddraaien, “to live the question” zoals Rainer Maria Rilke het zo mooi verwoordde:

“Try to love the questions themselves, like locked rooms and like books written in a foreign language. Do not now look for the answers. They cannot now be given to you because you could not live them. It is a question of experiencing everything. At present you need to live the question. Perhaps you will gradually, without even noticing it, find yourself experiencing the answer, some distant day.”

Letters to a Young Poet
- Rainer Maria Rilke

En wat bleek? …

Toch alvast een tipje van de sluier: Latijns-Amerikaanse dans en passie, veel passie…

Verwacht je niet zo direct in de Elzas hé. Tja, het is dan ook een streek van contrasten.

Have a nice Alsace wine today!

* Conseil Interprofessionel des Vins d’Alsace

Wordt vervolgd…

Dit is deel 1 in een reeks over het bezoek van de Vlaamse Wijnbloggers aan de Elzas op uitnodiging van Sopexa.

Deel 2 vind je hier: Elzas-swingende 3daagse vol contrasten – (2) Intro – Larghissimo – de eerste akkoorden

Deel  3 vind je hier: Elzas-swingende 3daagse vol contrasten – (3) Dag 1 – contrasten: adagio versus allegro – de eerste voorzichtige danspasjes

No related posts.

2. Met een 500 (cinquecento) “racen” door de bochtige heuvels van de Langhe regio

3. Banca del Vino bezoeken (en wat wijnen proeven)

4. Tot bezinning komen in het kapelletje van Ceretto in Brunate (versierd door de kunstenaars Sol LeWitt en David Tremlett)

5. Tot helemaal van boven in La Morra rijden (met die 500) en genieten van het adembenemend uitzicht vanop Piazza Castello

5 1/2 Op het Piazza Castello een glas supersappige barbera uitschenken en daarbij een stukje Grana Padano eten (en dan maar verder genieten van het uitzicht)

Tot ziens in Piemonte!!

No related posts.

Net terug van een trip naar zuidelijke Rhône met o.a. een uitgebreid bezoek aan Domaine Viret, de tempel der cosmocultuur.

Met dank aan Gerd Brabant (Vinikus) voor de deskundige leiding en de passie, Glen voor de uitnodiging en de schaterlach, Kaat voor het gezelschap en die vrouwelijke toets en de hele groep voor hetgeen ons bindt, de liefde voor wijn.

Oh ja, op een uurscheut na hebben we Vinama gemist in de Clos de Vougeot.

Oh ja 2, dit is natuurlijk de reden van de vertraging voor een post rond het nieuwe thema der Vlaamse Wijnbloggers: het beste wijnboek.

Foto: Glen Vinck

No related posts.

Een blik op prosecco

Prosecco is een wit druivenras en dan nog ééntje dat zich door zijn weldadige zuren uitermate leent tot het maken van schuimwijnen. De topregio’s bij uitstek zijn Conegliano en Valdobbiadene uit de Veneto, gelegen in Noordoost-Italië op een 50tal vogelvluchtkilometers van Venetië. Een fantastische streek waar de steile heuvels zich zusterlijk tegen elkaar aanvleien. Typisch voor deze bubbels is het systeem van tweede gisting (nodig om die heerlijke belletjes te verkrijgen) op inox cuves, ook bekend onder de naam charmat methode of tank methode. Dit is hét grote verschil met champagne, waarbij de tweede gisting in de fles zelf plaatsvindt.

Maar er is meer, prosecco is de bic onder de druivenrassen en heeft er voor gezorgd dat de naam equivalent is aan een heerlijke Italiaanse schuimwijn. Wie tegenwoordig een glaasje prosecco vraagt, heeft niet het druivenras in zijn achterhoofd, maar een zinderend glaasje bubbels uit Italië.

En hier knelde het schoentje (of is het glaasje?). Prosecco is slachtoffer van zijn eigen roem. Producenten van overal uit Europa en ook van overzee maakten maar al te graag misbruik van de naam prosecco en dropten wijnen op de markt die niet veel uitstaans hadden met het origineel. Een bubbel te ver was de “prosecco” in een blinkend blik beroerd door een uitdagende Paris Hilton. De orgininele versie meende dat het hoog tijd was een aantal stevige stappen te nemen ter bescherming van hun druif en hun bubbels. Het moest maar voor eens en altijd gedaan zijn met die verwarring!

Het einde van de verwarring

En nu hebben ze hun slag thuis gehaald, prosecco van valdobbiadene en conegliano bottelt men voortaan  onder de naam DOCG Conegliano Valdobbiadene Prosecco Superiore. Daarnaast is ook het gebied Colli Asolani gepromoveerd tot D.O.C.G. status.

Het buurgebied Treviso dat voor proseccowijnen een I.G.T. (“Indicazione Geografica Typica”) had, krijgt promotie tot D.O.C. Prosecco di Treviso.

Buiten deze gebieden is het gebruik van de naam prosecco verboden. Dat betekent dat deze de naam prosecco van hun etiket moeten schrappen en zich tevreden moeten stellen met de naam van de historische voorganger van prosecco, glera.

“Glewat?” zegt u.

Inderdaad, dat was ook het eerste dat ik dacht. Een naam die eerder aan één of ander insecticide of, ach waarom niet, glijmiddel doet denken dan aan een bruisende schuimwijn. Kortom, van een echt commercieel alternatief kunnen we hier moeilijk spreken. Ja, de echte prosecco haalt zijn slag thuis. En imitaties die zich toch met de naam prosecco tooien, zullen op hun tellen moeten passen. Ik vermoed dat het Consorzio Tutela del Vino Prosecco di Conegliano Valdobbiadene niet mild zal zijn…het kanon staat al klaar.

En dan is het nu tijd voor een heerlijk glaasje prosecco, ik heb hier nog een Australische staan .

No related posts.

Die zeven uur haal ik uiteindelijk met mijn beide vingers in mijn neus, meer nog, ik heb tijd gehad om twee humeuropwekkende espresso’s te nuttigen en een snee boerebrood achter mijn kiezen te proppen. Ja, ik ben er meer dan volledig klaar voor.

Op het programma staan drie verschillende champagneproducenten, Paul Déthune uit Ambonnay, Tarlant uit Oeuilly en Etienne Lefèvre van Verzy.

Peter heeft me in snelheid genomen  en al een uitgebreid reisverslag geblogd op Den Bloeyenden Wijngaerdt (ja, mijn slecht timemanagement speelt me weeral parten ). Dus daarvoor verwijs ik je graag naar hier.

Wel wil ik even mijn eigen(zinnige) top drie neerpennen:

1. Mijn favoriet van de dag

Paul Déthune, Blanc de Noir (100% pinot noir)

Oh yeah, ik hou gewoonweg zielsveel van pinot noir in champagne. Heel mineralige champagne met wulps rood fruit en een lichte houttoets (die hint van mokka). Kracht en aciditeit omhelzen elkaar intens. Een BIG SMILE!

2. Meest complexe champagne

Tarlant, Cuvée Louis Extra Brut (50% chardonnay, 50% pinot noir)

Zoals Kaat, onze webmeesteres, het zou zeggen: “SOEPERTROEPER” complex waarin toasty aroma’s zich vermengen met gedroogde noten, pruimen, mokka, de pel van garnalen, mineralige toetsen en een geutje koffie. Ellenlange afdronk en opvallend wat tannines. Een COMPLEXE SMILE

3. Beste prijs-kwaliteit

Etienne Lefèvre, Carte Blanche Tradition Grand Cru Brut (90% pinot noir, 10% chardonnay)

Pinot doet het hem weeral. En deze avond heb ik er al opnieuw een fles van gekraakt en dit blijft yammie-yammie spul. Een PRIJS-KWALITEIT SMILE

Uiteindelijk een mooie verdeling over drie schitterende wijnmakers die ieder op hun manier uitermate lekkere champagnes uit hun cuves toveren. En wanneer gaan we terug?

En jij?
Welke bubbels drink jij zoal?

Oh, bij de weg, hou het hier in het oog want ik heb gemerkt dat ik een grote zero ben in champagne en wat erger is sexueel verward…

Have a nice wine champagne today!

No related posts.