De Vlaamse Wijnbloggers hebben er weeral een soepje van gemaakt. Thema is deze keer “Wijnhandel of supermarkt”.

Komaan seg, wijnhandel of supermarkt. Snuif eens aan deze twee woorden, wals de woorden los, doe zo nog eens een paar heftige snuiven, klok ze binnen en savoureer deze woorden en spuw ze meedogenloos uit.

WIJN-HAN-DEL
SU-PER-MARKT

Welke van de twee blijft het langste tintelend hangen, welke van de twee heeft een zinderende afdronk?

Allé dit is toch een geen-hersener (ok, ik geef toe dit is wel een heel knullige vertaling van “no-brainer”).

Voor mij is er maar één heiligdom, één plaats dat ik mateloos aanbid, één plaats waar ik met denderende devotie mijn (pecuniaire) offers breng, één plaats waar ik met intens plezier het klok-klok van de fles aanhoor: DE WIJNHANDEL.

Eigenlijk heb ik het nooit begrepen wat die “SUPER” in supermarkt zit te doen. Ik heb nog nooit superwijnen uit de supermarkt gedronken, nog nooit een superservice gehad en nog nooit supervrouw daar tegengekomen. En neen, die megaknappe blondine op haar hoge hakken met eindeloze benen die stond te twijfelen tussen de coeur de boeuf tomaten en trostomaten bleek bij nader inzien toch niet supervrouw te zijn. Het enige dat er misschien super is, is dat het supergemakkelijk is om al die diversiteit op een paar honderd vierkante meter bijeen te hebben. En super ook zoals in superweinigtijd (om al mijn inkopen in speciaalzaken te doen) en superlui…

Het heiligdom

Eén raad aan al jullie huidige en toekomstige wijnliefhebbers, aan al jullie aanbidders van het glas:

ZOEK JE EEN WIJNHANDELAAR!

Zo ééntje die naadloos bij je eigen karakter aansluit of net megahard botst, zo ééntje die je altijd maar pusht naar andere horizonten, zo één die je uitdaagt, je voor schut zet, je nieuwigheden laat ontdekken, zo één die de bacchanale poorten wijd voor je openzet en vervolgens je wijst op dat minieme zijdeurtje. Eéntje die met een glimlach (let op de kraaiepootjes rond de ogen) over een fles wijn vertelt. Zo één die een helpende hand is en je tegelijkertijd meedogenloos in de afgrond duwt. Ja, zo één.

En niet wachten hé, vandaag nog beginnen. Just do it! Op naar die wijnhandel en die eerste ontmoeting die wel eens levensveranderend zou kunnen zijn…

NB Dit is op een feestdag geschreven, dus je hebt nog een dagje uitstel. Maar morgen zonder dralen en met rechte rug naar je lokale wijnhandel! Ik reken op je!

Dit is geschreven in het kader van de Vlaamse Wijnblogdagen waar de onderwerpen soms echt te gek zijn (wat een fles wijn allemaal niet te weeg brengt) en andere keren van een ongekende soberheid…Welk van de twee het deze keer is, laat ik aan jullie (in combinatie met een fles wijn gehaald bij de lokale wijnhandelaar) over.

Vlaamse Wijnblogdagen XVIIII: Wijnhandel of supermarkt

Andere standpunten, visies, gezapige lectuur kan je vinden bij volgende Vlaamse wijnbloggers:

Wijngerd – Wijnmens – Disasterofwine – Bottle Case – Vinama – Belgian Gourmand –
St Etienne’s World – Wine-Itch – MonkeyVineyard - Wine Jockey – Wijnblog

Foto: gabe gross

No related posts.

Roodborstjes, alleraardigste vogeltjes maar elk wel met zijn territorium. Als een roodborstje een ander zijn heiligdom binnendringt, zorgt dat voor extra waakzaamheid, wat dreigementen en, indien het echt nodig is, een stevige strijd.

Niets vreemds aan zou je denken, pure territoriumdrift. Maar er is meer (is er niet altijd meer?). Blijkt dat de concurrent niet zozeer de aanleiding vormt maar een zéér specifieke eigenschap van de tegenstander, de zgn. sleutelprikkel. In het geval van roodborstjes zijn dat, ja inderdaad u had het al geraden, het rood borstje, de rode pluimpjes.

Die sleutelprikkel is zelfs zo sterk dat een bosje rode pluimpjes (dus zonder roodborstje er om heen) ook voor heftige reacties zorgt bij het roodborstje dat zijn territorium verdedigt. Bij veldonderzoek onderging menig bosje rode veertjes stevige aanvallen van het vogeltje.

(Uit: Cialdini, R., Influence)

2. Prikkelende Marlies Dekkers (“MD”)

De lingerie van MD heeft, volgens mij, ook zo’n sleutelprikkel. Door een aantal elementen van de lingerie meer naar buiten te brengen, maakt ze wat normaal gezien verborgen is, meer visueel, brengt ze dat naar buiten toe. Lingerie, iets wat op zich al sensueel is, wordt nog sensueler, ja zelfs een tikje (lees “een stevige slag”) ondeugend.

Zoals Marlies het zelf zo mooi zegt, “innerware as outerware”.

Die extra bandjes, het gebruik van metalen tussenstukjes, ja inderdaad, stevige sleutelprikkels. Ergens heb ik zelfs gelezen dat bij MD de fantasie van de mannen op hol (of toch op zijn minst in galop) slaat.

Dan kom ik tot de kantenvraag (hamvraag leek me wat ontoepasselijk in deze context): welke wijn zou ook voor dergelijke sleutelprikkel zorgen?

3. Prikkelend etiket

Eerst dacht ik aan een fles waar het etiket naar voren springt, denk aan een Bodega del Fin del Mundo Special Blend met zijn metalen etiket (ja, ja, die metalen bandjes) of Amon Ra van Glaetzer wines.

Maar alles wel beschouwd zijn dit eerder flessen voor bikini’s en badpakken type Banana Moon. En trouwens louter het etiket vind ik echt niet afdoende, ook de inhoud telt, het “verborgene” in de fles.

4. Prikkelende barbera

Na even mijn wijngeheugen te doorploegen, kwam ik op de ideale wijn. Een topbarbera die wat houtopvoeding (voor dat tikje ondeugendheid) heeft gehad. Die fantastische zuren, het wellustige zit dan mooi ingekapseld in een kanten voering van supersappige maraschinokersen met dat vleugje ochtendtoast. Geurend genieten net zoals MD kijkend genieten is…

Exemplaren die ik in het achterhoofd heb:

• Albino Rocca, Barbera d’Alba Gepin
• Massolino, Barbera d’Alba Gissep
• Mauro Veglio, Barbera d’Alba Cascina Nuova
• Giacomo Conterno, Barbera d’Alba
• Agostino Pavia, Barbera d’Asti “La Marescialla”
• Osvaldo Viberti, Barbera d’Alba Mancine

5. Een prikkelend omweggetje met weinig om het lijf

Diegenen die verschillende wijnblogs en het web afschuimen, hebben het zeker al opgemerkt. Een aantal Oostenrijkse wijnmaakster (“jungwinzerinnen“) hebben hun regio in de “verf” gezet door te poseren voor een sensuele lingeriekalender. Spijtig genoeg zonder de medewerking van MD. Een gemiste kans?!

En dan ga ik nu, bij gebrek aan MD, een lekkere barbera openen. Salute!

Dit is geschreven in het kader van de Vlaamse Wijnblogdagen waar de onderwerpen soms ingegeven in het bijzijn een aantal overheerlijke flessen en Marlies Dekkers adepten. Wijn en Marlies, hoe verzin je het, niet.

Vlaamse Wijnblogdagen XVIII: Marlies Dekkers en wijn

Ander lekkers kan je lezen bij volgende Vlaamse wijnbloggers (waarvan sommigen zich al dan niet in Marlies Dekkers hebben gehuld voor het schrijven van deze post):

Wijngerd – Wijnmens – Disasterofwine – Bottle Case – Vinama – Belgian Gourmand –
St Etienne’s World – Wine-Itch – MonkeyVineyard - Wine Jockey – Wijnblog

Foto: © marlies dekkers
Foto: © www.e-ledermueller.com

Related posts:

1. Hoe een wijn te verpatsen voor 5.300€ Hoeveel dagen heb jij nog te leven? Al eens bij...

William

That’s not the question

Eerst en vooral, to bio or not to bio, dat is niet de vraag.

De enige vraag die telt, is of een wijn me die hemelse tandpastasmile weet te ontlokken. Een wijn die niet garant staat voor een smile (al is het maar een simpel monkellachje), is voor mij enkel goed voor de vergeetput van mijn afvoer (en de krokodillen die daaronder smachtend zitten te wachten op een lekje wijn).

Het kan dus aan mijn reet roesten of een wijn biologisch, natuurlijk, biodynamisch, of op welke manier dan ook is gemaakt. In al deze categorieën heb ik al exemplaren gedronken die me in vervoering brachten en ook wijnen achterovergeklokt waarbij ik een gat in de lucht sprong dat er een spuwemmer en/of een plant met een ruime cachepot in de onmiddellijke geburen stond.

Open question

Kan jij het nog bijhouden wat er zoal op de markt is vandaag?

Lutte raisonnée, biologische, biodynamische, natuurlijke wijnen, cosmocultuur, intergalactische wijnen, astrofysische wijnen en wijnen waarin men dit alles genieus combineert.

Ik geraak er alvast niet meer wijs uit. Welke wetgevingen, regeltjes zijn er van toepassing? Wanneer krijg je het label bio of biodynamisch? Geen flauw idee. Dus een oordeelkundige onderbouw van mijn mening ga je hier niet vinden. Ik ben nog altijd zoekende…

Met stevige wortels in een juridisch-wetenschappelijke achtergrond hebben ze me altijd het volgende erin gepompt:

• Behoudt een open geest en test alles uit.
• Blijf steeds kritisch, stel zaken in vraag, en ga op zoek naar de wetenschappelijke onderbouw (en kom daarbij liefst ook nog te wete vanuit welke hoek de wetenschappelijke onderbouw komt). Kortom altijd en overal die kleuterachtige verwondering en dat kinderlijke waarom klaarhebben…

Related questions

To bio or not to bio is een vraag met heel wat meer implicaties.

Laat me toe paar kanttekeningen maken, een paar balletjes op te werpen. Balletjes die nog omgeven zijn met een waas van waarom, maar die me bezig houden, die jongleren met mijn hersenen.

1. Economische wetmatigheid

Wijnmaken is eerst en vooral een economische wetmatigheid. Je kunt maar bepaalde zaken doen in je wijngaard en je wijnmakerij als je de kosten die je hiervoor maakt, kan doorrekenen in je wijn.

Bijvoorbeeld, je kan maar een trieertafel aanschaffen als je die meerkost van zo’n investering en de extra arbeidskost (reken maar vlug twee tot vier personen die nodig zijn om de druiven te selecteren aan zo’n trieertafel) kan doorrekenen in de verkoopsprijs van je wijn.

Van de wijnmakers die aan biologische druiventeelt doen, krijg ik altijd te horen dat ze soms tot drie keer meer in hun wijngaard vertoeven (lees “werken”) dan iemand die aan conventionele wijnbouw doet.

Met die economische wetmatigheid in mijn achterhoofd, moet ik me dan vragen stellen bij al te goedkope biowijnen?

Trouwens, hoe gaan de controles in zijn werk?  En wie controleert het controleorganisme?

2. Modeverschijnsel

Biologische wijnteelt en biodynamisme is in en iets dat “in” is, heeft de neiging al vlug naar een modeverschijnsel over te hellen. Wijnmakers die, nog voor het eerste woord is gevallen, zeggen dat ze biologisch of biodynamisch bezig zijn, tja, dan krijg ik kippevel en angstrillingen.

Het doet me altijd denken aan mijn bezoek in de Marche (Italië) van een wijnboer die biodynamisch bezig was (al decennia) maar die daar absoluut niet te koop mee liep (ik heb het uit hem moeten sleuren). Hij vertelde me over zijn burin die ook absoluut biodynamisch wilde werken. Hij hielp haar bij haar eerste stappen op de biodynamische weg. Wat bleek echter, tijdens de maand augustus wou deze wijnbouwster liever heel de maand op vakantie. Gevolg, al haar biodynamisch werk naar de knoppen en volgens hem kon ze helemaal opnieuw beginnen. Ja, biodynamisme, het is een roeping.

3. Implicaties

Onlangs vertoefde ik in het aangenaam gezelschap van een wijnmaakster uit Duitsland, Pfalz. En ik stelde haar de vraag van 1 miljoen: to bio or not to bio?

Ze vertelde me kordaat dat zij en haar man weloverwogen hadden gekozen om niet biologisch te werken. Ze hadden de verschillende elementen op een rijtje geplaatst en de voor en tegens afgewogen.

Hun buur werkte biologisch en moest hiervoor, volgens haar, zo maar eventjes zeven keer meer behandelingen doen in de wijngaard. Wat ook betekende dat zijn tractor zeven keer meer door de wijngaard denderde. Als je om biologisch te werken je co2-uitstotende en vervuilende tractor veel meer van stal moet halen, wel, dan was het voor hen niet nodig.

Kortom biologische wijnbouw heeft een hoop bijkomende implicaties die je ook mee moet incalculeren bij je keuzes. Ach, er zijn geen eenvoudige waarheden meer, niet?

4. Afzondering

Onlangs een wijn van Champs des Murailles geproefd. Deze wijnmaker gaat op zoek naar absoluut afgelegen wijngaarden. Reden: hij wil niet dat zijn buren zijn wijngaarden met hun chemische brol infecteren. Ja, Monsieur Francois des Ligneris werkt volledig biologisch en kan dit alleen maar doen in volledige afzondering.

Dan duikt natuurlijk direct de vraag op wat die biologische wijnboeren doen met buren die deze filosofie niet volgen, een muur van Berlijn bouwen, ze afschieten, de wijnranken die het dichtst bij hun buren staan niet gebruiken voor hun wijn,…?

Conclusie

Hou deze drie regels altijd voor ogen.

1. Blijf kritisch, arrogant en ja soms zelfs lichtelijk degutant. Hou de waarom vraag altijd trekkensklaar in je springholster. En nu je toch bezig bent, lees ook eens dit: http://biodynamicshoax.wordpress.com/#!/cover
2. Hou een open geest. Naar wijn vertaald betekent dit simpelweg: proef alles, test je vooroordelen, snuif, slurp en spuw als een gek, probeer alle wijnen alsof het je laatste dag is…
3. En vergeet niet dat op het einde van de rit je die aangekochte flessen zelf moet uitdrinken, dus zie maar dat je het spul erg graag, maar dan ook ontzettend erg veel uitermate graag, achterover klokt… Mijn credo: een fles wijn moet je een stevige “Smile!” ontlokken.

Overlaatst kwam ik die Smile nog tegen met een Extra Brut en Postales Chardonnay van Bodega del Fin del Mundo (Argentinië-Patagonia) tijdens een overheerlijke picknick aan Spoor Noord.

De aanleiding kan ook een Mariflor Sauvignon Blanc (Argentinië-Mendoza) zijn waarbij een stelletje kritische wijnvrienden helemaal opgaan in een discussie rond temperatuur van wijn, zuren en eikgebruik. Maar waar uiteindelijk het gezellig samenzijn primeert en de wijn stilletjes naar het achterplan verdwijnt. En dat behoort wijn ook te doen.

Geef me een glas dat me doet lachen en vrienden die me doen samenzijn en ik ben de gelukkigste wijndrinker.

To bio or not to bio, fuck it. Laat mij nog maar wat ploeteren, zoeken, ontdekken, gecharmeerd zijn…zonder dat ik me zorgen hoef te maken over labeltjes.

Dit is geschreven in het kader van de Vlaamse Wijnblogdagen en is rijkelijk te laat waarvoor een hoop  biologische en natuurlijke redenen voorhanden zijn: mijn cosmoculturele timemanagement dat door stevig wat aardstralen, de verkeerde maanstand, een kwak Bordelese pap, planeten die niet in lijn stonden en biologische bestrijdingsmiddelen compleet in de war was gestuurd…

Vlaamse Wijnblogdagen XVII: To bio or not to bio

Ander lekkers kan je lezen bij volgende Vlaamse wijnbloggers:

Wijngerd – Wijnmens – Disasterofwine – Bottle Case – Vinama – Belgian Gourmand –
St Etienne’s World – Wine-Itch – MonkeyVineyard - Wine Jockey – Wijnblog

Foto: Ronnie Pitman

No related posts.

Ik was er klaar voor. De volle 100%. Meer dan 300 wijnen had ik de laatste weken geproefd. Ik herkende ze allemaal uit elkaar, stuk voor stuk. Totaal afgetraind was ik. Volledig gefocust en met een concentratie waarop Garry Kasparov jaloers zou zijn geweest.

Nu zouden die oneindige trainingsuren en al dat blind proeven hun vruchten afwerpen. Ik ging Michael Phelps achterna: goud, goud en nog eens goud…(en nog een paar keer goud).

Daar kwam de eerste geblindeerde wijn, totaal onherkenbaar gemaakt in een vormeloos zakje. De kleur inspecteren, een stevige snuif voor die eerste, o zo belangrijke geurimpressies, nog een paar korte snufjes, walsen en een laatste keer mijn neus in het glas.

Ja, ja, dit kwam me reuzebekend voor. Dit moest het zijn.

Jahaa, ik zat er…boenk…naast. Volledig verkeerd. En zo ging dat maar door, de één na de andere wijn die ik volledig verkeerd determineerde.

En toen, toen had ik het gehad.

Laat dat blindproeven maar over aan watjes, seuten en hielenlikkers der objectiviteit. Voor mij is het over, finito, gedaan. Een dikke vette punt.

Geen zenuwachtig gedoe meer of ik iets zou kunnen thuisbrengen aan de hand van de vorm van de fles, de teut van de fles (draaistop, geen draaistop, zag ik daar een vleugje van het DOCGzegel, …), de voorkeuren van de gastheer, …

Vanaf nu proef ik nog enkel met het etiket duidelijk zichtbaar, met de technische fiche ernaast, de website van de producent breed open en liefst ook nog de wijnmaker hem- of haarzelve die me de wijn voorstelt, en, nu we toch bezig zijn, proef ik die wijn bij voorkeur midden in de wijngaarden vanwaar hij vandaan komt of, als het regent, op een droog warm plekje ergens in de wijnmakerij.

En dit herinnert me aan die Est! Est!! Est!!! di Montefiascone. Gedronken met sloten tijdens de Romereis, open en bloot, de uitroeptekens duidelijk zichtbaar. En die wijn herken ik nu nog, ja zelfs blind, uit duizenden. Weliswaar pas de dag erna…aan de hoofdpijn die migraine een lachertje doet lijken…

En nu ga ik me blinddoeken, want ik ben bezig een circusact in te studeren, neen, niets met wijnen maar wel alles te maken met messen.

Blinderen het blijft toch iets hebben…

Foto: thrig

Deze post maakt deel uit van de “Vlaamse Wijnblogdagen” waarin een reeks wijnblogs over hetzelfde onderwerp een post neerpennen.

Vlaamse Wijnblogdagen XVIII: Blind proeven

Voor een lijst van de Vlaamse Wijnbloggers zie de rechterkolom.

No related posts.

En toch, op sommige momenten wrong het. Goh, dit moet me echt wel van het hart (nog steeds heftig kloppend dankzij een peacemaker van betere makelij). Ja, echt wel. Ik dacht, ik gooi het gewoon in de groep. Wat zou jij doen, mocht iets stevigs op je lever liggen te gisten? Als je naam St. Etienne is dan weet ik wat je zou doen…

Sta me toe mijn lever te ontgiften en lees in gezwind tempo door:

“De eigenaar kende Dar en bracht hen naar een tafeltje in een erker van wat ooit de salon van een negentiende eeuws herenhuis was geweest. Ook de wijn was goed. Syd kende de kwaliteit van de verschillende jaren, dus koos zij een fles en zaten ze even later aan een uitstekende merlot.”

“ze aten tegen een uur of elf. Dar grilde de steaks buiten, met enkel zijn badjas aan, terwijl Syd de sla aanmaakte, wat aardappelschijfjes frituurde – ze waren te ongeduldig voor gebakken aardappelen – en de cabernet sauvignon liet ademen.”

En buig je nu even over deze citaten uit datzelfde boek:

“ook Yapinchik en Zuker droegen een pistool, maar ze haalden als laatsten hun wapens achter uit de Suburban: twee Snayperskaya Vintovka Dragunova – scherpschuttersgeweren van het type waarmee Tom Santana en de drie FBI-agenten waren doodgeschoten.”

“… Had hij een paar honderd schoten gelost met zijn oude M40 grendelrepeteergeweer en zijn geleende Light Fifty.
Met zijn nieuwe aankoop – een Leica Geovid BDII-afstandszoeker van 3295 dollar – controleerde hij de afstanden via de ingebouwde laserzoeker van de Leica.”

Daar krijg ik nu gebakken aambeien en rondvliegende turbokak van. Man, doe toch “pretty please with sugar on top” je research. Geef je eens over aan een echt glas wijn, zo één waarvan het etiket meer vertelt dan enkel maar cabernet sauvignon of merlot. Informatie wil ik en met hopen…

Hemeltergend is het, je komt alles te weten over wat geweertjes en pistooltjes maar dat ene ongevaarlijk flesje wijn…komaaaaaaaaan…

Vanaf nu wil ik dat schrijvers de wijn met naam en toenaam, oogstjaar, prijs, druivenras(sen), ligging, bodem en nog wat van die pikante details vermelden. Indien niet, gaat het boek onherroepelijk op de zwarte lijst en dient het enkel nog als voer voor een gigantische brandstapel. Sodemieter toch op met die flauwe cabernet en merlotboeken, verbranden die handel.

Jij, help me in mijn strijd tegen deze flauwe afkooksels van schrijfsels en meld de boeken aan die deze hoofdzonde begaan hier in de comments en ik koop de volledige druk op en zorg voor een brandstapel die zal te zien zijn tot in Abbottabad.

En dan ga ik nu met mijn blik meegezogen door de vuurkorf (ja Moedwil moest er aan, dus weeral een boete bij de bibliotheek) wat genieten van een barbera (die ik al wat heb laten ademen).

No related posts.

“Een klein glas Alsace wijn is als een zomerjurk of een lentebloem; het is een zonnestraal die je leven helderder maakt!”

– Christian Dior

Video: Lorenzo Bown

Related posts:

1. Elzas-swingende 3daagse vol contrasten (3) De eerste dag waar we voorzichtige danspasjes deden op de...

Laat ik gewoon voor de gemakkelijkheid het Belgisch gemiddelde voor de man nemen. Dat is net geen 76 jaar. Wel begin maar te tellen.

Ikzelf heb net een eentje achter de 4 toegevoegd. Dus heb ik nog zo’n 35 jaar voor de boeg oftewel ongeveer 12.783 dagen. Als ik elke dag een fles wijn zou drinken, zou ik nog goed zijn voor 12.783 flessen wijn.

Nu even vogelvlucht naar Barologebied in Piemonte. Hier maakt men ruwweg wat meer dan 10.000.000 flessen Barolo per jaar. Als ik nu elke dag 1 fles Barolo zou drinken zou ik amper een pietluttige 0,12% van de jaarproductie kunnen achteroverklokken. Driewerf damn, ik moet dringend voortmaken, mijn dagelijkse hoeveelheid opvoeren, mijn tempo wat Ferraripower geven…

Leonard Paul Evans spreekt in dit verband over de “Theory of Capacity“. En zijn motto is enkel nog de beste wijnen te drinken (en die genereus aan zijn vrienden te offreren). Volgens hem betekent elke inferieure fles wijn die je drinkt dat je een betere fles tegen de muur kapot gooit. Tja, je hebt maar een beperkte flessencapaciteit en die kan je best zo goed mogelijk benutten.

Natuurlijk begin je je ondertussen af te vragen wat dit allemaal met beleggen in wijn heeft te maken. Geduld, mijn beste vriend, geduld. Voor ik daarover een boompje opzet, overdonder ik je even met mijn wijnmanifesto.

Dit manifest is gebetonneerd in het hierboven vernoemd principe van de capaciteit en zal je ineens ook duidelijk maken wat mijn allercharmanste houding is tegenover beleggen in dit heerlijk goedje.

Een wijnmanifesto

Regel 1 – Drink!

Wijn is er om te drinken. Zo simpel als vanille.

Regel 2 – Smilepower

Ik wil smilepower in mijn wijn. Een wijn die mijn lachspieren beroert, een wijn die me iets doet. Zie je me op een wijnproeverij goochelen met een monkellachje, weet dan dat deze wijn stevig bij me scoort.

Regel 3 – No mercy

Wijn zonder smilepower verban ik onherroepelijk naar de krokodillenput. De krokodillenput? Wel, dat is de afvoer in mijn gootsteen. Ik heb gewoon het donkerbruin vermoeden dat er een hoop krokodillen in de riool geduldig zitten te wachten tot ik nog eens een fles wijn wegkieper. Volgens mij drinken ze zich gewoon laveloos aan het goedje om daarna polonaisegewijs, met zo af en toe een doodsrol, de riolen onveilig te maken.

Regel 4 – Gedeeld plezier is dubbel plezier

Die smilepower deel je liefst met wat vrienden (premisse: het soort vrienden dat die smilepower kunnen waarderen). Komaan, als je met een hoop wijnvrienden samenzit en je deelt die superflessen dat is toch gewoon kicken (en nog jaren nagenieten, het speek loopt me weeral in de mond als ik denk aan die hemelse BBQ met een stel knotsgekke wijnvrienden waar een karrevracht smilepowerstuff sneuvelde in de loopgrachten van onze monden).

Trouwens vandaag naar de wijnbeurs van de Commanderij van Hoegaarden geweest en hier dit principe aan den lijve mogen ondervinden. Met dank aan Jacqueline en Luc van Wijnen Jacqueline om me één en ander ultralekkers van onder de tafel te laten proeven (Domaine de l’Edre en Domaine Bertrand-Bergé Jean Sirven mochten mijn smaakpapillen in de war brengen). En ook een grazie voor Paul van Wine-art die me de anteprimo van de Barolo van Fratelli Revello liet proeven. Genieten dat is.

Regel 5 – Speciale plekken

Op speciale plekken drink je de hallucinante stuff, dat is wijn met megavetgaafsoepertroeperultrasucculentesmilepower.

Een klein voorbeeldje, op het terras van Hotel di Barolo of in een of andere wijnbar in Barologebied drink je een Barolo of Barbaresco van een excellente producent uit een megavet jaar. Wedden dat je jaren later nog over die fles spreekt (Bedankt Brezza, Manzone en vele anderen)…

Over beleggen in wijn en belegen wijn

Als je even hebt gesnuffeld aan mijn wijnmanifesto, dan heb je ondertussen wel door hoe ik denk over beleggen in wijn.

Ja, inderdaad, ik krijg bosbrand in mijn liezen van al die wijnbeleggers. Dus sodemieter en flikker toch op (oeps net iets te veel Youp van ‘t Hek tot me genomen). Beleggen doe je in aandelen, kunst, voor mijn part de gedroogde drollen van één of ander renpaard, maar blijf met je fikken van wijn af.

Komaan, je belegt toch ook niet in brood ( hooguit doe je wat beleg op je brood). Stel je het al voor: nou ik heb me hier een subliem geplet van de warme bakker Oudejans uit 1973, een superb graanjaar. Hij heeft er amper 900 van gemaakt dat jaar. Kunnen kopen bij Christies veilingen, echt een koopje, nauwelijks 1.500€ voor dit broodje. Volgend jaar zeker het dubbele waard.

Laat ik het nog eens herhalen (en alsjeblieft traag lezen): wijn is om op te drinken punt uit (zie regel 1).

Dus de volgende keer als ik bij jou passeer, ja jij die verwoede wijnbelegger, één advies: openmaken één, twee of ja, waarom niet, drie van die flessen en met me delen, we zullen dan samen genieten (in de hoop dat de belegde wijn niet belegen is natuurlijk) en kunnen hierover jaren later nog praten, nog nagenieten.

Wat me doet denken aan die levering van wijnen bij een chirurg. Deze ontving me en ging zonder schroom keer op keer terug naar zijn wijnkelder om nog een exquise wijn te openen. Dat is delen (zie regel 4), dat is samen genieten. En ik kan je verzekeren, ik ging als een zeer gelukkig man naar huis met een smile van mijn linkerknie tot aan mijn rechterwenkbrauw.

Conclusie

Beleggen in wijn, het is mij niet gegeven. Mocht toch ooit in een vergeten hoekje in mijn kelder die fles Mouton-Rotschild opduiken wel dan verpats ik die onmiddellijk voor 5.300€ aan één of andere geile wijnbelegger en koop met het geld ervan hopen andere flessen met heel wat smilepower. En deze flessen schenk ik op een intens bacchanaal aan een hoopje knotsgekke wijnvrienden…

Oh ja, als ik de euromillions win, ga ik me ook eens een paar van die beleggingswijnen aanschaffen, wat zeg ik ik koop ineens een hele oogst op (lekker bweuh aan al die wijnbeleggers). Maar wees gerust ik deel deze flessen dan met jou, jou en jou.

Deze post maakt deel uit van de “Vlaamse Wijnblogdagen” waarin een reeks wijnblogs over hetzelfde onderwerp een artikel schrijven.

Voor een lijst van de Vlaamse Wijnbloggers zie de rechterkolom.

No related posts.

Je hebt het vast ook al meegemaakt. Ineens zweven er van die rare dingetjes op de bodem van je fles wijn of in je glas. Het lijken wel suikers of, erger nog, kleine glasscherven.

Hoe zijn die er in godsnaam ingeraakt?

Damn, een slechte fles, een foute wijn.

Driewerf damn. Wegkappen die handel.

How, how, niet te snel. Eigenlijk hoef je je (in de meeste gevallen) totaal geen zorgen te maken. Er is heus niets aan het handje.

Wijndiamanten

De officiële term voor deze rondzwevende dingetjes is tartraat kristallen. Deze kristallen komen voor in de vorm calcium tartraat of (meer waarschijnlijk) potassium bitartraat. De volkse (wijn)mond spreekt van “wijndiamanten” of “wijnstenen“.

Wijndiamanten, laat dat woord nog eens door je mond rollen, neem wat lucht binnen en proef het ten volle. Overtuigd? Wel, nu weet je gewoon dat dit iets onschuldigs is, misschien een tikje bitter als je het wijndiamantje zelf in je mond neemt, maar dat is het dan ook.

Koude samenzwering

Hoe komen die diamanten eigenlijk in je fles. Is er hier sprake van een samenzwering met de Antwerpse diamantsector?

Het probleem is eigenlijk dat deze tartraten slecht oplosbaar zijn in de combinatie alcohol en water. How, wacht eens even, wijn is dat niet een combinatie van water en alcohol? Spijkers met koppen!

Zo blijven soms die tartraten in “supergesatureerde“(*) vorm in onze lieftallige wijn en op een totaal onverwacht moment kristalliseren ze en zien we die mooie wijndiamantjes als een donderslag aan heldere hemel verschijnen.

De grote boosdoener van deze samenzwering en trigger van de kristallisatie zijn temperatuurschommelingen en dan vooral te koude temperaturen. Immers lage temperaturen zorgen voor een verlaagde oplosbaarheid, waardoor natuurlijk die tartraten kans zien te kristalliseren.

Zo kan het gebeuren als je je fles te koud zet (in bv. een te koude ijskast of een te koude kelder) dat de kristallisatie zijn werk gaat doen en, whoppa, daar heb je die fonkelende wijndiamantjes.

Esthetisch foutje

Voor alle duidelijkheid de aanwezigheid van tartraat kristallen duidt heus niet op een fout in de wijn. Hooguit is hier sprake van een esthetisch onvolmaaktheidje, een schoonheidsfoutje.

Wij, als verwende consumenten, verwachten echter een perfecte wijn, niets minder. Voor ons geen schoonheidsfoutjes!

Maar is Cindy Crawford er minder knap op omdat ze een schoonheidsvlekje op haar mondhoek heeft? Is ze lelijker omdat ze een esthetisch foutje heeft?

Bij witte wijn zie je deze wijnkristallen zeer duidelijk omdat er geen kleurpigmenten in witte wijn zitten. Bij rode wijn daarentegen kleuren de pigmenten de wijnkristallen en vallen ze zodoende minder op. Meestal is de wijndrinker daar heel wat minder ongerust omdat deze kristallen gewoon opgaan onder de noemer van “depot“.

Esthetische chirurgie

Zoals Cindy Crawford haar toevlucht had kunnen zoeken tot esthetische chirurgie om van haar schoonheidsvlek af te geraken, zo kan ook de wijnmaker gebruik maken van esthetische chirurgie.

En reken maar dat de meeste wijnmakers bereid zijn een hoop ingrepen toe te passen om zo veel als mogelijk die lastige wijndiamanten te verwijderen. Tja, de consument wil nu eenmaal een perfecte wijn.

De twee meest gebruikte toepassingen zijn koude stabilistatie en het contact proces. Herinner je je nog dat die wijnkristallen de neiging hebben om op te duiken bij lage temperaturen? Wel deze twee systemen gaan net dit kristallisatieproces nabootsen.

Bij beide systemen koelt men de wijn stevig met als gevolg dat de tartraten zich gaan kristalliseren. Die kristallen gaan de wijnmaker dan meestal door middel van filtering verwijderen. Et le voila, een “kristalheldere” wijn.

Met al die esthetische chirurgie bestaat het risico dat je ook heel wat goede elementen uit de wijn haalt, dat je de balans en de smaak van de wijn aantast.

Was Cindy Crawford het topmodel van de jaren 80 en 90 geworden zonder haar schoonheidsvlekje?

Sommige wijnmakers beslissen dan ook schoonheidsfoutjes toe te laten en gaan die mogelijke tartraatvorming niet stabiliseren. In dergelijke gevallen gaat de vorming van wijnkristallen net wijzen op kwaliteit van de wijn en het kwaliteitsstreven van de wijnmaker.

- Ik heb toch nooit beweerd dat heel het wijngegeven eenvoudig (en zwart-wit) is, toch? -

En, zelfs met al die stabilisatiemogelijkheden, sluit je nooit volledig het risico uit op vorming van wijnkristallen. Vindt maar eens een wijmaker die zijn hand in het vuur wil steken op de vraag of zijn wijn nooit tartraat kristallen zal vormen.

De ene zijn dood is de andere zijn brood

Het leuke is dat deze tartraten, die voor zoveel opschudding zorgen in een fles wijn, zonder problemen toepassing vinden in andere sectoren. Zo zijn bakkers gretige afnemers van crème van tartraten die ze gebruiken in patisserie en taarten. Hun belangrijkste leverancier is, ja inderdaad, de wijnindustrie.

Geen paniek

Dus de volgende keer als je wijndiamanten in je fles tegenkomt, geen paniek.

Geniet even van het zicht, het zijn toch wondermooie dingetjes hé (en denk even aan Cindy Crawford of, als je dat liever hebt, aan haar ex-man Richard Gere). Giet dan voorzichtig de fles uit. De kans is groot dat deze kristallen gewoon in de fles blijven “plakken” en dat je ongehinderd van je wijn kan genieten.

Mochten de wijndiamanten toch meekomen, opnieuw geen paniek, ze zijn ongevaarlijk en ongewapend en proeven hooguit een tikje bitter.

Have a nice winediamant today!

Bronnen:
- ROBINSON, J., The Oxford Companion to Wine
- BIRD, D., Understanding Wine Technology
- WSET Diploma, unit 2 Wine Production

Foto1: Daniel Austen Hoherd
Foto2: Met dank aan Kaat voor de fles met wijnkristallen

(*) Meer weten hierover lees BIRD, D., Understanding Wine Technology er eens op na (p. 133).

No related posts.

In lijn met de meeste wijnbloggers en wijnliefhebbers heb ik wijn gedronken sinds mijn eerste herinneringen (of zou dat wijnglas in de kleuterklas dan toch maar gewoon melk zijn geweest?).

En ik heb me ook aan allerlei eerder obscure wijnen bezondigd. Die Romereis in het zesde middelbaar waar de Est! Est!! Est!!! di Montefiascone rijkelijk vloeide. Vooral te wijten aan het zachte prijskaartje. De Matteüs rosé die vaste partner was op onze universitaire picknick-tochten. Die 1 liter flessen Pinot Bianco die geheid de feesten van de Erasmusstudenten in Trento opvrolijkten. U leest het, ik heb me daar een stevig aantal wijnslippertjes gemaakt.

Maar het serieuze werk ontstond pas in het heilige jaar 2000, het jaar van de milleniumbug, het jaar dat het zaadje van mijn wijnpassie een stevige groeischeut kreeg, het jaar waarin mijn kompas ein-de-lijk op het noorden werd gericht…

Het was het jaar waarin een vriend me meetroonde naar Rouseu, zo één van die wijnspecialisten van Zuid-Afrikaanse wijn. Het was het jaar waarin ik als een blok viel voor Meerlust. Ach, wie zou er niet voor zo’n naam vallen?

Kortom, op de proeverij van Rouseu zag ik het licht. Die Bordeaux-blends van Franse druiven die de sappige naam Rubicon, Kaapse blend, etc. meekrijgen. De koppige pinotage-druif. Wijnen die luisteren naar de naam Vonkelwijn. Ja, het was liefde op het eerste gezicht. De Zuid-Afrikaanse wijnen hebben me over de streep getrokken en het is dankzij (of ondanks?) dit vocht dat ik nu hier zit, achter mijn computer (“rekenaar”), te tokkelen over wijn. Hoe anders had het leven (en mijn lever) er kunnen uitzien indien die vriend me toendertijd had meegetroond naar de visserbeurs in het Bouwcentrum?

Als uitsmijter nog een aantal flessen waaraan ik heerlijke herinneringen heb en die mijn passie in het juiste spoor hebben geleid:

• Meerlust Rubicon
• Beyerskloof Pinotage (Reserve)
• De Toren Fusion V
• Kanonkop Paul Sauer

En as dit goed genoeg is vir jou ouma, is dit sekerlik goed genoeg vir die hele familie.

Dankie Suid-Afrika vir die wyn. Dankie vir myn eerste liefde. Baie dankie!

En oh ja, dat op het WK 2010 Spanje moge winnen!

Foto: LBott

Deze post maakt deel uit van de “Vlaamse Wijnblogdagen” waarin een reeks wijnblogs over hetzelfde onderwerp een artikel schrijven.

Vlaamse Wijnblogdagen XV: Zuid-Afrika

Voor een lijst van de Vlaamse Wijnbloggers zie de rechterkolom.

No related posts.

“Just like becoming an expert in wine–you learn by drinking it, the best you can afford–you learn about great food by finding the best there is, whether simply or luxurious. Then you savor it, analyze it, and discuss it with your companions, and you compare it with other experiences.”
– Julia Child (Mastering the Art of French Cooking)

Varkensvlees met Médoc

Wijn en gerecht. Een item waarover al talloze boeken zijn volgepend en je eindeloze meningen vindt.

Meningen zoals “Varkensvlees met Médoc”.

Komaan zeg. Wat kan ik hier mee aanvangen, dit is toch klinkklare onzin?

Je kan evengoed zeggen dat een auto lekker rijdt met een motor erin. Klopt als een bus maar is even nietszeggend als een wiebelend konijn. Mocht ik een F1-piloot zijn dan zou ik de ingenieurs verwensen die in mijn racewagen het ultrafijne 1.2 liter motortje van een Cinquecento installeerden. Veel races ga ik hier niet mee winnen, toch?

Maar ik wijk af, laat me even verderborduren op dat stukje varkensvlees.

Heb je ooit een varken in levende lijve mogen aanschouwen? Een uit de kluiten gewassen homp vlees, hé. Dus over welk stuk van het varken gaat het hier? Karbonade, buikspek, ribbetjes, hammetje, varkenslapjes, kotelet, en zo kan ik nog eventjes doorgaan. Wel, al hier hangt er een stevige waas van onduidelijkheid (een mistige novemberochtend in Piemonte waardig).

Dan volgt de bereiding. Hoe wil je dit stukje varkensvlees prepareren? Eventjes braden in de oven, sauteren, bakken, grillen, op de barbecue of liever een stoofpotje. Weeral een stevige hoop mogelijkheden die er voor zorgen dat ons vlees een verschillende smaak en structuur heeft.

En natuurlijk heeft u graag een fijne saus bij dit stukje varkensvlees. Maar ook hier zijn de mogelijkheden legio: een mosterdsausje, wat braadjus, een stevige roomsaus, …

Tot slot is zo’n stuk vlees overgoten met wat saus toch maar eenzaam op zo’n bord. Dus er is ook nog wat garnituur nodig: worteltjes, een stronkje witloof, aardappelen, …

Kortom een stortvloed variabelen die er voor zorgen dat je niet zo maar voor de vuist weg kunt declameren dat een Médoc de compagnon bij uitstek is van dat reepje varken.

Wijn en gerecht guru

En toch, al bij al is het retesimpel, gatverdamme nog aan toe. Meer dan drie regels zijn er niet nodig. Drie poepsimpele regeltjes en we kunnen ons zonder blikken of blozen “guru van de wijn en gerecht combinatie” noemen.

Wat moet je kennen:

1. De smaak van elke wijn in de wereld, van elk oogstjaar
2. De smaak van elke type voedsel in de wereld, van elke producent
3. Hoe de combinatie van elke wijn en elk gerecht smaken in elke omstandigheid.

(Citaat vrij vertaald van Rosengarten en Wesson)

En het is die “in elke omstandigheid” dat me maar niet losliet.

Cette chose n’existe pas

In Piemonte had ik deel 3 van de manga “Sommelier” bij en daar vielen de puzzelstukjes verder in elkaar.

Ook daar ging het over de ideale combinatie tussen wijn en gerecht. Het antwoord van Joe Satake is simpel: “Cette chose n’existe pas.”

En iets verder vervolgt Joe Satake: “L’accord entre cuisine et vin est infini. Il dépend du client, de sa forme, de la saison…”

Er zijn inderdaad zoveel invloedsfactoren die een rol spelen. Stom voorbeeld: je hebt net loodzware en zeer onbevredigende onderhandelingen met je voornaamste klant achter de rug, je komt thuis en je vrouw is slechtgezind, je kinderen zitten te jengelen aan je hoofd. U kent die situatie wel. Als je dan die topbourgogne ontkurkt biedt de fles je misschien wel wat soelaas maar is de kans groot dat hij niet zo overheerlijk smaakt als op een moment dat alles op rolletjes loopt…

Veel van de uitstekende wijn-gerecht combinaties zijn inderdaad te kaderen in de locatie, de sfeer, je gemoedsgesteldheid, het moment van de dag, etc. en zijn dikwijls niet te herhalen of toch niet op diezelfde intense manier.

Wijn is altijd zoveel meer dan wijn. En wijn en gerecht is altijd zo veel meer dan een vlotte combinatie.

Mon plat préferé

Wel, hier een aantal combinaties die me (op dat eigenste moment) een intens dartel gevoel gaven en die soms het resultaat waren van experimenteren:

• Chianti Classico en frieten met een curryworst special (ik had gewoonweg een verduiveldse zin in een uitstekende chianti classico en ja, dan smaakt dit ook uitermate goed met pommes frites);
• Gorgonzola met Recioto di Soave Classico (maar beiden moeten wel van een uitmuntende kwaliteit zijn, de eerste in een smeuige, haast wegkruipende versie en de tweede uitgeschonken door de wijnmaker zelf);
• Barolo met een Brasato al Barolo (maar dit ter plekke in Piemonte gedronken, de locatie mag u zelf kiezen, maar ik kan je alvast Boccondivino in Bra, Hotel Barolo in Barolo en Enoteca in Alba aanraden).

Mijn eigen gekke kleine experimenten

Natuurlijk zijn er een aantal vuistregels (die ik je hier niet uit de doeken ga doen, experimenteer maar eens wat en je komt er onderweg zeker en vast een paar tegen), regels die zorgen dat je alvast drama’s, tsunami’s en andere rampscenario’s vermijdt.

En dan ga je natuurlijk dat stapje verder: het experimenteren met combinaties die je (als het lukt) dat momentje goddelijkheid geven. Experimentmogelijkheden in de combinatie wijn en gerecht zijn er met hopen:

• warme versus koude gerechten bij een zelfde wijn
• twee verschillende wijnen bij een zelfde gerecht
• een gerecht bij een wijn en dan een extra ingrediënt toevoegen bij dat gerecht en zien wat voor resultaat dat geeft
• dezelfde wijn zonder of met eten
• een rode wijn gekoeld of op kamertemperatuur bij een gerecht
• een wijn-gerecht combinatie op een ochtendhumeur
• een wijn-gerecht combinatie thuis of op vakantie
• wijn met drie verschillende sauzen
• wijn met junk food
• wijn met snoepjes
• ooit eens een schitterende sessie georganiseerd met Nivoo Finess en Dolce Far Tutto waar we verschillende wijnen (waaronder een barbera, een champagne, een volle witte wijn, etc.) combineerden met verschillende foie gras-bereidingen. Een absolute eyeopener.
• wijn en gerecht na/tijdens het zien van een komische film
• wijn en gerecht na/tijdens het lezen van een filosofisch meesterwerk
• wijn en gerecht met een fotomodel versus wijn en gerecht met Frida Van Wijck

En laat je gerust eens stevig gaan bij het uitdenken van nog mogelijke experimenten, hersenstormen maar, zou ik durven zeggen.

Ze golden rule

Kortom de gouden regel om tot een goddelijke wijn-en-gerecht-combinatie te komen, kan je vlotjes uitgieten in één zin:

Experimenteer dat het een lieve lust is!

En, oh ja, vergeet niet te letten op de omstandigheden (je gemoedsgesteldheid, het seizoen, de temperatuur, het weer, de locatie, je gezelschap, …)

En nu ga ik in een stevig goedgezinde bui met een ondergaand lentezonnetje op de achtergrond en in verbluffend knap gezelschap die Barolo openen bij mijn vegetarische pizza met gaucomole saus overdekt met een vuistvol rucola…

“This is my invariable advice to people: Learn how to cook- try new recipes, learn from your mistakes, be fearless, and above all have fun!”
– Julia Child (My life in France)

Foto: Fearkitten

Deze blogpost is ruim een week later maar nog steeds in het kader van de Vlaamse Wijnblogdagen. Een rustpauze in Piemonte heeft een andere wending gegeven aan mijn oorspronkelijke blogpost. Ja, soms is een rijpingstijd voor een blogpost een goede zaak…allé aan jou om uit te maken of ik deze post niet te lang heb laten rijpen.

Deze post maakt deel uit van de “Vlaamse Wijnblogdagen” waarin een reeks wijnblogs over hetzelfde onderwerp een artikel schrijven.

Vlaamse Wijnblogdagen XIV: The perfect wine- and food-match

Voor een lijst van de Vlaamse Wijnbloggers zie de rechterkolom.

No related posts.