In lijn met de meeste wijnbloggers en wijnliefhebbers heb ik wijn gedronken sinds mijn eerste herinneringen (of zou dat wijnglas in de kleuterklas dan toch maar gewoon melk zijn geweest?).

En ik heb me ook aan allerlei eerder obscure wijnen bezondigd. Die Romereis in het zesde middelbaar waar de Est! Est!! Est!!! di Montefiascone rijkelijk vloeide. Vooral te wijten aan het zachte prijskaartje. De Matteüs rosé die vaste partner was op onze universitaire picknick-tochten. Die 1 liter flessen Pinot Bianco die geheid de feesten van de Erasmusstudenten in Trento opvrolijkten. U leest het, ik heb me daar een stevig aantal wijnslippertjes gemaakt.

Maar het serieuze werk ontstond pas in het heilige jaar 2000, het jaar van de milleniumbug, het jaar dat het zaadje van mijn wijnpassie een stevige groeischeut kreeg, het jaar waarin mijn kompas ein-de-lijk op het noorden werd gericht…

Het was het jaar waarin een vriend me meetroonde naar Rouseu, zo één van die wijnspecialisten van Zuid-Afrikaanse wijn. Het was het jaar waarin ik als een blok viel voor Meerlust. Ach, wie zou er niet voor zo’n naam vallen?

Kortom, op de proeverij van Rouseu zag ik het licht. Die Bordeaux-blends van Franse druiven die de sappige naam Rubicon, Kaapse blend, etc. meekrijgen. De koppige pinotage-druif. Wijnen die luisteren naar de naam Vonkelwijn. Ja, het was liefde op het eerste gezicht. De Zuid-Afrikaanse wijnen hebben me over de streep getrokken en het is dankzij (of ondanks?) dit vocht dat ik nu hier zit, achter mijn computer (“rekenaar”), te tokkelen over wijn. Hoe anders had het leven (en mijn lever) er kunnen uitzien indien die vriend me toendertijd had meegetroond naar de visserbeurs in het Bouwcentrum?

Als uitsmijter nog een aantal flessen waaraan ik heerlijke herinneringen heb en die mijn passie in het juiste spoor hebben geleid:

• Meerlust Rubicon
• Beyerskloof Pinotage (Reserve)
• De Toren Fusion V
• Kanonkop Paul Sauer

En as dit goed genoeg is vir jou ouma, is dit sekerlik goed genoeg vir die hele familie.

Dankie Suid-Afrika vir die wyn. Dankie vir myn eerste liefde. Baie dankie!

En oh ja, dat op het WK 2010 Spanje moge winnen!

Foto: LBott

Deze post maakt deel uit van de “Vlaamse Wijnblogdagen” waarin een reeks wijnblogs over hetzelfde onderwerp een artikel schrijven.

Vlaamse Wijnblogdagen XV: Zuid-Afrika

Voor een lijst van de Vlaamse Wijnbloggers zie de rechterkolom.

No related posts.

“Just like becoming an expert in wine–you learn by drinking it, the best you can afford–you learn about great food by finding the best there is, whether simply or luxurious. Then you savor it, analyze it, and discuss it with your companions, and you compare it with other experiences.”
– Julia Child (Mastering the Art of French Cooking)

Varkensvlees met Médoc

Wijn en gerecht. Een item waarover al talloze boeken zijn volgepend en je eindeloze meningen vindt.

Meningen zoals “Varkensvlees met Médoc”.

Komaan zeg. Wat kan ik hier mee aanvangen, dit is toch klinkklare onzin?

Je kan evengoed zeggen dat een auto lekker rijdt met een motor erin. Klopt als een bus maar is even nietszeggend als een wiebelend konijn. Mocht ik een F1-piloot zijn dan zou ik de ingenieurs verwensen die in mijn racewagen het ultrafijne 1.2 liter motortje van een Cinquecento installeerden. Veel races ga ik hier niet mee winnen, toch?

Maar ik wijk af, laat me even verderborduren op dat stukje varkensvlees.

Heb je ooit een varken in levende lijve mogen aanschouwen? Een uit de kluiten gewassen homp vlees, hé. Dus over welk stuk van het varken gaat het hier? Karbonade, buikspek, ribbetjes, hammetje, varkenslapjes, kotelet, en zo kan ik nog eventjes doorgaan. Wel, al hier hangt er een stevige waas van onduidelijkheid (een mistige novemberochtend in Piemonte waardig).

Dan volgt de bereiding. Hoe wil je dit stukje varkensvlees prepareren? Eventjes braden in de oven, sauteren, bakken, grillen, op de barbecue of liever een stoofpotje. Weeral een stevige hoop mogelijkheden die er voor zorgen dat ons vlees een verschillende smaak en structuur heeft.

En natuurlijk heeft u graag een fijne saus bij dit stukje varkensvlees. Maar ook hier zijn de mogelijkheden legio: een mosterdsausje, wat braadjus, een stevige roomsaus, …

Tot slot is zo’n stuk vlees overgoten met wat saus toch maar eenzaam op zo’n bord. Dus er is ook nog wat garnituur nodig: worteltjes, een stronkje witloof, aardappelen, …

Kortom een stortvloed variabelen die er voor zorgen dat je niet zo maar voor de vuist weg kunt declameren dat een Médoc de compagnon bij uitstek is van dat reepje varken.

Wijn en gerecht guru

En toch, al bij al is het retesimpel, gatverdamme nog aan toe. Meer dan drie regels zijn er niet nodig. Drie poepsimpele regeltjes en we kunnen ons zonder blikken of blozen “guru van de wijn en gerecht combinatie” noemen.

Wat moet je kennen:

1. De smaak van elke wijn in de wereld, van elk oogstjaar
2. De smaak van elke type voedsel in de wereld, van elke producent
3. Hoe de combinatie van elke wijn en elk gerecht smaken in elke omstandigheid.

(Citaat vrij vertaald van Rosengarten en Wesson)

En het is die “in elke omstandigheid” dat me maar niet losliet.

Cette chose n’existe pas

In Piemonte had ik deel 3 van de manga “Sommelier” bij en daar vielen de puzzelstukjes verder in elkaar.

Ook daar ging het over de ideale combinatie tussen wijn en gerecht. Het antwoord van Joe Satake is simpel: “Cette chose n’existe pas.”

En iets verder vervolgt Joe Satake: “L’accord entre cuisine et vin est infini. Il dépend du client, de sa forme, de la saison…”

Er zijn inderdaad zoveel invloedsfactoren die een rol spelen. Stom voorbeeld: je hebt net loodzware en zeer onbevredigende onderhandelingen met je voornaamste klant achter de rug, je komt thuis en je vrouw is slechtgezind, je kinderen zitten te jengelen aan je hoofd. U kent die situatie wel. Als je dan die topbourgogne ontkurkt biedt de fles je misschien wel wat soelaas maar is de kans groot dat hij niet zo overheerlijk smaakt als op een moment dat alles op rolletjes loopt…

Veel van de uitstekende wijn-gerecht combinaties zijn inderdaad te kaderen in de locatie, de sfeer, je gemoedsgesteldheid, het moment van de dag, etc. en zijn dikwijls niet te herhalen of toch niet op diezelfde intense manier.

Wijn is altijd zoveel meer dan wijn. En wijn en gerecht is altijd zo veel meer dan een vlotte combinatie.

Mon plat préferé

Wel, hier een aantal combinaties die me (op dat eigenste moment) een intens dartel gevoel gaven en die soms het resultaat waren van experimenteren:

• Chianti Classico en frieten met een curryworst special (ik had gewoonweg een verduiveldse zin in een uitstekende chianti classico en ja, dan smaakt dit ook uitermate goed met pommes frites);
• Gorgonzola met Recioto di Soave Classico (maar beiden moeten wel van een uitmuntende kwaliteit zijn, de eerste in een smeuige, haast wegkruipende versie en de tweede uitgeschonken door de wijnmaker zelf);
• Barolo met een Brasato al Barolo (maar dit ter plekke in Piemonte gedronken, de locatie mag u zelf kiezen, maar ik kan je alvast Boccondivino in Bra, Hotel Barolo in Barolo en Enoteca in Alba aanraden).

Mijn eigen gekke kleine experimenten

Natuurlijk zijn er een aantal vuistregels (die ik je hier niet uit de doeken ga doen, experimenteer maar eens wat en je komt er onderweg zeker en vast een paar tegen), regels die zorgen dat je alvast drama’s, tsunami’s en andere rampscenario’s vermijdt.

En dan ga je natuurlijk dat stapje verder: het experimenteren met combinaties die je (als het lukt) dat momentje goddelijkheid geven. Experimentmogelijkheden in de combinatie wijn en gerecht zijn er met hopen:

• warme versus koude gerechten bij een zelfde wijn
• twee verschillende wijnen bij een zelfde gerecht
• een gerecht bij een wijn en dan een extra ingrediënt toevoegen bij dat gerecht en zien wat voor resultaat dat geeft
• dezelfde wijn zonder of met eten
• een rode wijn gekoeld of op kamertemperatuur bij een gerecht
• een wijn-gerecht combinatie op een ochtendhumeur
• een wijn-gerecht combinatie thuis of op vakantie
• wijn met drie verschillende sauzen
• wijn met junk food
• wijn met snoepjes
• ooit eens een schitterende sessie georganiseerd met Nivoo Finess en Dolce Far Tutto waar we verschillende wijnen (waaronder een barbera, een champagne, een volle witte wijn, etc.) combineerden met verschillende foie gras-bereidingen. Een absolute eyeopener.
• wijn en gerecht na/tijdens het zien van een komische film
• wijn en gerecht na/tijdens het lezen van een filosofisch meesterwerk
• wijn en gerecht met een fotomodel versus wijn en gerecht met Frida Van Wijck

En laat je gerust eens stevig gaan bij het uitdenken van nog mogelijke experimenten, hersenstormen maar, zou ik durven zeggen.

Ze golden rule

Kortom de gouden regel om tot een goddelijke wijn-en-gerecht-combinatie te komen, kan je vlotjes uitgieten in één zin:

Experimenteer dat het een lieve lust is!

En, oh ja, vergeet niet te letten op de omstandigheden (je gemoedsgesteldheid, het seizoen, de temperatuur, het weer, de locatie, je gezelschap, …)

En nu ga ik in een stevig goedgezinde bui met een ondergaand lentezonnetje op de achtergrond en in verbluffend knap gezelschap die Barolo openen bij mijn vegetarische pizza met gaucomole saus overdekt met een vuistvol rucola…

“This is my invariable advice to people: Learn how to cook- try new recipes, learn from your mistakes, be fearless, and above all have fun!”
– Julia Child (My life in France)

Foto: Fearkitten

Deze blogpost is ruim een week later maar nog steeds in het kader van de Vlaamse Wijnblogdagen. Een rustpauze in Piemonte heeft een andere wending gegeven aan mijn oorspronkelijke blogpost. Ja, soms is een rijpingstijd voor een blogpost een goede zaak…allé aan jou om uit te maken of ik deze post niet te lang heb laten rijpen.

Deze post maakt deel uit van de “Vlaamse Wijnblogdagen” waarin een reeks wijnblogs over hetzelfde onderwerp een artikel schrijven.

Vlaamse Wijnblogdagen XIV: The perfect wine- and food-match

Voor een lijst van de Vlaamse Wijnbloggers zie de rechterkolom.

No related posts.

Die verdraaide V, wat splitsen de Vlaamse Wijnbloggers me nu weer in de maag. Een blogpost over de letter V. Verdomme, verdrie en valnudood.

Viticultuur, vinificatie, Valtellina, Vega Sicilia, VDN, VdP (oeps die is afgeschaft), vegetarisch, V.V., Vinho Verde, Vouvray, Vougeot, Volnay, Vitis Vinifera, Vin Santo, Vandyke Pamela, Vacqueyras, neen ik kon maar niet kiezen…

De ochtendlijke douche bracht echter raad. Terwijl de warme stralen me wakker masseerden, had ik het ineens, simpel als vanille: het V-teken, het teken waarmee Winston Churchill beroemd is geworden. V voor Victory, V voor Vrijheid.

En deze Winston Churchill had ook wel wat met wijn te maken. Zijn lievelingsdrank was Champagne. Eén van zijn beroemde quotes bewijst genoeg: “In success you deserve it, and in defeat you need it.”

Maar zijn bewondering voor deze drank ging verder, een eind verder. Tijdens W.O. I zei hij dan ook het volgende: “Remember gentlemen, it’s not just France we are fighting for, it’s Champagne!”

Een bezoekje van Odette Pol-Roger (“The Champagne Blonde”) in 1944 deed waarschijnlijk zijn hart nog een slag sneller slaan voor deze belletjes. Misschien is het toen dat dit citaat opborrelde: “A single glass of champagne imparts a feeling of exhilaration. The nerves are braced, the imagination is agreeably stirred, the wits become more nimble.”

In ieder geval, deze ontmoeting met de knappe Odette was het begin van een levenslange vriendschap met Odette en haar man Pol Roger. Winston Churchill was zondermeer één van de belangrijkste klanten van dit champagnehuis. De laatste tien jaar van zijn leven zou hij zo maar eventjes 500 kisten Pol Roger Champagne hebben soldaat gemaakt. Dat betekent zo’n 3.000 flessen ofwel 300 flessen per jaar. Sir Churchill was zodoende goed voor ongeveer 1 fles per dag. Knap gemiddelde, niet.

Soms liet Sir Winston Churchill zich wel iets te overdadig in met het alcoholisch goedje, maar ook dat leidde tot onvergetelijke uitlatingen. Zo was er de keer dat hij op een dinnertje naast Bessie Braddock, een gekende socialiste, zat. Winston had een glaasje te veel op en Bessie Braddock kon het niet nalaten te zeggen: “Winston, you are drunk!” Waarop hij antwoordde, “Madame, I may be drunk, but you are ugly, and tomorrow I will be sober.”

Bij zijn dood in 1965 deed Pol Roger als eerbetoon aan Winston Churchill een zwarte rouwband aan de flessen die bestemd waren voor de U.K. In 1975, om de 10 jarige verjaardag van het overlijden van Churchill te vieren, ging het champagnehuis nog een stap verder en creëerde de Cuvée Sir Winston Churchill (wat is een mooier eerbetoon dan een prachtige wijn die je naam draagt). Tot op vandaag is de exacte blend een uiterst goed bewaard geheim, maar volgens kenners zou het een assemblage zijn waarin de pinot noir de hoofdtoon voert. Inderdaad, dit was het type champagne waar Sir Winston Churchill een stevig boontje voor had.

Laat me toe een paar mooie woorden van Odette Pol-Roger aan te halen (afkomstig van de Daily Telegraph in December 2000):

“She spent summers at her chateau in Normandy on the Andelle, one of the best trout rivers in France, to which she often invited friends from Britain. There was little that could distract her from the chance of a fine catch. “The other night,” she told The Daily Telegraph in 1970, “I was in Paris, dining at the Embassy with Christopher Soames, and afterwards I got into my car and drove to Normandy.”

“As the sun was coming up I was thinking of getting a bit of sleep when I looked down from my bedroom window and saw a huge trout in the stream which runs through the property. So I grabbed my rod and rushed down and caught him – still in my dinner gown.”

En nadat ze een dergelijk verhaal had verteld, viel er steeds een korte stilte waarna ze zei: “ -Oh et puis zut! Il faut savoir s’amuser dans la vie.”

Wel, dat amusement daar draait het toch allemaal om bij een goed glas wijn. Een stevige joie de Vivre. V oftewel Vrijheid van genieten, amuseren en glimlachen met een goed glas wijn liefst in het gezelschap van een stevige bende vrienden.

Geniet en tot de Volgende V!

“All I can say is that I have taken more out of alcohol than it has taken out of me.”

– Sir Winston Churchill

Deze post maakt deel uit van de “Vlaamse Wijnblogdagen” waarin een reeks wijnblogs over hetzelfde onderwerp een artikel schrijven.

Vlaamse Wijnblogdagen XIII: De letter V

Voor een lijst van de Vlaamse Wijnbloggers zie de rechterkolom.

Related posts:

1. Angelina Jolie en een royal flush pinot noir Vlaamse Wijnblogdagen XII: Changez Bubbels Het thema van de Vlaamse...

Het thema van de Vlaamse Wijnblogdagen is deze keer een uitwisselingsproject. En daar hou ik van, daar hou ik een heel eind van. Ik heb dan ook uitmuntende herinneringen (zo met van die lange afdronken) aan het Erasmus studentenuitwisselingsproject.

Deze keer geen studenten echter, maar een fles bubbels die de Vlaamse Wijnbloggers onder elkaar uitwisselden.

Aperitief: brut of zoet

Laat ik eerst maar eens een lans breken voor dit schitterend aperitief, althans in de droge versie. Kort gezegd, er bestaan maar drie types die de naam aperitief waardig zijn:

1. Een glas droge bubbels, champagne, cava, prosecco, sekt, crémant,… het is al eender;
2. Een frisse blonde pint;
3. Een sherry, type manzanilla of fino.

En al de rest mag wat mij betreft rechtstreeks naar de vuilbak verwezen worden. Voor deze jongen geen zoete porto als starter, geen glaasje bubbels verkracht door wat zoetige siroop. Neen, ik wil zuren, verfrissende zuren in mijn glas. Ik wil een aperitief dat mijn honger aanscherpt, mijn mond klaarstoomt voor het zwaardere werk, mijn speeksel op scherp zet en mijn smaakpapillen insmeert. Zodoende, één van de drie bovenstaande en niets anders als ontsteker voor een copieuse maaltijd.

Trouwens aperitief is afgeleid van het Latijnse “aperire” wat zoveel als openen betekent. Je maag openen doe je niet met iets zoet, punt aan de lijn.

Peter van Wijnblog polste me op voorhand en vroeg: “Stel dat je de keuze zou hebben, wat zou je voorkeur genieten: brut of zoet?”

U mag één keer raden wat mijn antwoord was.

Bubbels met Angelina Jolie

Peter verwende me met een fles die voorwaar een stevige “ogenvanger” is.

En komaan laten we elkaar geen watje noemen, het oog heeft ook graag zijn portie lekkers. Geef mij ooggewijze maar een Angelina Jolie die zich voor het goede doel inzet dan een Moeder Theresa.

Maar we wijken af. Ik kreeg me daar een subliem uitziende fles met een modern etiket. Een ware verademing tussen al die oubollige champagne-etiketten. Om een lang verhaal nog net iets langer te maken: het oog kwam hier al stevig aan zijn trek.

Royal flush pinot noir

Ik blijf natuurlijk een wijnliefhebber en dan geldt maar één wet: de waarheid zit in het glas.

En deze Vieille Cuvée van Jean Baillette-Prudhomme had alvast een troef: een royal flush pinot noir (zo maar eventjes een stevige 80%) aangevuld met gelijke delen chardonnay en pinot meunier. Jean Baillette-Prudhomme huist in de regio van de Montagne de Reims. Deze regio en pinot noir dat is zoals den dikke en den dunne: onafscheidelijk.

“Stevig wat pinot noir, een troef?” hoor ik u vragen.

“Jaaaaah.”, zuchtte hij.

Deze zalige rode druif geeft structuur aan champagne, is de ruggegraat van een fles bubbels en is daarbij ook nog goed voor van die vage impressies van rood fruit, een twijfelend vleugje rode besjes, een op de achtergrond huppelend geurtje van net niet rijpe kersen, …

Ik heb deze bubbels des avonds laat geproefd nadat ik al een champagneproeverij achter de kiezen had. En het pleit voor Jean Baillette-Prudhomme dat hij voortreffelijk standhield. Blijkt dan ook nog dat hier drie vrouwen achterzitten. Drie vrouwen en drie druiven in één fles, wat wil je meer. Ik ben alvast gewonnen.

Toppie en bedankt Peter (en de volgende keer blijf je een glas drinken.)

Meer changez

Bert van Ikwilwijn was mijn slachtoffer. Ik ging voor het drie keer drie thema, drie schuimwijnen, alledrie in de brutte versie (tja), drie keer de traditionele methode en drie keer aan crisisprijzen (rond de 10 euro). We spraken ter plekke af en ik stoof in mijn bolide maar rekende er totaal niet op dat Mollem onder belegering van Aquafin stond. Twee rondes rond Mollem deden me besluiten om het er toch maar op te wagen en een verboden toegang in te rijden en ja, met drie kwartier vertraging geraakte ik ter plekke. Bert wist het leed te verzachten met een paar overheerlijke glazen witte wijn (thanks!). Zijn ervaringen lees je hier.

Deze post maakt deel uit van de “Vlaamse Wijnblogdagen” waarin een reeks wijnblogs over hetzelfde onderwerp een artikel schrijven.

Vlaamse Wijnblogdagen XII: Changez Bubbels

Voor een lijst van de Vlaamse Wijnbloggers zie de rechterkolom.

En oh ja, Kaat van Den Bloeyenden Wijngaerdt gaat solo en is vanaf nu te vinden op Wine-Itch, een speelse wijnblog met kriebelende woorden, kortom een aanrader om wat tijd te vertoeven (met een glas bubbels in de hand zou ik zeggen).

No related posts.

Eén van die diepgravende, mooi verouderde boeken met stevig gerijpte aroma’s is:

2. Een oud wijnboek: George Ordish, The Great Wine Blight

Ooit gehoord van phylloxera of de druifluis? Het beestje dat er in zijn uppie voor had gezorgd dat de Franse wijnindustrie met één been in het graf stond. Een beestje dat dus het nodige respect verdient. George Ordish toont alvast eervol respect door er een volledig boek aan te wijden.

Dit boek is gewoon hét referentiewerk als het op de druifluis aankomt. Momenteel is het haast niet voor te stellen dat wijnboeren absoluut niet wisten wat die sterfte in de wijngaarden teweegbracht. Mijn lievelingshoofdstukken zijn dan ook die over de manieren waarop men deze ziekte trachtte te bestrijden: stevige chemicalieën, wijngaarden onder water zetten, wijngaarden aanplanten op zanderige bodems of zand aanvoeren in de wijngaarden en ga zo maar door.

De Franse regering was danig ongerust over deze “onbekende ziekte”, zo ongerust zelfs dat ze een prijs uitloofden van 300,000 franc (in 1874). Een prijs die ze trouwens nooit hebben uitbetaald.

En nog veel meer leer je aan de hand van dit boek.

Geef me vlug een glas prephylloxerawijn (bv. Dolcetto Boschi di Berri van Marcarini) en dit boek. Kortom een absolute aanrader als je meer wilt weten over de ernstigste ziekte in de wijngaarden ooit.

Zie ook: Deel I

Deze post maakt deel uit van de “Vlaamse Wijnblogdagen” waarin een reeks wijnblogs over hetzelfde onderwerp een artikel schrijven.

Vlaamse Wijnblogdagen XI: Het beste wijnboek

Voor een lijst van de Vlaamse Wijnbloggers zie de rechterkolom

Foto: SantiMB.

Related posts:

1. Vlaamse Wijnblogdagen XI – Over speelse honden en gerijpte aroma’s (Deel I) Ik hou van jonge wijn, wijn waarin het fruit speels,...
2. Vlaamse Wijnblogdagen X: Cépages Oubliés – vergeet het maar… Mijn kelder herbergt een aantal flessen van een “wijnmens” die...

Natuurlijk zet ik mijn lippen ook graag aan van die gerijpte exemplaren, wijnen waar het speelse fruit wat naar de achtergrond is verdrongen door aroma’s van truffel, leer, gedroogde rozen, dat snuifje walnoten, … Deze wijnen vereisen een andere aanpak, een meer overpeinzende.

Ik heb me in mijn keuze dan ook laten leiden door die twee extremen in mijn wijnvoorkeuren: een jong wijnboek (net aangeschaft en vol van dit springerig fruit) en een oud wijnboek (mooi gerijpt met een tuillé rand en stoffige aroma’s van oud leer).

1. Een jong wijnboek: Bernard Pivot, Mijn wijn

Bernard Pivot was de presentator van Apostrophes, een literair programma dat tussen 1975 en 1990 furore maakte op de Franse televisie. Natuurlijk houdt deze journalist ook van een glas wijn. Een link tussen boeken en wijn. Alleen al de achterflap maakte dat ik dit boek een plaatsje wou geven in mijn boekenkast.

In het woord vooraf schrijft Bernard: “Ik ontleen mijn bevoegdheid tot het schrijven van dit boek aan mijn liefde voor de wijn en aan de – overigens heel vrije – jeugd die ik tussen de wijnstokken heb doorgebracht”. Zijn wij, wijnbloggers, ook niet tot het woord bekeerd door onze liefde voor de wijn, ik in ieder geval wel. Die vrije jeugd tussen de wijnstokken heb ik echter moeten ontberen…

En hij vervolgt: “Tussen de dageraad van de tijd en het einde van de wereld is de wijn – ten goede of ten kwade – niet los te denken van het menselijke avontuur, de beschaving, de kunst en het grote mysterie van het hoe en waarom.” Kijk, met zo’n lofuiting op wijn grijp je me bij mijn nekvel en kijk ik stevig saliverend uit naar wat er nog onder kurk steekt.

En dat dit nog heel wat lekkers is, mag geweten zijn. Dit boek leest als een enomatic vol (over)heerlijke wijntjes. Eerst proefde (las) ik nog gewoon pagina per pagina, mooi in de numerische volgorde. Maar al gauw liet ik me verleiden tot kris kras daar eens een glaasje te tappen en vervolgens een paar honderd pagina’s eerder iets te proeven. Dit is immers een boek dat uitnodigt om in kleine slokjes tot je te nemen. Hier een verhaaltje in je glas te laten walsen, daar een anekdote op te snuiven. De “zie ooks” op het einde van elk stukje lenen er zich uitstekend toe, met als gids de heer Pivot, te verdwalen in het boek.

En op die dwaaltocht streelden heel wat woorden mijn huig en lieten me ongekende geuren ontdekken (“luie hellingen”, “natte-voeten cafés”), zinsneden brachten me in vervoering (“Antoine Blondin beschreeft met grote opgewektheid en veel elegantie dingen die aarzelen tussen blijdschap en verdriet.”, “Een jonge Bourgogne heeft de kracht van een liefdesverklaring, een oude bourgogne de verleidelijkheid van een raadsel.”), en citaten lieten hemelse smaakimpressies na (“Wijn heeft het vermogen om de ziel met alle waarheid, kennis en filosofie te vullen.”).

Kortom dit is lectuur voor de moderne wijndrinker, één die zo graag tussendoor een stukje leest of zo net voor het slapen gaan nog zijn slaapmutsje wilt. Maar wel die moderne wijndrinker die een erudiete wijn weet te appreciëren. Een wijngenieter met een open blik en gevoel voor finesse en karakter.

Klok-klok
“Er moet altijd een schrijver en een wijn te ontdekken blijven.” Ik heb genoten en nagenoten van dit boek met in het glas Tupinier-Bautista, Mercurey Vieilles Vignes 2007 (Bourgogne), een likje Benriach Heredotus Fumosus, een herinnering aan Mas de Libian, La Calade, Côtes du Rhône Villages, en vele andere wijnen (met een vrolijke dronk in het kielzog). Een boek met een lange afdronk.

Klok-klok
Minpuntje: de oorspronkelijke titel in het Frans is zo oneindig mooier: “Dictionnaire amoureux du vin”. En, oh ja, je moet natuurlijk wel een beetje een “erudiet potentaat van de pipet” zijn…

Zie ook:

• Vlaamse Wijnbloggers Ikwilwijn en Wijnkennis. Meer lekkers van “genot dat aan de tijd is ontrukt” kun je daar lezen.
• 5 niet te missen boeken: vakantielectuur voor de wijnliefhebber
• Wijnboeken over La Bella Italia

Een speciale vermelding voor:

• De zinsnede: “Tja, een bekend wijnbouwer pende ooit neer dat Riesling geen druif is, maar een planeet. En daar kan ik me volledig in vinden. Een grote Riesling kan me danig ontroeren, is pure erotiek en is de opperste symbiose van finesse, elegantie en rijkheid.” – Wijngerd
• Een amaronese die zich ergert aan wormstekige stinkliteratuur, en als amaronese zich ergert, krijg je geurige literatuur. Een uitzonderlijk pareltje binnen dit thema van de Vlaamse Wijnblogdagen XI: Topperdetopperdertopwijnboeken?!

Zie ook deel II

Deze post maakt deel uit van de “Vlaamse Wijnblogdagen” waarin een reeks wijnblogs over hetzelfde onderwerp een artikel schrijven.

Vlaamse Wijnblogdagen XI: Het beste wijnboek

Voor een lijst van de Vlaamse Wijnbloggers zie de rechterkolom.

Foto: Kayintveen

Related posts:

1. Vlaamse Wijnblogdagen X: Cépages Oubliés – vergeet het maar… Mijn kelder herbergt een aantal flessen van een “wijnmens” die...

Deze zaterdag was ik uitgenodigd bij Peter, Sigrid en Marnix. Peter had Tommy van de Verhuisbrouwerij laten komen om eens aan den lijve het brouwen van bier te ondervinden. En niet zomaar een bier, neen het Marnixbier, gebrouwen onder het toezicht van de jongste bierbrouwer ooit, Marnix hemzelve (alhoewel ik toch dien te vermelden dat hij een aantal fasen van het brouwproces vanuit dromenland heeft gecoördineerd).

Mijn wijd en zijd gekend timemanagement zorgde er voor dat ik eerder aan de late kant arriveerde. Ik mocht nog net het toevoegen van de gisten meemaken. Maar ik heb weer een hoop (of moet het hop zijn?) opgestoken.

1. Er bestaan stevig wat hoprassen met elk hun typiciteit. Ik heb mijn snufferd mogen steken in een tweetal hoprassen en wat me opviel was de totaal verschillende geur. Het éne deed me denken aan de geur van grappa (ja, het Italiaans distillaat bij uitstek), tewijl het andere ras enorm kruidig rook.
2. Bij Belgische bieren mag je ook aromaten (in hun natuurlijke vorm) toevoegen. Zo heb ik mogen ruiken aan gedroogde sinaasappelschil en koriander (de laatste een typisch toevoegsel bij witbieren, koriander zorgt voor de verfrissende citrustoets). Kunst is deze “kruiden” op een dergelijke manier toe te voegen dat ze nooit overheersen maar voor ondersteuning zorgen.

Ik ben in ieder geval benieuwd naar het eindresultaat: het Marnixbier, nog een koppel maanden wachten (het lijkt precies op een tweede bevalling ).

No related posts.

En toen kreeg ik een mailtje binnen van collega wijnblogger Kaat, waarin doorschemerde dat ik best eens eventjes rondsurfde naar de andere Vlaamse wijnbloggers. Wat bleek, Disaster kende deze enthoesiaste wijnbouwer ook. En blijkbaar had ook Wijnmens deze wijn (even) in gedachten…

Vergeten druivenrassen, vergeet het maar!

Ok, dat betekent dus dat het tijd is om het over een totaal andere boeg te gooien. De fles Les Cépages Oubliés verhuisde terug naar de onderste verdieping en ik bleef op mijn dorst zitten.

Dan maar over naar Stieg Larsson, Mannen die vrouwen haten, een boek dat leest als een TGV op een helse cocktail van anabole steroïden en epo. Een ab-so-lu-te aanrader, maar één advies, begin op een vrijdagavond zodat je de rest van het weekend hebt om dit boek uit te lezen want wegleggen gaat je toch niet lukken.

En toch, en toch knaagde er iets bij het lezen van dit epistel. Sta me toe een paar passages te citeren:

“Ze vervolgden hun discussie tijdens het diner om zes uur. Anna serveerde gebraden haas met bessengelei en aardappels. Henrik Vanger opende een fles volle, rode wijn.”

“Ze had een wildschotel gemaakt en schonk rode wijn in.”

Goh en dan wringt het bij mij, mijn tenen krullen alle richtingen uit bij het lezen van deze alinea’s. Godverdomme, welke rode wijn dronken ze? Wat drinken ze daar in het verre Zweden? Geef me toch eens wat detail, pretty please!

Nou, ik kan maar één ding besluiten: Stieg Larsson leed aan een ernstige vorm van vergeten druivenrassen!

Maar hij is niet de enige, zeker niet. Doet me trouwens denken aan een proeverij in één of andere wijnhandel (neen, ik noem geen namen). We kregen een glas Barbera d’Alba van een medewerker met de olijke mededeling dat deze wijn gemaakt was van nebbiolo. Ik vroeg dan ook waarvan de naam Barbera d’Alba kwam? Het leek me toch een beetje, een heel klein beetje, onlogisch om een wijn gemaakt van de nebbiolodruif te vernoemen naar de barberadruif.

De medewerker stoof daarop weg, mompelend dat hij het even zou gaan nachecken. Iets later stond hij daar terug. Met een monkellachje vertelde hij me dat de fiche vermeldt dat deze wijn van nebbiolo was gemaakt. Eind van de discussie want de heilige technische fiche had gesproken.

Conclusie: een ernstige vorm van vergeten druivenrassen of eerder de ongeneeslijke ziekte der omgewisselde druivenrassen?!

Maar dan zijn er gelukkig ook andere: vergeten druivenrassen die een comeback maken in grote stijl.

Zo één van die druiven is arneis, wit en afkomstig uit Piemonte.

Arneis was populair voor twee redenen:

1. Als wasverzachter: barolo en barbarescowijnen kregen een scheut arneis toegediend om de harde tannines toch een ietsiepietsie te verzachten. Eén van de bijnamen van deze druif was trouwens nebbiolo bianco.
2. Als wespen- en vogellokker. De witte arneis is vroegrijp en heeft een stevige dosis suikers. Gevolg wespen en vogels gingen op deze zoete lekkernijen af in plaats van de nog onrijpe (en pak duurdere) nebbiolodruiven.

Men plantte arneis dan ook zo’n beetje overal, aan de rand van de wijngaard (laat die vogels daar maar pikken) maar ook vrolijk tussen de nebbioloranken. Het oogsten ging dan gewoon in één stuk door en wit en rode druiven lagen gezellig naast elkaar in de mand.

De komst van de nieuwe appellatiewetgeving gooide roet in het eten.  Barolo- en barbarescowijnen mochten geen verzachtende arneis meer hebben, maar dienden uit de volle pot nebbiolodruiven te bestaan. Gevolg, in het Langhegebied (de regio van de barolo’s en barbaresco’s) gingen de arneisstruiken regelrecht de vuilbak in. Het was zelfs zo erg dat dit druivenras met uitsterven bedreigd was en in de jaren 60 waren er maar een paar schamele hectaren over en dan nog voornamelijk in de Roerostreek. Hier mocht men (en mag men nog steeds) arneis toevoegen aan de nebbiolowijnen.

De Piemontezen zagen dat hun grote rode wijnen gretig aftrek vonden. Al vlug waren er een paar slimmerikken die peinsden dat ze dit ook konden overdoen met een witte wijn. De everzwijnvraag was: welk druivenras gebruiken we hiervoor? Op dat moment kwam dat haast vergeten en met uitsterven bedreigde druivenras terug in de kijker: arneis.

En dit is de start van een comeback die Michael Jackson (hij rust in vrede) groen van jaloezie zou hebben gekleurd. In 1989 kreeg het druivenras zijn eerste promotie in de vorm van DOC (“Denominazione di Origine Controllata”) Roero Arneis. Amper 15 jaar later stond het al op het hoogste schavotje en mocht zich vanaf de oogst van 2005 DOCG (“Denominazione di Origine Controllata e Garantita“) noemen. De Langhe Arneis is nog niet zo ver en zit (voorlopig nog) in de DOC-liga (sinds 1994).

Heden ten dage roemt men deze bes als dé witte druif van Piemonte. Dat verduivelds lekkere exemplaren hun weg naar België vinden, kan ik alleen maar beamen. Een kleine greep uit de grabbelton lekkernijen:

• Malvirà is een echte arneis specialist en maakt verschillende wijnen van deze druif. Mijn favorieten zijn Roero Arneis Trinità (waarvan 10% een opvoeding krijgt in houten 450 liter vaten gedurenden 6 maanden) en Langhe Bianco Tre Uve (een blend van chardonnay, sauvignon en arneis)
• Marcarini, Roero Arneis
• Matteo Correggia, Roero Arneis
• Vietti, Roero Arneis

Deze post maakt deel uit van de “Vlaamse Wijnblogdagen” waarin een reeks wijnblogs over hetzelfde onderwerp een artikel schrijven.

Vlaamse Wijnblogdagen X: vergeten druivenrassen.

Voor een lijst van de Vlaamse Wijnblogges zie de rechterkolom.

Foto1: Ilja S.
Foto2: Eric Bégin

No related posts.

Portugal is één van die uit de kluiten gewassen wijnproducenten. Dus, op straffe  van excommunicatie, was ik wel verplicht een Portugese wijn uit te zoeken. Laat dat nu net een vrij blinde vlek in mijn wijnkennis zijn (maar ondertussen is er stevig aan gewerkt, maak je geen zorgen).

Er zat niets anders op dan een paar truken uit mijn wijnmouw te schudden.

Eigenlijk is het liefste wat ik doe een wijnkaart doorploegen, ze memoriseren en een paar keer van voor naar achteren lezen. Zo verlies ik al gauw minimum een kwartier (en dan heb je geluk). Mijn vrouw is dat ondertussen gewend en vraagt meestal reeds bij het binnenkomen van een restaurant naar de wijnkaart zodat er geen tijd verloren gaat. Maar die andere familiegenoten, die wachten niet zo graag.

Om het wat sneller te laten gaan, bedien ik me dan van een paar truukjes, binnenwegen. Binnenwegen die ik graag deel:

Binnenweg 1: bekend is bemind

Bij een onbekende wijnkaart (in ook nog een onbekend wijnland) zoek ik altijd naar iets bekends, een kapstok, houvast als het ware. Zo één van die bekende elementen is het druivenras. Niets voor niets bestaan er een aantal druivenrassen waaraan ik refereer als “marketingdruiven”. De naam van deze druivenrassen doet bij de meeste onder ons een belletje (of een hele klokkenhandel) rinkelen. Wie heeft er nog niet gehoord van de heilige drievuldigheid in rood: merlot, cabernet sauvignon en syrah?

Met de wijnkaart voor mijn neus begon ik te scannen op die bekende druivenrassen. En ja, daar prijkte het: een blend van merlot en touriga nacional. Merlot is de Marilyn Monroe der druivenrassen, wulps en rondborstig. Een druif die ik (en met mij ontelbare wijnliefhebbers) graag drink. Dit in combinatie met de lokale topdruif touriga nacional, dat moest wel vuurwerk geven. En dat deed het ook, jammie smaakte me die combinatie.

Conclusie: kies gewoon voor dat bekend en bemind druivenras, liefst dan nog in combinatie met een lokaal druivenras, en je problemen zijn van de baan.

Binnenweg 2: prijs is een indicatie

Al een idee in welk type wijn je zin hebt vandaag, eentje die ook nog een aardige conversatiegenoot voor je eten zou zijn?

Laat ik je alvast wat helpen, prijs is een indicatie. Een indicatie van wat? Hoeveel flappen ik dien neer te tellen bij de rekening? Dat ook, natuurlijk. Maar prijs is eveneens een indicatie van de stijl van de wijn. Geloof je me niet? Hoeveel krachtige, complexe wijnen vind je in ons Belgenlandje op de wijnkaart onder de 25 eur?

Inderdaad!

Dus, als je zin hebt in een gemakkelijke, fruitige wijn, ga gerust je gang in de lagere prijsklassen. Wil je echter een complexe, volle, krachtige wijn, dan moet je uitwijken naar de (wat) duurdere prijsklasse.

En, niet te vergeten, er is altijd de veilige haven van de middenprijsklasse, niet te duur, niet te goedkoop, zo gewoon ergens in het midden.

Het tweede restaurant dat we aandeden was tijdens lunchtijd, bedoeling was een lichte maaltijd te nuttigen, dus ik ging ook voor die lichtere wijn in de goedkopere prijsklasse.

Conclusie: ga je voor een lichte, fruitige wijn, gewoon even vlug de prijzen scannen (laagste prijs versus hoogste prijs) en dan één van de wijnen uitkiezen in de wat lagere prijsklasse, de klasse van de fruitige recht-voor-de-raap wijnen en, kabaam, je hebt in een mum van tijd gekozen.

Binnenweg 3: ga voor de iconen

In elk land, regio, streek heb je wel een paar bekende namen, de Armani’s en Yves St. Laurent’s onder de wijn. In Portugal genieten iconen zoals Niepoort en Luis Pato stevig wat faam.

Bij de iconenaanpak heb je twee mogelijke keuzes.

a) De directe keuze

Als wijnen van die iconen op de kaart staan en ze vallen binnen je budget, geen aarzeling, gewoon plankgas en bestellen die handel. Gaan voor die naam!

b) De indirecte keuze

De indirecte aanpak is deze iconen te gebruiken als richtingaanwijzer. Ze kunnen je iets vertellen over de streek, het druivenras, de prijsklasse waarin je dient te zoeken om iets gelijkaardigs tegen te komen. Iets wat ik wel eens durf te doen is gewoonweg de wijn direct onder of boven deze icoonwijn uit te kiezen. Fun gegarandeerd!

Conclusie: Ga voor de iconen, die gekende wijnmakers of gebruik ze om nieuwe ontdekkingen te doen.

Binnenweg 4: Roep de hulplijn in

Er zijn zo van die momenten dat het echt niet lukt.  Je wilt ultrasnel zijn of je gezelschap is zo beeldschoon dat je geen tijd hebt ook maar een blik aan de wijnkaart te wijden of je wilt jezelf (en je gasten) eens volledig verrassen of je kon geen van de vorige tips toepassen (of je bent gewoonweg lui).

Wel, denk dan maar dat je meedoet aan de vraag van 1 miljoen…en roep je hulplijn in: de ober, sommelier, maître, gastheer of onder welke naam deze ook rondloopt. Roepen en hulp vragen. Pas op, verwacht je wel aan een paar vragen, zoals welk type wijn je wilt drinken, rood, wit of rosé, fruitig of krachtig. En bedenk al eens op voorhand hoeveel eurootjes je wenst te spenderen.

Met die hulplijn ben ik al vaak aangenaam verrast geweest (en woepsiedaisie, ook al een paar keer onaangenaam).

Conclusie: Leg de stress bij iemand anders en ga voor die hulplijn.

Binnenweg 4½: no stress

Doe het op je gemak, laat je niet stresseren en vergeet nooit “die links van jou weet er nog minder van dan die rechts van jou”. En op het einde van de rit gaat het toch over genieten.

Dus no worries, no stress, enjoy the ride!

Foto: Star5112

No related posts.

Ik in ieder geval wel.

Onlangs was het weer eens zover, Pascal Baetens zei iets dat zich in mijn hoofd vastzette als een bloedzuiger.

Op weg naar Gent stemde ik af op Radio 1. Bij het programma Stories stond die dag Pascal Baetens op het menu, een fotograaf die met zijn naaktportretten furore maakt en overheerlijke (zwartwit)foto’s uit zijn camera tovert. Het thema die namiddag was de fotograaf en zijn model.

De vraag die van de lippen van Geertje De Ceuleneer sijpelde: “Wanneer is een vrouw mooi?” deed mijn aandacht direct opveren. Wat wil je, ik heb gewoon last van een pavlovreflex is als ik “mooi” en “vrouw” in één zin hoor. Maar het was het antwoord van Pascal dat me bij mijn nekvel greep: voor hem is een vrouw mooi als ze echt is, er is de fysieke schoonheid, symmetrie, de 90-60-90 verhouding tussen borsten, taille, heupen.

Maar er is meer,
(is er niet altijd meer?)
een vrouw is mooi als ze authentiek is, als ze authenticiteit uitstraalt.

Kabaam – AUTHENTICITEIT
en daar had je de meedogenloze bloedzuiger met een paar extra weerhaken en een brede laag velcro.

De uitspraak “Een vrouw is mooi als ze authentiek is” haakte zich dieper en dieper vast in mijn werkgeheugen. En plots klikte het, het klikte met mijn lievelingsonderwerp wijn.

Een wijn is mooi als hij authentiek is!

Dat is het, een-wijn-is-mooi-als-hij-authenthiek-is.

Maar wat is dat eigenlijk, authenticiteit bij wijn?

Je hebt een hoop wijnen die volgens de gulden snede, symmetrisch zijn gemaakt, mooi fruit, knappe zuren, goede tannines, perfecte balans, kortom een wijn volgens de 90-60-90 verhouding.

Maar er is meer, iets belangrijkers, om van een mooie wijn te kunnen spreken. Hier komen we bij die authenticiteit die voor Pascal Baetens zo belangrijk is. Authenticiteit in wijn, wel er zijn twee aspecten die een MOOI glas wijn authentiek maken: terroir en karaktoir.

1. Terroir

Authenticiteit is in de eerste plaats een wijn waarin het terroir als het ware op je lippen blijft plakken en zich in je gehemelte vastzet. En neem het van me aan, terroir is heel wat meer dan de grond alleen. Op wikipedia las ik iets dat het begrip terroir schitterend weergeeft “a sense of place“.

Terroir heeft alles te maken met de plaats, en dat is natuurlijk de ondergrond, (samenstelling van de) bodem, maar ook (micro)klimaat en ligging van de wijngaard (ook aangeduid met het wellustige woord topografie).

Om kort door de bocht te gaan, er zijn over dit onderwerp boeken volgeschreven en de discussies over de juiste inhoud van dit begrip zijn tot op heden nog zeer levendig.

Om het allemaal wat te verduidelijken, tover ik hier even een voorbeeldje uit mijn mouw. Nebbiolo is één van mijn lievelingsdruiven en dan nog liefst de versies uit Barologebied. En laat nu net daar het terroir doorslaggevend zijn.  Neem eens een succulente Barolo Riserva Vigna Rionda van Massolino, uitsluitend geperst uit druiven van de topwijngaard Vigna Rionda.

Wat zijn nu die elementen die het terroir van deze wijn bepalen:

1. Vigna Rionda is, eerst en vooral, een zeer specifieke plaats, een “cru” ofwel een wijngaard die men historisch heeft afgebakend. Afbakening hoor ik u vragen. Wel, in het verleden merkte men dat wijnen afkomstig van deze wijngaard net dat ietsje beter, ietsje krachtiger zijn en, ja, dan ga je die plaats even mooi afmeten en apart benoemen.
2. Vigna Rionda is gezegend met een zeer typische ondergrond, kalkhoudende mergel.
3. Massolino beschikt over percelen op het gedeelte van Vigna Rionda dat pal op het zuiden staat. De wijnstokken verdoen hun tijd dan ook zalig zonnebadend.
4. De nebbiolostokken zijn dan ook nog eens op het middelste en hoogste gedeelte geplant. Op het laagste gedeelte heeft Massolino chardonnay gezet omdat het daar eigenlijk wat te warm is voor nebbiolodruiven.
5. Vigna Rionda is ingesloten door twee hogere heuvels. Dit betekent dat het hier gemiddeld een beetje warmer is. Opvallend is dat op Vigna Rionda alles een tweetal dagen eerder in bloei staat als op de omringende heuvels. Met andere woorden, een zeer markant microklimaat.

Je ziet het, een hoop elementen die terroir uitmaken, en dan vergeet ik er vast nog één of twee. Naast terroir is er nog een ander -oir dat een impact heeft op de authenticiteit van wijn, karaktoir

2. Karaktoir

Maar authenticiteit is meer (is er niet altijd meer?). De hand en het karakter van de wijnmaker kneden een wijn tot authenticiteit, geven de wijn karaktoir.

Een wijnbouwer maakt bepaalde keuzes die impact hebben op het uiteindelijke product in de fles. Elke wijnmaker dweept met bepaalde theorieën, heeft bepaalde zaken geleerd, op school, via overlevering van zijn ouders ouders, via collegawijnmakers. En de keuzes zijn oneindig (nou ja, toch heel groot), biodynamisch versus biologisch versus “lutte raisonné”, groene oogst of niet, welke onderstok, welk druivenras aanplanten en zo kan ik nog eventjes doorbomen. Komt daar nog bij dat ieder oogstjaar verschillend is en dat ook dit een stevige impact heeft op de keuzes van de wijnmaker.

Wat me is opgevallen doorheen die jaren van wijnbouwers bezoeken en wijnen proeven, is dat een aantal van die keuzes sterk worden beïnvloed door het karakter van de wijnmaker. Meer nog dat je dit karakter terugproeft in de wijn. KARAKTOIR!

Laat me hier even aandraven met een extreem voorbeeld, zo eentje dat me altijd is bijgebleven. Ergens in het najaar van 2004 plande ik een leuke (en ja, dat is een understatement) wijnreis naar Piemonte. Op één van de ochtenden daar had ik een afspraak met een wijnmaker die het hele gamma van dolcetto tot barolo maakt.

Zijn huis lag een beetje eenzaam op de top van een heuvel. Ik parkeerde me voor het huis en daar stond de eigenaar annex wijnmaker te wachten in zijn deuropening. Een stevige karakterkop, de armen streng gekruist voor zijn borst. De eerste kennismaking verliep zeer stroef en ondanks mijn vlot Italiaans kwamen er niet veel woorden uit de man. Ik voelde me die dag echt een indringer. Mijn karaktoirtheorie indachtig “beloofde” dit voor zijn wijnen. Het absoluut toppunt was zijn barolo. Hij proefde de wijn eerst zelf en maakte serieuse smakkende geluiden en bromde iets dat ik verstond als “buono”. Vervolgens zette ik het glas aan mijn lippen en kreeg een lichte panische aanval. De tannines groeven zich in mijn tandvlees zodat ik een woeste grimas produceerde en vreesde dat mijn tanden één voor één gingen uitvallen. Inderdaad, de norsheid en stroefheid van de wijnmaker hadden ook hun weg gevonden naar zijn wijnen. Karaktoir in het kwadraat.

Terroir en karaktoir, dit zijn de 70-100-70, de authentieke aspecten die wijn zo mooi kunnen maken. Leer de wijngaard, wijnmaker en invloed van zijn karakter op de wijn kennen en dan pas kan je volledig ervaren hoe dit tot authenticiteit kan leiden!

Goh, en nu heb ik enorm veel zin gekregen in een mooie wijn, laat de kurkentrekker die authenticiteit ontkurken en schenk me een heerlijk glas terroir en karaktoir (en dat Pascal Baetens gerust aanschuift)!

Foto: Pascal Baetens

No related posts.