Select Page
Zomerse Zondagen

Zomerse Zondagen

Zomerse zondagen zijn om te luieren en achter over te liggen. Voor BBQ (of die fantastische Ofyr – https://www.ofyr.be/nl/), picknick in het gras en heel de namiddag eten. Om Bart Peeters als achtergrondmuziek te hebben. Om niks te doen aan de rand van het zwembad. Om het zweet ongestoord te laten parelen op je lijf. 

Zomerse zondagen zijn voor kinderen die luidkeels rondlopen, voor geschaafde knieën en ellebogen. Voor een partijtje voetbal met veel geduw en getrek. Voor een partijtje watervolleybal met de grootste opblaasbare bal die je maar hebt. Om gek te dansen met je lachende kinderen. Om luidkeels mee te zingen met je lievelingsliedjes.

Zomerse zondagen zijn voor vrienden (allé toch zeker die 5/10/15 vrienden die in je bubbel toegelaten zijn) én voor wijn. 

Zomerse zondagen zijn voor rosé. 

Zomerse zondagen zijn voor knisperfrisse, goedlachse, sensueel huppelende, ongegeneerd handstanddoende, gek dansende, luidkeels zingende rosés.

Hier een handvolle greep uit de rosé koekjestrommel. Best stevig gekoeld in een grote ijsemmer met een overdaad aan ijsblokjes klaarzetten om die zomerse zondagen te laten meanderen.


1.  Eentje om luidkeels mee te zingen:

Lionel Osmin Villa La Vie en Rose – Sud-Ouest – Druif: Négrette

Gemaakt van de négrette druif, een edele onbekende die in staat is om rosés te maken waar je instant vrolijk van wordt. Lionel Osmin is een man met een ongekende energie en ik heb altijd de indruk dat je een vleugje van die energie in zijn rosé terugvindt.

2.  Eentje om naast het zwembad te drinken of om te chillaxen na een uitputtend partijtje watervolleybal:

Le Plan – Vermeersch GP Rosé – Rhône – Druif: Syrah

GP staat voor Grand Party. Beter kun je het toch niet bedenken.

Gemaakt door de tandem (lees: rally car) Ann en Dirk Vermeersch, dochter en vader. Belgen die uitgeweken zijn naar de Rhône en daar een succesverhaal hebben uitgebouwd.  Dag in dag uit blijven ze onvermoeibaar timmeren aan de wijnweg. En dat ze ook sterk en kwaliteitsgericht zijn in de prijsklasse die aaivriendelijk is voor de portefueille, bewijzen ze dubbel en dik met deze rosé.

3.  Eentje om de BBQ/Ofyr mee aan te steken, de eerste hapjes op te vrolijken of om bij een echte Sevillaanse paella door te drinken:

Château d’Aqueria – Tavel – Rhône – AOC Tavel – Druif: hoofdzakelijk Grenache Noir & Blanc, Clairette en Cinsault (15%), aangevuld met Mourvèdre, Syrah, Bourboulenc en Picpoul.

Uit de roséstreek bij uitstek, Tavel. Een appellatie in de zuidelije Rhône die groot is geworden op rosé en enkel deze kleur mag produceren onder de appellatieregels. Een blend waarin de verscheidenheid aan druiven amper bij te houden is. Dit is het stevigere werk.

Alle drie in verschillende wijnhandels over heel België te vinden. Google helpt je met plezier een eind verder.

Zomerse zondagen te over, dus doe ook eens een greep in die rosékoekjestrommel!

Websites van de producenten:

•  Le Plan – Vermeersch: https://leplan.wine
Hebben een store locator op hun website. Megahandige tool om vlug die dichtstbijzijnde wijnhandel op te snorren.

•  Lionel Osmin: http://www.osmin.fr

•  Château d’Aqueria: https://www.aqueria.com

Meer lezen over Côtes du Rhône en Le Plan-Vermeersch, dan is hier klikken de boodschap: http://www.haveanicewinetoday.com/frankrijk/cotes-du-rhone-met-een-regenboog/

Have a nice Rosé today!
Bart
Chief Rosé Enthusiast

Kurksmaak

Kurksmaak

Een luie zondag en een weertje waarbij je het liefst de verwarming op 27 graden draait, een cube zand in je living laat storten, de parasol openplooit en een brandende zon op je muur schildert. Gewoon eventjes dat vakantiesfeertje creëren, weet je wel. En dan het fotoboek openslaan, wat nu betekent, je iPhone aanzetten en dat veegvingertje zijn werk laten doen en wat oude vakantiekiekjes besnuffelen.

Zo kom ik Crisis tegen, onze hond die ondertussen al een paar jaren op de eeuwige jachtvelden konijnen achterna sjeest en grote beenderen smakkend vermaalt.

Crisis was een koppige en tegelijkertijd supersociale Airedale Terriër. Zo één die al vrolijk stond te springen als je nog maar keek naar zijn ketting. Weer of geen weer, buiten wandelen was het liefste dat hij deed. Ik herinner me nog de regenachtige wandelingen en dan een natte hond die ons huis binnendenderde (dat trouwens meestal 22 graden warm is, Sevilliaanse vrouw en centrale verwarming, het blijft een eeuwige strijd).

Dampen dat dat beestje deed, en stinken, verdrie wat kan een natte hond stinken. Heb je wel eens je neus gestoken in een vochtige studentenkamer waar 10 hormonaal uit het vel springende studenten hun roes van de cantus (die met bieren van hoge gisting) uitslapen? Wel, de geur die Crisis uitwasemende, kwam dicht in de geburen. Oké ik geef toe, onze hond was niet happig op deodorant en hem een bad geven was een Sysiphusopgave.

Kortom, als ik aan natte hond denk, dan floept er ook altijd een connotatie met wijn op, ja inderdaad die van wijn met een stevige kurksmaak.

Kurksmaak, een wijnfout die je neusharen laat trillen van afgrijzen, die je smaakpappillen in de verste krochten van je mond doet wegkruipen en die een avond vol plezier in een vingerknip verandert in een horroravond.

Kurksmaak, een gekurkte wijn, de wijn is gekurkt, allemaal uitdrukkingen voor één van de meest voorkomende wijnfouten. Studies vermelden van 2% tot zelfs 8% van de wijnen die een kurksmaak hebben*. Het erge aan dit alles is dat die kurksmaak enorm van intensiteit kan verschillen. Bij de éne fles ruikt iemand met een combinatie van een verkoudheid, allergie en gesloten sinussen het nog, bij de andere fles vergissen zelfs topproevers zich. Het blijft een raar beestje die kurksmaak.

De eerste vraag is, hoe herken je kurksmaak?

Als het een uit de kluiten gewassen kurksmaak is, dan ruik je natte hond (voor de hondenbezitters onder ons dit is een praktijkoefening waarvoor je eens ten volle moet gaan, ja je snufferd pardoes in dat vochtig vachtje van je hond duwen en maar snuiven, een onvergetelijke ervaring), schotelvod die al een week op het aanrecht ligt, nat gazettepapier of nat karton dat een tijdje in de kelder ligt te ruften. Geuren die je onmiddellijk oppikt en waar geen discussie mogelijk is.

Is het echter een dwergkurksmaakje dan is het een eind moeilijker. Uit mijn persoonlijke ervaring geven je de volgende zaken een hint: weinig fruitaroma’s, in het algemeen is de geur en de smaak wat “saaier” (natuurlijk gemakkelijker te beoordelen bij een wijn die je al kent). In de mond mist de wijn balans en is de afdronk een eind korter. En dikwijls proef je het ook beter dan dat je het ruikt, dat keldergeurtje, dat schimmelgeurtje piept er dan toch altijd een beetje door.

TIP: Wals nooit direct met je glas. Neem je glas voor je er ook maar enige beweging mee deed naar je neus en snuif eens luidruchtig. Mijn ervaring is dat walsen met de wijn de kurksmaak wat verdoezelt.

Dan heb je nog van die snoodaards die wijsneuzerig uitroepen dat de wijn gekurkt is als er een paar stukjes kurk vrolijk ronddobberen in het glas. Dit heeft ab-so-luut niets te maken met kurksmaak. Eerder met een slechte kurkentrekker, een onhandig ventje achter die kurkentrekker of een kurk die de tand des tijds niet zo goed doorstond. Op zo’n moment geen paniek, gewoon rustig proeven en eventueel de fles door een zeefje uitschenken.

Hoe ontstaat die kurksmaak?

De slechterik van dienst is in het merendeel van de gevallen TCA. Wahhaat? hoor ik je nu tot hier denken. TCA, TriChloorAnisole, een chemische verbinding die kan ontstaan dankzij schimmels.

Oké dit is even een technische (en moeilijke – ik snap het zelf nog niet volledig) uitleg en er het verdere onderzoek is nog altijd gaande. Hier mijn relaas van het verhaal.

De eerste acteur in het verhaal is het chemisch element chloor, ken je zeker en vast van het zwembad. Daar wordt dit product ingekieperd om bacterieën en ander niet-lekkers de das om te doen. Of anders ken je het van javel oftewel bleekwater. Wist je trouwens dat Javel oorspronkelijk een stad was (en nu een district van Parijs).

Daarnaast heb je fenol nodig, een organische verbinding, en één van de belangrijkste industriële chemicaliën. Die fenolen zou je vinden in kurken, karton, houten paletten, houten gebinten, houten vaten, enz.

Zet die twee samen op café en dan krijg je chloorfenolen. Vooralsnog geen vuiltje, allé geurtje, aan de hand want dit is een vrij geurloze substantie.

Die chloorfenolen steken op veel manieren hun kop op: zoals bv. bij het bleken met chloor van kurkschors (waarvan de kurken stoppen gemaakt worden), het gebruik van biociden (plaagbestrijdingsmiddelen) op kurkbomen, chemisch behandelde palletten en chemisch behandelde houten structuren in de wijnmakerij.

Maar als er eenmaal schimmels mee op het feestje komen, dan gaan de poppen pas echt aan het dansen. Nu, zo’n schimmels zijn dikwijls van nature aanwezig in de kurk en tegelijkertijd kan een vochtige, iet of wat warme omgeving waar wat weinig verluchting is (ja inderdaad een wijnmakerij) een broeihaard zijn van schimmels.

Deze schimmels laten hun zweterige handjes wapperen op dat feestje met de chloorfenolen en vormen chlooranisolen. En -trompetgeschal- zo ontstaat TCA**, trichlooranisole. Eén van dé grote boosdoeners van de kurksmaak.

Volgens Prof. Christian Butzke, voormalig hoogleraar aan de UC Davis in Californië, is één theelepeltje pure TCA voldoende om de volledige wijnproductie van de Verenigde Staten te besmetten.

De oplossing: de draaistop?

Aangezien men in den beginne dacht dat de kurk de grote boosdoener van de kurksmaak was, zag men redding in alternatieve afsluitingen van die fles wijn, zoals draaistoppen, synthetische kurk en nomacork om er een paar te noemen.

Maar zelfs die alternatieve sluitingen hebben het probleem niet volledig uit de wereld geholpen. Als je de technische uitleg hierboven wat volgde dan zie je dat er verschillende bronnen van kurksmaak zijn en dat ook bij een schroefdop het mogelijk is dat de wijn een kurksmaak heeft.

Dus als de sommelier van dienst je schaamteloos in je gezicht uitlacht als je de volgende keer een kurksmaak ontdekt bij een gedraaistopte fles, geef hem dan gewoon even de bovenstaande technische uitleg.

Wie laatst lacht, best lacht, niet?

*Recentere studies wijzen er op dat het aantal gevallen van kurksmaak veroorzaakt door TCA is enorm gedaald en tegenwoordig geschat wordt op minder dan 1 à 1,5% (bron: http://www.cbcork.com/articles/02-second-article.html)

** Naast TCA zijn er nog andere chlooranisoles en andere verbindingen verantwoordelijk voor kurksmaak of een beschimmelde geur in wijn. Zo is er ook TBA, tribromoanisole.

Een kathedraal van een wijn

Een kathedraal van een wijn

De Sagrada Famiglia, De Catedral de Santa María de la Sed (ja, die van Sevilla), Onze-Lieve-Vrouwekathedraal (ja, die van Antwerpen), om er drie op te noemen (mooi getal die drie). Telkens als ik daar binnenloop krijg ik een gevoel van kleinheid, word ik dat tikje ingetogen, een eerbied voor de tijd. Dat zweempje sacrale overspoelt me dan.

Het zelfde gevoel bevangt me dikwijls als ik een wijnmakerij binnentreed. Die kleine kelder van Eric Forest waar tijd een ander begrip is en die me doet denken aan een Romaanse kapel. De kelder van Giacomo Conterno waar de grote foeders als altaarstukken je blik vol eerbied doen lopen. De kelder van Miguel Braga waar de porto Tawny vaten van Portal d’Azenha staan opgeslagen, vaten die meer hebben gezien dan jij en ik ooit zullen zien. 

Kiekenvel krijg ik als ik terugdenk aan die genietmomenten, die momenten waarin jaren minuten worden en minuten een eeuwigheid overspannen.

Dat haast sacrale gevoel kreeg ik ook toen ik Vincent Dubernet, de kapitein aan het roer van Château Fontareche, hoorde spreken over zijn wijnen.

Hij vertelde me dat hij tijdens de fermentatieperiode elke ochtend naar zijn vaten loopt en zijn handen tegen de vaten legt. Op die manier voelt hij hoe het met de fermentatie is gesteld. Tegelijkertijd neemt hij een stevige snuif lucht binnen en ruikt dan of alles vlotjes loopt. Schitterend toch. Ik zie het zo voor me, Vincent het hoofd eerbiedig gebogen en de handen de hoogte in tegen de vaten geplakt terwijl hij lieve woordjes prevelt tegen zijn wijn. De wijn aanmoedigt, streelt, oppept. Ondertussen geuren van versgeplukte kersen, gemalen zwarte en witte peper en bosbessen opsnuivend. En immens tevreden voelend en ruikend dat alles goed gaat.

Dat lijkt me echt zo’n ingetogen moment, zo’n moment van dankbare eerbiedigheid. Ja, haast sacraal. Met zo’n verhalen krijg ik nog meer respect voor het werk, de tijd, het geduld dat wijnmakers steken in hetgeen uiteindelijk een fles wijn zal worden.

Die fles wijn

Wijn is voor mij gebottelde tijd, herinneringen die zich ontvouwen bij het ontkurken. Geuren van plezier, geuren die gevleugelde beelden dragen, geuren van verhalen, verhalen in verhalen, geuren van hetgeen voorbij is en hetgeen nog kan komen.

Hoog tijd dat ik een fles ontkurk en mijmer met de geur van al die heerlijke momenten…

Lievelings…

Lievelings…

Wat is jouw lievelingskleur

Die van mijn dochter, Aitana, is appelblauwzeegroen. Ik hou het bij ordinair lichtblauw, het lichtblauwe van de vibrerende Sevillaanse lucht, een intens lichtblauw alsof een batterij 1000 watt spots oplichten. Een totaal andere beleving dan de lichtblauwe lucht die we meestal in België hebben (als de zon al eens schijnt wat ze eigenlijk de laatste tijd uitzonderlijk veel doet, danku zon) en eerder doet denken aan het fletse blauw van een te veel gewassen jeans. 

Oh, nog eentje, het lichtblauwe van de Middellandse zee bij zonsopgang, zo’n lichtblauw dat nog vol hunkering zit, vol verwachting. Dat is het lichtblauw waar ik van hou.

Wat is jouw lievelingsattractie in een pretpark?

Die van mij zonder meer de roller-coaster, de achtbaan. In alle vormen en maten, liefst de meest enge met zoveel mogelijk loopings. Op de eerste rij. Die adrenaline rush, je schor gillen en de springerige kick achteraf. Als je uit de achtbaan stapt, lijk je in een versnelling hoger te leven terwijl de wereld om je heen in een versnelling lager is geschakeld.

Een paar aanraders: De Baron in de Efteling (het kwartier langer aanschuiven voor de eerste rij is zeker een aanrader), Space Mountain in Eurodisney, de Black Mamba in Phantasialand (en ik zie net dat ze er een nieuwe achtbaan hebben, Taron, die een hoop wereldrecords verbreekt. Phantasialand here we come). Aitana heeft ook volledig de smaak te pakken nadat ze, met knikkende knieën, plaatsnam naast mij in de eerste rij van De Baron. Vol adrenaline stapte ze uit de roller-coaster en ratelde erover met een snelheid vergelijkbaar met Warp 3 in Star Trek. Kicken papaaaa!

Wat is jouw lievelingswijn? Dit is al een moeilijkere vraag, niet? 

Meestal krijg ik van die ontwijkende antwoorden: 

  • Dat hangt van het moment af;
  • een echte lievelingswijn heb ik niet; 
  • het is moeilijk kiezen;
  • dat is afhankelijk van de prijs. 

In mezelf denk ik dan altijd, neen dat vraag ik allemaal niet; komaan zo moeilijk is dat toch niet, je lievelingswijn, kies er één, driewerf damn.

Bij mij is het simpel, in rood de Nebbiolodruif in de vorm van Barolo, Barbaresco of andere nebbiolowijnen uit Piemonte en in wit Chardonnay, bij voorkeur onder de noemer Bourgogne. 

Rood en wit, twee keer van één druifje gemaakt. Twee type wijnen van het tongstrelende type, waarvoor ze zelfs kot in de nacht met een fanfare, drie vioolspelers en een heavy-metal drumstel voor mijn slaapkamervenster mogen staan.

Hetzelfde als je aan wijnmakers vraagt, wat is je lievelingswijn (te kiezen uit hun eigen wijnen), dan krijg je dikwijls een antwoord in de trant al die wijnen zijn mijn kinderen daaruit kun je toch niet kiezen. Moddervetkwabberige onzin, denk ik dan.

Eén keer kreeg ik wel een duidelijk antwoord, een antwoord dat ik nog altijd koester. Het was Julio Viola, de pater familias en eigenaar van Bodega del Fin del Mundo die me het volgende vertelde:

Als ik thuiskom van een zware dag werk en ik vraag aan mijn vrouw een glas wijn, dan weet ze dat ze een fles Gran Reserva moet ontkurken.

Recht voor de raap, duidelijk een lievelingswijn, zo hoort het.

Have a Nice LievelingsWine Today!
Bart Van Honsté
Chief RollerCoaster Enthusiast

Foto: Mark Asthoff

Disclosure: Bodega del Fin del Mundo is een wijnhuis geïmporteerd door Wijnhuis Christiaens, waarvoor ik werk.

Wijn en aroma’s

Wijn en aroma’s

Druiven

Als wijnfreak heb je van die bepaalde dwangmatigheden. Eentje daarvan is om op gezette tijden mijn kinderen een glas wijn onder de neus te drukken en met een Alex Agnew stem te vragen: “Wat ruik je? Komaan wat ruik je?

Het antwoord dat ik de allereerste keer kreeg, is om nooit te vergeten:

Druiven papa!

Een antwoord dat doet vermoeden dat mijn kinderen binnenkort meedingen met de Nobelprijs voor Logica. Inderdaad, slimme rakkers want dat een wijn voortkomt uit druiven, ja dat weten ze wel. Tegelijkertijd is dit een (haast) compleet fout antwoord aangezien een wijn enkel in uitzonderlijke gevallen naar druiven ruikt.

Al die aroma’s in wijn, het voelt dikwijls aan alsof je basketbal speelt op een skipiste gekleed in een harnas terwijl er langs de kant een hoop klojo’s je trachten omver te schieten met hun paintballgeweren. Om maar te zeggen dat dit waarschijnlijk één van de moeilijkste terreinen van het wijnproeven is. En tegelijkertijd één van de meest plezierige!

Doet me denken aan die avond in Patagonië in Bodega del Fin del Mundo met Sergio Pomar, hun oenoloog, en een hele resem topwijnen.

-Ik beken de Special Blend was in een recordtempo opgedronken-. 

Hij vertelde me dat wijn voor hem het meest complexe voedingsmiddel in de wereld is. Groot Gelijk, met een hoofdletter G: al die verschillende aroma’s en smaken die je terugvindt in wijn. Het is haast ongehoord.

Mapjes

Zoveel geuren, zoveel aroma’s, zoveel smaken, dat smeekt om wat structuur.

Onlangs had ik een verhelderend gesprek met Patrick van Wijnbar De Correctie. Hij sprak over het analyseren van wijnen als de mapjes op je bureaublad op je computer. Dat vond ik nou een mooi visueel beeld. Je plaatst je aroma’s in mapjes en dan ga je bij het ruiken, keer op keer die mapjes raadplegen.

Een stevige aanrader om op deze manier visueel te werken. Sta eens even voor jezelf stil op welke manier jij aroma’s indeelt, welke visuele hulpmiddelen jij gebruikt als je een wijn ruikt.

De drie pijlers

Zelf heb ik mijn wijnopleidingen gevolgd via WSET (Wine and Spirit Education Trust) en ben ik “grootgebracht” met hun SAT oftewel Systematic Approach to Tasting Wine. Ik ben een grote voorstander van de level 3 SAT omdat ze daar bij de aroma’s de opdeling maken in primaire, secundaire en tertiaire aroma’s. En dit zijn je drie pijlers, je fundamenten, je basismappen van waaruit je alles kunt ordenen en heel veel uit kunt afleiden.

Meer over die drie pijlers, de primaire, secundaire en tertiaire aroma’s, in volgende posts.

 

Have a nice aroma today!
Bart
woensdag 25 oktober 2017

Dit is een post in een reeks over aroma’s:

  1. Gestoofd Witloof
  2. Wijn en aroma’s
  3. Primaire aroma’s
  4. Secundaire aroma’s
  5. Tertiaire aroma’s

Nog meer weten over aroma’s? Wel, lees ook eens:

Om de boel nog een licht stinkend tintje te geven, deze is er nog één over wijnfouten:

Foto: Volkan Olmez

 

Gestoofd Witloof

Gestoofd Witloof

Dit weekend had ik zin in witloof: paarlmoerenwit, echt, Belgisch witloof. Gestoofd in een grote pan. Mijn gietijzeren stoofpot bovengehaald en 4 stronken witloof er zachtjes in laten neervlijen. Wat peper en zout, een streepje suiker en dan even laten bakken zodanig dat je een heerlijk bruin korstje krijgt. Aan de andere kant herhalen. Een bodempje water erbij, het deksel erop en dan doet tijd al de rest.

Ergens onderweg lichtte ik voorzichtig het deksel op, en….baam…toen overviel het me…

Die geur van gestoofd witloof gecombineerd met de kruiden en dat gekarameliseerde…

Plots stond ik terug in de keuken van mijn mama: witloof was aan het stoven en de hazenruggen pruttelden dat het een lieve lust was. Ik zag haar in de pot met roomsaus roeren. Die heerlijke roomsaus die al de smaken van de hazenkarkassen in zich opnam en waarvan ik altijd veel te veel at.

Ik huilde boven mijn vuur en witloof. De herinnering overspoelde me volledig. Zo snel, zo snoeihard kwam ze binnen.

Dat is wat geuren met je kunnen doen. Je terugkatapulteren naar ergens in je verleden. Een moment, een gebeurtenis, een plek. Aroma’s doen je reizen en soms, onverwacht, een momentje onoplettendheid, en ze overvallen je als een struikrover in de nacht en ontvoeren je naar andere tijden.

Dit is iets wat ik ongelooflijk vind, die kracht van geuren. Toen dacht ik, het is dringend tijd dat ik eens een reeks doe over aroma’s.

Have a nice sniffysniff today!
Bart

Foto: Danielle Marroquin

Dit is een post in een reeks over aroma’s:

  1. Gestoofd Witloof
  2. Wijn en aroma’s