Blog

Een zomerse bui en een vleugje petrichor

Posted by on 16:00 in Bovenaan, Flessenpost, Italië | 0 comments

Een zomerse bui en een vleugje petrichor

“Elk nadeel heb zijn voordeel.” Een uitspraak van Johan Cruijff die geëtst staat in mijn geheugen(*). Dat brengt me bij onze Belgische zomers. Zo wispelturig, wisselvallig en weifelend. Maar wat een voordeel is me dat. Deze zomer rook ik het al verschillende keren. Een paar zwoelwarme dagen en hupsakee dat verfrissend buitje. De geuren die dan vrijkomen, verrukkelijk. Op zo’n moment sta ik altijd een beetje te dansen in de regen -toch op zijn minst onder een afdakje met mijn neus in de regen en snuiven maar-. De regen die valt op de warme grond, dat is een geur die me zo terug katapulteert naar mijn jeugd, de zomers bij mijn moemoe en vava in Kapellen. Ze woonden in de Lorkenlaan, een laan met van die betonnenblokken met pek tussen de verschillende blokken om het uitzetten en krimpen op te vangen. Op het einde van die weg was er een (spook)bos. Een privaatbos waar je eigenlijk niet in mocht, maar we waren kinderen en die mogen net iets meer. Ik herinner me nog zo die geur van een zomerse bui daar. Eerst de intense geur van nat beton doorweeft met lichte pekgeuren. Naarmate je verder ging, richting het bos, veranderde die geur in meer grassige, groene aroma’s met een vleugje droge aarde. Haaaaa, wat vond ik dat heerlijk om ruiken. Onlangs ontmoette ik het woord dat deze geur omschrijft: Petrichor. Pe-tri-chor. Een woord met een Griekse stam, petra betekent steen en ichor is het bloed van de goden. Woorden met zo’n geladen betekenis, dat is smullen voor mij. Wees maar zeker dat ik bij de eerstvolgende wijnen stug op zoek ga naar dat zweempje, dat vleugje, dat streepje petrichor. We schrijven 1964, het jaar waarin de eerste Ford Mustang van de band rolt en het jaar waarin de Australiër Isabel Joy Bear en de Brit Roderick G. Thomas het woord petrichor uit hun mouw schudden. In het magazine Nature schrijven ze een artikel onder de naam “Nature of Agricalleceous Odor”. Hierin gaan ze op zoek naar de verklaring voor de uitgesproken geur van een regenbui op een warme dag. Bij hun studie ontdekten ze dat de geur afkomstig is van een blend van olieën die bepaalde planten afscheiden tijdens droge periodes. Deze olieën vermengen zich met chemicaliën afgescheiden door bepaalde bacteriën (**). Het derde element is een fikse regenbui en, kaboem, die mix van chemicaliën en oliën maken zich los uit de grond en geven een heel specifieke geur af.   Foto: Rachel Kramer   Vanaf nu, als je de geur hebt van steen of aarde na een zomerbuitje in je wijn, dan omschrijf je dit gewoon als petrichor, makkelijk zat. Onlangs walste ik deze geur uit een glas rode wijn van Piemonte, Cascina Ballarin Langhe Rosse, een blend van nebbiolo, barbera en cabernet sauvignon en een golvende geur van petrichor. Geef mij nog maar een lange periode droogte en dan een fiks zomerbuitje of twee. (*) Men spreekt zelfs over het Cruijffiaans. Een Wikipediaartikel is gewijd aan zijn uitspraken. Zie: Wikipedia Cruijffiaans (**) Geosmine is zo een van die voorkomende chemicalieën. De actinocymetes bacteriën is dan weer het beestje dat die substantie afscheidt. Dit is een bacterie die in de grond vertoeft en vooral te vinden is in eerder vochtige, bosrijke omgevingen. Of hoe wijn ook bacterieën interessant...

read more

Wat doet een wijnliefhebber in de AA-club?

Posted by on 16:32 in Bovenaan, Flessenpost, Spanje | 0 comments

Wat doet een wijnliefhebber in de AA-club?

Wine to me is passion. It’s family and friends. It’s warmth of heart and generosity of spirit. Wine is art. It’s culture. It’s the essence of civilization and the art of living. -Robert Mondavi De architect die deze parking ontwierp, wil ik met veel plezier zijn handen gedurende een luttele 5 minuutjes met een sloophamer bewerken. Een parking waar zelfs een dinkie toy autootje amper in kan manoevreren. Reken daar het Brusselse verkeer en mijn scherpe tijdsincalcuring bij en mijn timemanagement voelt zich alsof het drie rondes met Mike Tyson in de ring heeft gestaan. Ruimschoots na het academisch kwartiertje haast ik me restaurant San binnen. Vlug leidt Alice me naar een tafel waaraan een glamoureuze donkerharige zit. Mijn hart slaat een tikje sneller. Totdat ik zie dat Alice haar lief vraagt om plaats te maken en ik tête-à-tête kom te zitten met Andy De Brouwer. Tja, ik vermoed dat niet enkel ikzelf stevig binnensmonds aan het vloeken was. Een weekend daarvoor was ik nog lustig in Andy De Brouwer’s boek Message in a Bottle (een aanrader) aan het bladeren terwijl ik een glas witte wijn van de onnavolgbare Jean Marie Guffens: Verget Terres de Pierres Mâcon-Villages 2013 (ook een aanrader) dronk. Dus ík wist alvast wie ik voor me had. Codorníu, het Spaanse cavahuis, nodigde me uit voor de voorstelling van hun nieuwe Cava, Anna de Codorníu. Zo zit ik met de AA club aan tafel: Andy en Anna. Andy en Anna en Bart. Dat is wat wijn voor mij uitademt, die verbindende kracht, het samenbrengen van uiteenlopende karakters. Een koppel glazen wijn en de tongen komen losser. Als je twee wijnfreaks aan één tafel zet, is er maar één onderwerp: vrouwen… Ok, twee onderwerpen: vrouwen en wijn. Wat vrouwen betreft, kan ik kort zijn: Andi en ik zijn het eens dat haaruitbreidingen net zoiets is als cava in een ondoorzichtig glas schenken: onsmakelijk. Sorry Anna, je cava uitschenken in een ondoorzichtig melkgetint glas is net zoiets als Gisèle Bundchen in een jute pattattenzak steken. Een tweede glas Anna, deze keer in een degelijke flûte, en ik proef een andere, veel betere, wijn. Hou het, ik smeek het met mijn blote knieën op een vloer vol stukgesmeten melkgetinte Annaglazen, op een gewoon glas. Neem zelf de som op de proef Codorníu, echt doen! Wat de wijn betreft, verliezen we ons vooral in de wijn-eten combinatie. San, een nevenprodukt van de geniale Sang-Hoon Degeimbre (L’Air du Temps), is een kommetjesrestaurant. Heerlijke kommetjes gebracht door een kok die tongspannend met zuren werkt. “Eén ding is een gerecht lekker vinden, een andere zaak is datzelfde gerecht ontleden.” Zegt Andy. Even de scalpel bovenhalen en de ingrediënten uitsnijden tot op het bot. Waarom is dit gerecht lekker? Wat heeft de kok gedaan? Dé kom van de maaltijd is een risotto met garnalen en pickles van ui. De garnalen zijn niet helemaal gaar, op de risotto gelegd om even mee te genieten van de weldadige warmte van de rijst. De risotto is smikkelsmeeuig en de pickles van uitjes geven die frisse zurige ondertoon. Veel umami en een koppel smaken die een betoverende Weense wals uitvoeren. De wijn, Andy verwoordt het treffend: “Je gaat een Van Gogh schilderij toch niet in een Ikeakader steken!” Een schitterend gerecht vraagt om een bijpassende kader, een wijn die...

read more

Een advocaat, een wijnmaker en Mozes stappen Castilla y Leon binnen

Posted by on 12:33 in Neergestreken, Spanje | 0 comments

Een advocaat, een wijnmaker en Mozes stappen Castilla y Leon binnen

Bijna een advocaat in Salamanca Advocaat ging ik worden, de wereld verbeteren, de slechterikken voor eens en altijd achter slot en grendel plaatsen, de rechtbank overstelpen met mijn minutieus uitgedachte woordendiarree. Maar eerst, eerst ging ik naar Salamanca. Ik zat in mijn laatste licentie Rechten en deze keer stond een Erasmus uitwisseling bovenaan op mijn “To Do or Die” Takenlijst. Niets kon me tegenhouden, die buitenlandse ervaring kwam er hoe dan ook. Op nummer één van mijn favorietenlijst stond één van de oudste universiteitssteden in Europa, Salamanca in de regio Castilla y Leon. Dat ik geen woord Spaans sprak, dat was toch geen enkel probleem. Een (knappe) Erasmuscoördinatrice en een stevige vriendschap (Hans het is veel te lang geleden dat ik nog iets van je hoorde) deden de munt naar een andere kant tuimelen. Stephen King zei het al: “Live turns on a dime.” Trento -inderdaad die van het Concilie van Trento- werd de bestemming die ik een klein jaartje onveilig maakte en Salamanca schoof pardoes aan mijn neus voorbij. Mozes, de berg en de Heilige Drievuldigheid Driewerf edoch, als Mozes niet naar de berg kan, dan moet die berg maar naar Mozes komen. Zo geschiedde: Wines from Castilla y Leon zette hun tenten op in de Huidevetterstraat (ik vind dat alle tanninerijke wijnen in de Huidevetterstraat, Rue des Tanneurs, moeten geproefd worden) en ik ging mijn stukje Salamanca opeisen danzij de uitnodiging van Alice Bown. Castilla y Leon is natuurlijk gekend door de heilige drievuldigheid der appellaties: Rueda met de opzwepende en stuivende witte Verdejodruif Ribera del Duero waar de krachtige Tinto Fino (ook gekend als Tinto del Pais) alleenheerser is. Toro met de Tinta de Toro, waarschijnlijk de krachtigste onder de Tempranillos (Tinta de Toro is, net zoals Tinto Fino of, nu we toch bezig zijn Tinto del Pais, één van de vele namen voor dé rode druif van Spanje, Tempranillo). Daarnaast zijn er natuurlijk nog een hoop andere appelaties in Castilla y Leon waaronder Cigales en Bierzo. Deze laatste appellatie is de grote prediker der Menciadruif (rood) en Godellodruif (wit). Absoluut een te ontdekken appellatie!   Wijnmakers met een hoek af Ik hou van wijnmakers met een hoek(je) af, ik hou van wijnmakers die durven experimenteren en er volledig voor gaan, ik hou van wijnmakers die dromen najagen. Het toeval (en bij Bodegas Castro Mendi de fantastisch mooie etiketten) zorgde er voor dat de eerste drie wijnmakers zich allen in deze hoek bevonden: 1. Daniel Ramos die zijn rosé zo maar eventjes 20 maanden in hout opvoedt, de onbekende witte druif Albillo Real koestert en een Garnacha in amforen (ja van die kruiken) maakt. Hetgeen me nog het meeste opviel was zijn vlekkeloos Engels met een Aussie-accent. Bleek Daniel Australische roots te hebben. Zijn wijnen zijn geen spek voor de bek van deze jongen, maar voor de liefhebbers van dergelijke speciallekes zeker eens het proberen waard. 2. Estancia Piedra geleid door een Schot die onder de naam Grant Stein door het leven gaat. Kan het nog internationaler? Ik onthou zijn stuivende Verdejo en rode Piedra Platina 2009. Een wijn gemaakt van wijnstokken nog op de originele Europese onderstok. Hij vertelde me dat hij zo’n volledige wijngaard heeft die nog nooit het bezoek van de druifluis (phylloxera) meemaakte. Voorzichtigde voegde hij daaraan toe: “Touch wood!“. 3. Bodegas Castro...

read more

Appel en kaneel (en neen dit is geen parodie op een liedje van “zijnen kleinheid” Prince)

Posted by on 09:11 in Flessenpost | 0 comments

Appel en kaneel (en neen dit is geen parodie op een liedje van “zijnen kleinheid” Prince)

Vastberaden en met een blik op oneindig stortte ik me tussen de mensenmassa. Het is zaterdag en hoogdag voor de winkelende medemens. Plaats van misdaad: Makro te Wijnegem. Niet echt één van mijn favoriete bezigheden winkelen op een zaterdag. Maar een man moet doen wat hij moet doen. Dus ik was voorzien, voorbereid, mentaal en fysiek: ik had mijn machete omgord, mijn gps was er klaar voor en ik had 50 keer gepompt en 100 jumping jacks gedaan, dus mijn adrenaline stroomde dat het een lieve lust was. Wist ik veel dat adrenaline een levensduur heeft van hoop en al 3 minuten. 3 minuten de Makro binnen en een lichtgrijze levensmoeheid overviel me. Met mijn kar vol spoedde ik me richting kassa en een ticketje vrijheid. En toen… en dan… en op dat eigenste moment…. passeerde ik langs de badkamerartikelen. Waar viel mijn oog op? Een toiletverfrisser met appel en kaneel. Appel en kaneel. Ik moest glimlachen. Zoiets maakt mijn dag goed, zoiets maakt een helse winkelzaterdag godverdommenogaantoe draaglijk. Ja, geluk zit hem in de kleine dingetjes. Geuren en een wijnliefhebber, het blijft iets vreemds. Elke gelegenheid neem ik te baat om mijn snufferd te oefenen, geuren in te prenten, nieuwe aroma’s te ontdekken. Een boswandeling en hupsakee daar begin ik te snuiven en snuffelen dat het een lieve lust is. Al opgemerkt hoe een bos heel verschillend ruikt in ieder van de seizoenen, hoe een bos heel verschillend ruikt van dag tot dag, van uur tot uur. Vergelijk maar eens de bosgeuren op een mistige ochtend met een zonnige namiddag. Een picknick en een onbekend Roemeens gerecht met rode bonen en al gauw focus ik me op aroma’s en smaken. Een bloemetje kopen in de bloemenwinkel en mijn neus verzeilt tussen de bloemblaadjes (ik koop bloemen puur op geur). U leest het geen kans laat ik onbenut. Dus geuren in een spuitbusje, gewoon knisperheerlijk om ontdekken, zeker als het appel en kaneel is. Mijn dagelijkse nummer twee is er nu eentje om naar uit te zien, toch zeker het momentje waarop ik het toilet opfris met een stevige dosis appel en kaneel. En welke geuren wilt u in een spuitbusje? Have some nice apple and spices sniffing today! Bart Chief Sniffing Enthusiast 11/03/2015 Share the wine:Click to share on Facebook (Opens in new window)Click to share on Twitter (Opens in new window)Click to share on LinkedIn (Opens in new window)Click to share on Pinterest (Opens in new window)Click to share on WhatsApp (Opens in new window)Click to email this to a friend (Opens in new...

read more

Uitstapje naar Puglia

Posted by on 10:21 in Italië, Neergestreken | 0 comments

Uitstapje naar Puglia

Ben bezig geweest met Puglia te verkennen. Vanuit mijn luie zetel wandelend door zomerse herinneringen en lurkend aan sappige wijnen. Op zoek naar een streepje zon en wat huidwarmte. Dit leidde tot een paar posts op Dolcevia, de toeristische wegwijzer voor Italië online. Wil jij ook een vleugje zomer? Klik dan Lucky Luke gewijs op de volgende links: – Puglia en mijn twee rode wapenbroeders – Primitivo | Een zomerliefje van een druif Have a nice Primitivo today! Bart Foto: Paolo Margari – de olijfautostrade in Puglia Share the wine:Click to share on Facebook (Opens in new window)Click to share on Twitter (Opens in new window)Click to share on LinkedIn (Opens in new window)Click to share on Pinterest (Opens in new window)Click to share on WhatsApp (Opens in new window)Click to email this to a friend (Opens in new...

read more

Help, er zit een geuze in mijn wijn…

Posted by on 20:50 in Flessenpost | 3 comments

Help, er zit een geuze in mijn wijn…

Een helse avond ging het worden. Ik zag het al van ver aankomen als Maggie De Block in een polderlandschap. Een wijnavond waar ik het proefgedeelte liever ergens stilletjes links in een hoekje liet verkommeren! Een avond waar ik Jezus-gewijze de (wijn)beker liever aan me voorbij zag gaan! Qué? Ach, eigen schuld dikke bult met een thema als “Wijnfouten“. De gastvrouw van de avond reageerde op de naam Chantal Smeets. Een Nederlandse Master of Wine-student en de kwispelgelukkige eigenares van een domein in Bordeaux. Chantal hanteerde een op-volle-snelheid TGV-stijl van lesgeven: denderend raasden de mankementen, fouten, wijnmakers-truken-van-de-foor, saillante verhaaltjes en foutieve wijnen langs ons voorbij. Op zo’n momenten komt de strenge synthetesist in me boven. Hoewel ik wenste dat ik ook iets van een anesthesist had: Chantal was zeker gebaat met een korte krachtige verdoving op tijd en stond. Synthese dus. De heilige drievuldigheid. Drie is toch zo’n knisperheerlijk nummertje. Een koesterzacht getalletje, eentje om voorzichtigjes een rijstpapiertje rond te wikkelen en dan in een naar dennenhout geurende kist te leggen.   1. Wijnmankementen: de schoonheidsvlekjes van de wijn   Je hebt wijnfouten en wijnmankementen. En dat is heel andere koek. Denk aan het schoonheidsvlekje dat de bovenlip van Cindy Crawford (ont)siert. Een mankementje onder de stricte schoonheidsidealen (in het begin van haar carrière werd het ondingetje vaak weggefotoshopt) maar dan wel eentje dat haar wereldberoemd maakte. Een mankement dat ze omtoverde in een uit de kluiten gewassen deugd. Ook in wijn heb je zo’n paar schoonheidsvlekjes: – Sauvignon Blanc uit Nieuw-Zeeland. Die ruiken net of je het kookvocht van asperges mee liet gisten. Methoxypyrazines is de chemische term. In mensentaal, zeer uitgesproken groene aroma’s, dus ja, die asperges of kattepis op een buxus. Aroma’s waarrond men met een wijde bocht loopt in de Oude Wereld. In de Nieuwe Wereld daarentegen knuffelt men deze aroma’s. Zozeer zelfs dat Nieuw-Zeelandse Sauvignon Blanc nu stevig verankerd is op de wijnkaart en een dijk van een begrip is. – Dat vleugje velpon in Barolo’s. Officiële benaming ethyl acetaat. In bedwang gehouden met een stevig koppel kettingen, een elektronisch Brink slot, een bijtmasker en inoxen handboeien aanziet men dit als typiciteit in de Barolowijnen.   2. Een gekurkte screwcap   Vanaf heden is het niet langer stuiplachhilarisch als iemand op restaurant beweert dat de, met een draaistop gesloten, fles naar kurk smaakt. Tot voor kort placht ik bij zo’n opmerking het draaistopje cliniclowngewijze op mijn neus te zetten en de betere imitatie van een pasgeponste kurk neer te zetten. Driewerf edoch, dit spektakel is nu voorgoed verbannen naar de zolder alwaar het stof mag vergaren in het gezelschap van mijn cassettes van ABBA. De veroorzaker van de kleffige kurksmaak, een schimmig schimmeltje, voelt zich immers niet enkel in zijn nopjes op een kurk, neen veel erger, het nestelt zich in alles wat maar vaagweg iets uitstaans heeft met hout. Daartoe behoren houten vaten, het houten gebinte in een wijnmakerij (en daarvoor hebben ze ooit een hele wijnmakerij in Argentinië laten slopen vertelde Chantal -welke wijnmakerij Chantal, laat me hier niet langer in het ongewisse-), maar ook de houten kistjes waarin je mandarijntjes getransporteerd worden.   3. Hellup, mijn wijn smaakt naar Geuze   Ergens halverwege kregen we een Côtes du Rhône voorgeschoteld. Bedoeling was om hierin Brettanomyces Bruxellensis ruiken. Tja, dat lukte me...

read more

Ik hou van…Nebbiolo

Posted by on 07:53 in Italië | 0 comments

Ik hou van…Nebbiolo

    Letters Ik hou van letters. Letters die huppelen, buitelen, hinkelen, giechelen, zich lui in het zand neerzijgen. Letters die zo dronken zijn dat ze lallend door de straat struinen. Ik hou van woorden. Letters aaneengeregen in woorden die strelen, minnende, beminnende woorden. Woorden die zachtjes om je heen knetteren als een haardvuur op een kille, mistige herfstavond. Woorden als gedachtekathedralen, denderend doorheen eeuwen. Ik hou van zinnen. Letters, woorden in een nooit eindigend spel van aantrekken en afstoten. Als ontbijt een zin zoals: “De hemel was een rijk, gedachteloos, eindeloos blauw, als een belofte van een of andere heerlijkheid die er in feite niet was.” Of nog: “-het had te maken met dingen die samenvielen, uiteenvielen, een gat in de tijd sloegen, mijn moeder die voor het museum stond, de tijd die trilde en het licht dat vreemd werd, onzerkerheden die wankelden op de rand van een onmetelijk licht. De minieme kans op iets waardoor alles verandert, of niet.” Uit Donna Tartt, Het Puttertje. Als u van denderende, dansende, bijtende, grijpende en soms bewegingsloze woorden houdt, lees dan eens dit boek.   De Academie in woord(en) Ondertussen meer dan een jaar geleden, zo ergens in mei, ging ik met Aitana, mijn dochtertje, naar de opendeurdag van de Academie in Deurne. Op het programma stond een voorbeeldles van de richting Woord en dat wilde Aitana zien. Zo gezegd, zo gedaan. De les focuste op improvisatie. Het was knisperheerlijk al die jonge talenten bezig te zien met zo veel spelplezier. Al gauw moedigde de lerares ook de kinderen aan om even mee te doen. En zo improviseerde Aitana er op los. Het duurde dan ook niet lang of Aitana haalde haar papa erbij om ergens een improvisatorisch stilleven uit te beelden. Tja, dat zijn zo van die kleine uitdagingen die ik maar niet kan/wil ontlopen. Na de les babbelden we nog even na met de lerares en informeerde ik om Aitana in te schrijven. Plots zij de lerares: “We hebben ook onderwijs voor volwassenen.” Zo gebeurde het dat niet alleen Aitana maar ook ik nu de les Woord volg. Een jaar van heerlijke lessen met Eva De Hondt als fantastische gids. Een jaar waarin mijn voorliefde voor woord nog meer flakkerde.   Wijn in woord(en) Op ons examen dienden we een stukje “Ik hou van…” te brengen. Een heel eigen tekst te schrijven op basis van deze drie woorden. Dat was het moment voor mij om mijn liefde voor de wijn en liefde voor het woord samen te laten smelten. Op het examen bracht ik een klein tekstje rond mijn lievelingsdruif: Nebbiolo. Zet je even neer, schenk een ruim glas Nebbiolo in (een Langhe Nebbiolo, Barolo of Barbaresco, Gattinara of Ghemme, een Sforzato di Valtellina of Bramaterra, Roero of …) en ga mee op reis met deze woorden:  Ik hou van Nebbiolo De kringelende geur Van geplette rozeblaadjes Gehuld in gekrakeleerd leer Met dat toefje teer. Ik hou van Nebbiolo De bedwelmende aroma’s Van pasgeplukte pruimen En mondsappige maraschinokersen. Ik hou van Nebbiolo Hoe één vleugje van zijn geur Me katapulteert naar Piemonte Met haar rollende heuvels En patchwork van roodbruine wijngaarden. Ik hou van die geur Van zinderende verwachting Overgoten met bontgekleurde herinneringen.   Ergens op het kluwen dat Facebook heet op de muur van Stefaan Soenen schreef...

read more

In de muil van de wolf in Trento

Posted by on 18:18 in Italië, Proefgedraaid | 0 comments

In de muil van de wolf in Trento

    De wind die een rechtse hoek uitdeelt. Regen die dwarrelt en miezert(*). Mijn uitzicht terwijl ik geniet van mijn zondags spiegeleitje met ontbijtspek, een croissant en wat “pistolekes”. Echt weer om een stevige rode wijn te ontkurken. Iets wat gisteren al doorheen me denderde. Dus trakteerde ik me op een (uit de kluiten gewassen) glas Tormaresca Bocca di Lupo DOC Castel del Monte Aglianico 2006. Heerlijk krachtig knetterend, zo’n houthakkerswijn: dat is het beeld dat ik erbij kreeg, geuren van een ongerept bos waar het net geregend heeft en een houthakker die stukken boomstammen klieft zodat je de tannines haast ruikt. Volg je? De naam Bocca di Lupo laat me mijmeren naar mijn studententijd in Trento, het noorden van Italië.     ***Als je wat oplette tijdens de les geschiedenis dan rinkelt er nu een belletje. Inderdaad, het Concilie van Trente vond in dit Noord-Italiaanse stadje plaats.***   Trento dus en examentijd en dan hebben die Italianen een gekke gewoonte. Net voordat je je examen aflegt, zeggen ze:   “In bocca al lupo!”   Vertaald: “In de muil van de wolf.” Je antwoordt dan onbevreesd en met krachtige stem:   “Crepi!”   Vrij vertaald, “dat de wolf eraan crepeert”. Eigenlijk een soort bezwering van het examen. Op zo’n moment wens je nooit iemand geluk, want volgens die bijgelovige Italianen is dat een garantie voor een slecht examen. “In bocca al lupo.” dat zeg je. Bij mij heeft het alvast geholpen toen…    (*) Wist je trouwens dat zo’n miezerige motregen in het Spaans “chirimiri” heet. Wat schitterend klinkende naam daarvoor. Ik voel zo al de regen aan me kleven en plakken en die paraplu die op zo’n momenten voor geen meter helpt.   Have a nice in bocca al lupo today! Bart 17/08/2014 foto: Tambako The Jaguar             Share the wine:Click to share on Facebook (Opens in new window)Click to share on Twitter (Opens in new window)Click to share on LinkedIn (Opens in new window)Click to share on Pinterest (Opens in new window)Click to share on WhatsApp (Opens in new window)Click to email this to a friend (Opens in new...

read more