Pinot noir, de prins van Bourgogne, is ook andere plaatsen aan het veroveren. Na prachtige pinot noirs uit Nieuw-Zeeland, proef ik ook meer en meer sappige en lipsmakkende exemplaren uit Argentinië. Zeker uit de hogergelegen wijngaarden (rond de 1.000 meter) in Mendoza, zoals Vista Flores in de Uco Vallei of uit de zuidelijk gelegen (en dus wat koelere wijngaarden) in Patagonië.
Hier nog twee van die Argentijnse exemplaren die me een stevige dot lachrimpeltjes bezorgden:
1. Antucura Barrandica Pinot Noir 2010
Bodega Antucura is het (droom)project van Anne-Caroline Biancheri. Antucura betekent zoveel als “zonnesteen” in de lokale Mapudungun taal. En ja, hier hebben we een pinot noir met veel zonnestralen in het glas, zwoel en tongstrelend. Duidelijk nieuwe wereld, maar met veel elegantie, zoals ik mijn prins van Bourgogne graag heb. Het geheim volgens Anne-Caroline: zonovergoten dagen afgewisseld met kippevelfrisse nachten.
2. Bodega Rolland Mariflor Pinot Noir 2009
Dit is een wijn die zich nestelt in de “Wauw”-klasse. Zonder een spoortje twijfel absolute top! Van de Bodega Rolland van Michel Rolland, gelegen in Mendoza, Argentinië. En ja, ik was uitermate nieuwsgierig hoe een Bordolees zou omgaan met een Bourgogne druif in Argentinië. Over een complexe relatie gesproken. Maar Michel Rolland doet dit met brio. Dit is zo’n wijn die zich zonder verpinken kan meten met het betere (lees: beste) werk uit de Côte d’Or.
2 keer pinot noir, 2 keer genieten, 2 keer lachrimpeltjes. Goh, meer hoeft dat echt niet te zijn. Het citaat hierna klopt dan ook als een uit inox gemaakte bus:
“Le Pinot noir, ce sang bleu de la généalogie bachique.”
– Gérard Oberlé
Tags: argentinië, pinot noir
Laat me toe zo uit de losse pols wat impressies over verdicchio los te laten:
- Verdicchio is ahelluvagrape, holy sugarpie. Dit is zondermeer dé sterkhouder van de Marche en zo eentje dat je met plezier van je sokken blaast.
Een kleine analyse van deze verrassende witte druif:
1- Verdicchio is zo een druif die met de vingers in de neus in staat is om enerzijds plezierwijntjes te maken maar anderzijds ook exemplaren met een hemelse complexiteit, mineraliteit en volheid die me compleet bij verrassing namen en me keer op keer verlangend deden uitkijken naar nog een glas van dit gouden vocht.
Een reeks die me deden verlangen naar meer en meer (en meer):
- Belissario Verdicchio di Matelica Meridia 2008
- CasalFarneto Castelli di Jesi Verdicchio Riserva DOCG Classico Crisio 2009
- Sartarelli Verdicchio dei Castelli di Jesi Classico Superiore Tralivio 2010
- Enrico Cecci Santa Maria d’Arco Verdicchio dei Castelli di Jesi Classico Superiore 2010
- Garafoli Verdicchio dei Castelli di Jesi Classico Riserva La Selezione 2006
2 – Ook als oudje laat verdicchio zich nog van zijn beste kant zien. We hebben exemplaren geproefd en gedronken van 2006 en 2005 die nog geen greintje vermoeidheid vertoonden en nog vlotjes een dansje konden placeren.
Een diepe buiging voor San Lorenzo Vigneto delle Oche 2006 en CasalFarneto Verdicchio dei Castelli di Jesi Doc Classico Riserva 2005. De klap op de vuurpijl was wel Sartarelli Balciana 1998. We hadden het immens geluk een flesje te mogen proeven van de laatste 12 die de familie Sartarelli nog in huis had. En, wauw, wat een complexiteit nog: aroma’s van vers geplukte champignons, een stevige geut honing, een mandje noten, een paar schijfjes witte truffel, ja zelfs wat winterse erwtensoep. In de mond die mooie body van de verdicchio en nog een verrassende aciditeit. Damn, dit is wel een 13 jaar oude witte wijn die dan nog enkel in inox cuves is opgevoed. Een knieval voor deze 1998.
Tot slot nog een stevige “thumbs up” voor Enrico Ceci waar we ons compleet overgaven aan een verticale van 2005 tot 2010 (en waar we overheerlijk hebben gegeten, complimenti per Signora Nazarena). Wederom een bevestiging van het verouderingspotentieel en de complexiteit van deze druif.
3 – Heb je graag bubbels ja, dan ook 1 adres in de Marche, inderdaad verdicchio! En je vindt bubbels en bellen volgens charmat methode (dus tweede vergisting in een grote tank), maar ook metodo classico (de manier waarop men champagne maakt). De metodo classico Luigi Ghislieri van Colonara kon mijn palaat zeer bekoren.
4 – En ook in passito wijnen, zoete wijnen, voelt de verdicchio zich in zijn sas.
Conclusie:
Dit is dé witte druif van de Marche om met argusogen te volgen! Een witte druif met een ongelooflijke flexibiliteit die me verrast heeft en nu al niet meer weg te branden is van mijn palaat. Alleen al voor deze schaamteloos versatiele druif is deze trip meer dan de moeite waard.
Verwonderlijk dat er niet meer Marche wijnen in België te vinden, verdikkio toch. In ieder geval dit besje is er zo één met een ongelooflijke gastronomische inzetbaarheid. Dus wijnimporteurs op jullie aankooplijst graag een paar verdicchio’s, komaan!
Tags: italië, marche, verdicchio
Vandaag richting de regio van verdicchio, trebbiano, montepulciano, sangiovese en lacrima. Yep, u hebt het al door Le Marche, centraal Oost-Italië staat op het menu. Ik ben reuzebenieuwd en, ja, ook een vleugje zenuwachtig om deze streek (verder) te ontdekken, de rollende heuvels te overzien en me onder te dompelen in de lokale druivenpracht.
Hueglijk feit van de dag: Mijn palaat is alvast in supervorm.
Wat staat er vandaag op het programma:
Rond halfzes aankomst in Ancona. Vlug naar het hotel.
Dan tegen 7u richting Jesi, ontvangst door de directeur van IMT (de fancy afkorting voor Istituto Marchigiano di Tutela Vini) en vervolgens bikken met hopelijk al wat lekkers wit & rood uit Le Marche.
Alvast een grazie 1000 aan Faye Cardwell en het IMT voor de organisatie van deze trip.
Ci vediamo doppo!
Een eerste klok-klok
De Vlaamse Wijnbloggers hebben er weeral een soepje van gemaakt. Thema is deze keer “Wijnhandel of supermarkt”.
Komaan seg, wijnhandel of supermarkt. Snuif eens aan deze twee woorden, wals de woorden los, doe zo nog eens een paar heftige snuiven, klok ze binnen en savoureer deze woorden en spuw ze meedogenloos uit.
WIJN-HAN-DEL
SU-PER-MARKT
Welke van de twee blijft het langste tintelend hangen, welke van de twee heeft een zinderende afdronk?
Allé dit is toch een geen-hersener (ok, ik geef toe dit is wel een heel knullige vertaling van “no-brainer”).
Voor mij is er maar één heiligdom, één plaats dat ik mateloos aanbid, één plaats waar ik met denderende devotie mijn (pecuniaire) offers breng, één plaats waar ik met intens plezier het klok-klok van de fles aanhoor: DE WIJNHANDEL.
Eigenlijk heb ik het nooit begrepen wat die “SUPER” in supermarkt zit te doen. Ik heb nog nooit superwijnen uit de supermarkt gedronken, nog nooit een superservice gehad en nog nooit supervrouw daar tegengekomen. En neen, die megaknappe blondine op haar hoge hakken met eindeloze benen die stond te twijfelen tussen de coeur de boeuf tomaten en trostomaten bleek bij nader inzien toch niet supervrouw te zijn. Het enige dat er misschien super is, is dat het supergemakkelijk is om al die diversiteit op een paar honderd vierkante meter bijeen te hebben. En super ook zoals in superweinigtijd (om al mijn inkopen in speciaalzaken te doen) en superlui…
Het heiligdom
Eén raad aan al jullie huidige en toekomstige wijnliefhebbers, aan al jullie aanbidders van het glas:
ZOEK JE EEN WIJNHANDELAAR!
Zo ééntje die naadloos bij je eigen karakter aansluit of net megahard botst, zo ééntje die je altijd maar pusht naar andere horizonten, zo één die je uitdaagt, je voor schut zet, je nieuwigheden laat ontdekken, zo één die de bacchanale poorten wijd voor je openzet en vervolgens je wijst op dat minieme zijdeurtje. Eéntje die met een glimlach (let op de kraaiepootjes rond de ogen) over een fles wijn vertelt. Zo één die een helpende hand is en je tegelijkertijd meedogenloos in de afgrond duwt. Ja, zo één.
En niet wachten hé, vandaag nog beginnen. Just do it! Op naar die wijnhandel en die eerste ontmoeting die wel eens levensveranderend zou kunnen zijn…
NB Dit is op een feestdag geschreven, dus je hebt nog een dagje uitstel. Maar morgen zonder dralen en met rechte rug naar je lokale wijnhandel! Ik reken op je!
Dit is geschreven in het kader van de Vlaamse Wijnblogdagen waar de onderwerpen soms echt te gek zijn (wat een fles wijn allemaal niet te weeg brengt) en andere keren van een ongekende soberheid…Welk van de twee het deze keer is, laat ik aan jullie (in combinatie met een fles wijn gehaald bij de lokale wijnhandelaar) over.
Vlaamse Wijnblogdagen XVIIII: Wijnhandel of supermarkt
Andere standpunten, visies, gezapige lectuur kan je vinden bij volgende Vlaamse wijnbloggers:
Wijngerd – Wijnmens – Disasterofwine – Bottle Case – Vinama – Belgian Gourmand –
St Etienne’s World – Wine-Itch – MonkeyVineyard - Wine Jockey – Wijnblog
Foto: gabe gross
Proberen maar (en ontdekken dat er nog veel obscure appellaties zijn in La Douce France):
Tags: australië, natuurkunde, zon
1. Prikkelende veertjes
Roodborstjes, alleraardigste vogeltjes maar elk wel met zijn territorium. Als een roodborstje een ander zijn heiligdom binnendringt, zorgt dat voor extra waakzaamheid, wat dreigementen en, indien het echt nodig is, een stevige strijd.
Niets vreemds aan zou je denken, pure territoriumdrift. Maar er is meer (is er niet altijd meer?). Blijkt dat de concurrent niet zozeer de aanleiding vormt maar een zéér specifieke eigenschap van de tegenstander, de zgn. sleutelprikkel. In het geval van roodborstjes zijn dat, ja inderdaad u had het al geraden, het rood borstje, de rode pluimpjes.
Die sleutelprikkel is zelfs zo sterk dat een bosje rode pluimpjes (dus zonder roodborstje er om heen) ook voor heftige reacties zorgt bij het roodborstje dat zijn territorium verdedigt. Bij veldonderzoek onderging menig bosje rode veertjes stevige aanvallen van het vogeltje.
(Uit: Cialdini, R., Influence)
2. Prikkelende Marlies Dekkers (“MD”)
De lingerie van MD heeft, volgens mij, ook zo’n sleutelprikkel. Door een aantal elementen van de lingerie meer naar buiten te brengen, maakt ze wat normaal gezien verborgen is, meer visueel, brengt ze dat naar buiten toe. Lingerie, iets wat op zich al sensueel is, wordt nog sensueler, ja zelfs een tikje (lees “een stevige slag”) ondeugend.
Zoals Marlies het zelf zo mooi zegt, “innerware as outerware”.
Die extra bandjes, het gebruik van metalen tussenstukjes, ja inderdaad, stevige sleutelprikkels. Ergens heb ik zelfs gelezen dat bij MD de fantasie van de mannen op hol (of toch op zijn minst in galop) slaat.
Dan kom ik tot de kantenvraag (hamvraag leek me wat ontoepasselijk in deze context): welke wijn zou ook voor dergelijke sleutelprikkel zorgen?
3. Prikkelend etiket
Eerst dacht ik aan een fles waar het etiket naar voren springt, denk aan een Bodega del Fin del Mundo Special Blend met zijn metalen etiket (ja, ja, die metalen bandjes) of Amon Ra van Glaetzer wines.
Maar alles wel beschouwd zijn dit eerder flessen voor bikini’s en badpakken type Banana Moon. En trouwens louter het etiket vind ik echt niet afdoende, ook de inhoud telt, het “verborgene” in de fles.
4. Prikkelende barbera
Na even mijn wijngeheugen te doorploegen, kwam ik op de ideale wijn. Een topbarbera die wat houtopvoeding (voor dat tikje ondeugendheid) heeft gehad. Die fantastische zuren, het wellustige zit dan mooi ingekapseld in een kanten voering van supersappige maraschinokersen met dat vleugje ochtendtoast. Geurend genieten net zoals MD kijkend genieten is…
Exemplaren die ik in het achterhoofd heb:
- Albino Rocca, Barbera d’Alba Gepin
- Massolino, Barbera d’Alba Gissep
- Mauro Veglio, Barbera d’Alba Cascina Nuova
- Giacomo Conterno, Barbera d’Alba
- Agostino Pavia, Barbera d’Asti “La Marescialla”
- Osvaldo Viberti, Barbera d’Alba Mancine
5. Een prikkelend omweggetje met weinig om het lijf
Diegenen die verschillende wijnblogs en het web afschuimen, hebben het zeker al opgemerkt. Een aantal Oostenrijkse wijnmaakster (“jungwinzerinnen“) hebben hun regio in de “verf” gezet door te poseren voor een sensuele lingeriekalender. Spijtig genoeg zonder de medewerking van MD. Een gemiste kans?!
En dan ga ik nu, bij gebrek aan MD, een lekkere barbera openen. Salute!
Dit is geschreven in het kader van de Vlaamse Wijnblogdagen waar de onderwerpen soms ingegeven in het bijzijn een aantal overheerlijke flessen en Marlies Dekkers adepten. Wijn en Marlies, hoe verzin je het, niet.
Vlaamse Wijnblogdagen XVIII: Marlies Dekkers en wijn
Ander lekkers kan je lezen bij volgende Vlaamse wijnbloggers (waarvan sommigen zich al dan niet in Marlies Dekkers hebben gehuld voor het schrijven van deze post):
Wijngerd – Wijnmens – Disasterofwine – Bottle Case – Vinama – Belgian Gourmand –
St Etienne’s World – Wine-Itch – MonkeyVineyard - Wine Jockey – Wijnblog
Foto: © marlies dekkers Foto: © www.e-ledermueller.com
Tags: barbera, italië, marlies dekkers, roodborstje, vlaamse wijnblogdagen, vlaamse wijnbloggers
Italië, zo één van die landen waar ik met een stevige dot plezier vertoef. Deze keer was Puglia en Abruzzo aan de beurt.
In Puglia verzeilden we in Villa Diana. Een overheerlijke plaats iets buiten Lecce. Een fantastisch zwembad (dat is nu eenmaal een absolute noodzakelijkheid voor de kids), en, voor de papa’s en de mama’s een klein espressomachientje vlakbij het zwembad. Wat is er heerlijker dan na een ochtendplons te nippen aan een espressootje of in de namiddag een caffé gelato (ijskoffie) om op te kikkeren.
Daar dronk ik op een dag zo’n caffé gelato met de vriendelijke eigenaars waarvan de vrouw Diana heet (et voilà, daar heb je de verklaring van de naam Villa Diana) en te weten kwam dat een goede koffie vergezeld gaat van de “tre ci” oftewel de drie c’s.
1. Commodo: je moet gemakkelijk zitten en op je gemak zijn
2. Caldo: een goede koffie is heet, nou ja de uitzondering is natuurlijk ijskoffie 
3. Compania: in gezelschap
En terwijl we zo nog wat aan het babbelen waren, kwamen we gelijk uit bij een vierde c:
4. chiacchierare oftewel koffiekletsen.
In ieder geval is Villa Diana wat mij betreft een stevige aanrader als je eens naar de hak van Ialië op reis gaat. En als je van tennis houdt, vergeet niet je tennisschoenen mee te nemen want er is een stevig tennisterrein aan de Villa. De eigenaars zijn/waren trouwens beide tenniskampioenen in hun reeksen.
Foto: marc.thiele
Deze beschrijving vond ik tongstrelend mooi (gelezen bij Chateau Sans Pretention):
” in de mond én elegant en heel krachtig, Sean Connery wijn, heel versmolten, zacht en indrukwekkend,…”
Een Sean Connery wijn, wauw.
Met zo’n omschrijving dicht je onmiddellijk een resem karaktertrekken aan de wijn toe. Een omschrijving die haast smeekt om een film met stevig wat intrige bij te verzinnen. Heerlijk gewoonweg.
Voor mij meer van deze beschrijvingen. Die doen me watertanden. Raken me. Veel beter dan de zoveelste korf van zwart fruit met stevig wat bosbessen (waaraan ik me -helaas- ook bezondig).
Nog mooier was dat het hier een wijn betrof van het door “mysterieusiteit” omgeven Domaine Viret uit de zuidelijke Rhône. Een domein dat ik met veel plezier bezocht heb en waar ik een koppel overheerlijke wijnen heb geproefd.
Bij diezelfde Chateau Sans Pretention lees ik ook nog het volgende:
“voor wie graag aan de banden van zijn auto likt”
Commentaar bij een niet zo geslaagde nero d’avola. Weeral eentje die verder niets nodig heeft. Ik zie het me zo al doen, likken aan die banden. Natuurlijk bij warm gereden banden hé, die smaken beter af.
Ik ga alvast een poging doen om er eens wat meer van die supersappige beschrijvingen tussen te smeren, om de platgetreden paden der zwarte bessen en kersen te vermijden. Kortom “I will go jazzy”! En jij?
Foto: Gogdog
Tags: côtes du rhône, woorden
William zou zich omdraaien in zijn graf en er nog een stevige “sodemieter op” bijgooien als hij deze verkrachting van één van zijn bekendste zinsneden vernam. En ik geef hem geen ongelijk.
That’s not the question
Eerst en vooral, to bio or not to bio, dat is niet de vraag.
De enige vraag die telt, is of een wijn me die hemelse tandpastasmile weet te ontlokken. Een wijn die niet garant staat voor een smile (al is het maar een simpel monkellachje), is voor mij enkel goed voor de vergeetput van mijn afvoer (en de krokodillen die daaronder smachtend zitten te wachten op een lekje wijn).
Het kan dus aan mijn reet roesten of een wijn biologisch, natuurlijk, biodynamisch, of op welke manier dan ook is gemaakt. In al deze categorieën heb ik al exemplaren gedronken die me in vervoering brachten en ook wijnen achterovergeklokt waarbij ik een gat in de lucht sprong dat er een spuwemmer en/of een plant met een ruime cachepot in de onmiddellijke geburen stond.
Open question
Kan jij het nog bijhouden wat er zoal op de markt is vandaag?
Lutte raisonnée, biologische, biodynamische, natuurlijke wijnen, cosmocultuur, intergalactische wijnen, astrofysische wijnen en wijnen waarin men dit alles genieus combineert.
Ik geraak er alvast niet meer wijs uit. Welke wetgevingen, regeltjes zijn er van toepassing? Wanneer krijg je het label bio of biodynamisch? Geen flauw idee. Dus een oordeelkundige onderbouw van mijn mening ga je hier niet vinden. Ik ben nog altijd zoekende…
Met stevige wortels in een juridisch-wetenschappelijke achtergrond hebben ze me altijd het volgende erin gepompt:
- Behoudt een open geest en test alles uit.
- Blijf steeds kritisch, stel zaken in vraag, en ga op zoek naar de wetenschappelijke onderbouw (en kom daarbij liefst ook nog te wete vanuit welke hoek de wetenschappelijke onderbouw komt). Kortom altijd en overal die kleuterachtige verwondering en dat kinderlijke waarom klaarhebben…
Related questions
To bio or not to bio is een vraag met heel wat meer implicaties.
Laat me toe paar kanttekeningen maken, een paar balletjes op te werpen. Balletjes die nog omgeven zijn met een waas van waarom, maar die me bezig houden, die jongleren met mijn hersenen.
1. Economische wetmatigheid
Wijnmaken is eerst en vooral een economische wetmatigheid. Je kunt maar bepaalde zaken doen in je wijngaard en je wijnmakerij als je de kosten die je hiervoor maakt, kan doorrekenen in je wijn.
Bijvoorbeeld, je kan maar een trieertafel aanschaffen als je die meerkost van zo’n investering en de extra arbeidskost (reken maar vlug twee tot vier personen die nodig zijn om de druiven te selecteren aan zo’n trieertafel) kan doorrekenen in de verkoopsprijs van je wijn.
Van de wijnmakers die aan biologische druiventeelt doen, krijg ik altijd te horen dat ze soms tot drie keer meer in hun wijngaard vertoeven (lees “werken”) dan iemand die aan conventionele wijnbouw doet.
Met die economische wetmatigheid in mijn achterhoofd, moet ik me dan vragen stellen bij al te goedkope biowijnen?
Trouwens, hoe gaan de controles in zijn werk? En wie controleert het controleorganisme?
2. Modeverschijnsel
Biologische wijnteelt en biodynamisme is in en iets dat “in” is, heeft de neiging al vlug naar een modeverschijnsel over te hellen. Wijnmakers die, nog voor het eerste woord is gevallen, zeggen dat ze biologisch of biodynamisch bezig zijn, tja, dan krijg ik kippevel en angstrillingen.
Het doet me altijd denken aan mijn bezoek in de Marche (Italië) van een wijnboer die biodynamisch bezig was (al decennia) maar die daar absoluut niet te koop mee liep (ik heb het uit hem moeten sleuren). Hij vertelde me over zijn burin die ook absoluut biodynamisch wilde werken. Hij hielp haar bij haar eerste stappen op de biodynamische weg. Wat bleek echter, tijdens de maand augustus wou deze wijnbouwster liever heel de maand op vakantie. Gevolg, al haar biodynamisch werk naar de knoppen en volgens hem kon ze helemaal opnieuw beginnen. Ja, biodynamisme, het is een roeping.
3. Implicaties
Onlangs vertoefde ik in het aangenaam gezelschap van een wijnmaakster uit Duitsland, Pfalz. En ik stelde haar de vraag van 1 miljoen: to bio or not to bio?
Ze vertelde me kordaat dat zij en haar man weloverwogen hadden gekozen om niet biologisch te werken. Ze hadden de verschillende elementen op een rijtje geplaatst en de voor en tegens afgewogen.
Hun buur werkte biologisch en moest hiervoor, volgens haar, zo maar eventjes zeven keer meer behandelingen doen in de wijngaard. Wat ook betekende dat zijn tractor zeven keer meer door de wijngaard denderde. Als je om biologisch te werken je co2-uitstotende en vervuilende tractor veel meer van stal moet halen, wel, dan was het voor hen niet nodig.
Kortom biologische wijnbouw heeft een hoop bijkomende implicaties die je ook mee moet incalculeren bij je keuzes. Ach, er zijn geen eenvoudige waarheden meer, niet?
4. Afzondering
Onlangs een wijn van Champs des Murailles geproefd. Deze wijnmaker gaat op zoek naar absoluut afgelegen wijngaarden. Reden: hij wil niet dat zijn buren zijn wijngaarden met hun chemische brol infecteren. Ja, Monsieur Francois des Ligneris werkt volledig biologisch en kan dit alleen maar doen in volledige afzondering.
Dan duikt natuurlijk direct de vraag op wat die biologische wijnboeren doen met buren die deze filosofie niet volgen, een muur van Berlijn bouwen, ze afschieten, de wijnranken die het dichtst bij hun buren staan niet gebruiken voor hun wijn,…?
Conclusie
Hou deze drie regels altijd voor ogen.
- Blijf kritisch, arrogant en ja soms zelfs lichtelijk degutant. Hou de waarom vraag altijd trekkensklaar in je springholster. En nu je toch bezig bent, lees ook eens dit: http://biodynamicshoax.wordpress.com/#!/cover
- Hou een open geest. Naar wijn vertaald betekent dit simpelweg: proef alles, test je vooroordelen, snuif, slurp en spuw als een gek, probeer alle wijnen alsof het je laatste dag is…
- En vergeet niet dat op het einde van de rit je die aangekochte flessen zelf moet uitdrinken, dus zie maar dat je het spul erg graag, maar dan ook ontzettend erg veel uitermate graag, achterover klokt… Mijn credo: een fles wijn moet je een stevige “Smile!” ontlokken.
Overlaatst kwam ik die Smile nog tegen met een Extra Brut en Postales Chardonnay van Bodega del Fin del Mundo (Argentinië-Patagonia) tijdens een overheerlijke picknick aan Spoor Noord.
De aanleiding kan ook een Mariflor Sauvignon Blanc (Argentinië-Mendoza) zijn waarbij een stelletje kritische wijnvrienden helemaal opgaan in een discussie rond temperatuur van wijn, zuren en eikgebruik. Maar waar uiteindelijk het gezellig samenzijn primeert en de wijn stilletjes naar het achterplan verdwijnt. En dat behoort wijn ook te doen.
Geef me een glas dat me doet lachen en vrienden die me doen samenzijn en ik ben de gelukkigste wijndrinker.
To bio or not to bio, fuck it. Laat mij nog maar wat ploeteren, zoeken, ontdekken, gecharmeerd zijn…zonder dat ik me zorgen hoef te maken over labeltjes.
Dit is geschreven in het kader van de Vlaamse Wijnblogdagen en is rijkelijk te laat waarvoor een hoop biologische en natuurlijke redenen voorhanden zijn: mijn cosmoculturele timemanagement dat door stevig wat aardstralen, de verkeerde maanstand, een kwak Bordelese pap, planeten die niet in lijn stonden en biologische bestrijdingsmiddelen compleet in de war was gestuurd…
Vlaamse Wijnblogdagen XVII: To bio or not to bio
Ander lekkers kan je lezen bij volgende Vlaamse wijnbloggers:
Wijngerd – Wijnmens – Disasterofwine – Bottle Case – Vinama – Belgian Gourmand –
St Etienne’s World – Wine-Itch – MonkeyVineyard - Wine Jockey – Wijnblog
Foto: Ronnie Pitman
Tags: bio, biodynamische wijn, biologische wijn, natuurlijke wijn, vlaamse wijnblogdagen, vlaamse wijnbloggers
In het glas