Wines get their unique taste from their terroir – the soil in which the vines grow.
Where are your roots drawing their nourishment? And how is that showing up in you now?
Source: Box of Crayons
In een duister en lang vervlogen verleden beweerde ik dat er hooguit 3 aperitieven die naam waardig zijn: Angelina Jolie en een royal flush pinot noir.
Een zeer aangename aanvaring met P&T noodzaakt me mijn mening te herzien en dit getal alvast op te trekken naar 4.
Maar laat ons niet op de feiten voorlopen.
Een Porto als aperitief. Niet voor deze jongen. Zo’n zoete ruby of tawny. Neen, dat is James Bond voor de maag en honger: uiterst dodelijk.
Een aperitief dient net je honger aan te scherpen, die speekselklieren in actie te zetten en je maag uit te laten zien naar het eerste wachthapje, dat eerste mondpleziertje. Zoete aperitieven hebben net de omgekeerde werking. Doe maar eens de check. Een zoete porto en je speekselklieren kleven aan elkaar en je maag krijgt al een opdoffer van jewelste.
Graham’s Port heeft daar een alternatief op gevonden: P&T of Port and Tonic. Graham’s Exrta Dry White Port met een heerlijke tonic. Verfrissend, bitter en dus je honger aanscherpend. Een voltreffer.
Hertog Jan zou niet Hertog Jan heten als ze ook niet een eigen versie van deze aperitief hadden gemaakt. Uit hun mouw toverden ze dit te voorschijn: een Port and Tonic met ijsballetjes van appelsap. Extra verfrissend die appelsapijsballetjes. Ze smolten zo heerlijk weg in je mond terwijl de witte Porto nog nazinderde.
Oh ja, G&T (Gin and Tonic) ben ik nog aan het overwegen. Misschien trek ik de volgende keer dat cijfertje wel op naar 5.
Foto: Graham's White Port - f3focus
Tags: aperitief, food, porto, portugal, restaurant
Het antwoord van Gerard Basset op de vraag wat de taak is van de sommelier:
“There is no ideal wine list or format. We have to create and manage one to suit the area, the restaurant, and especially the customers -make them feel included and comfortable, and suit their budget. Then, at the table, it’s easier to help them make discoveries but still feel that they’re part of the decision, and to be happy with it.”
- Decanter, April 2013
Dit is een oproep aan alle sommeliers, voor je aan je dagdagelijkse taak begint, prevel deze woorden voor jezelf en maak vandaag nog een klant gelukkig!
Onthou ook deze woorden van Gerard Basset, wat zeg ik, tatoeëer ze in je geheugen:
“And sommeliers are also ambassadors – of the restaurant, of the wine producer and certainly of the wine itself.”
Wees vandaag een ambassadeur voor de wijn. Als dat geen mooie Paaswens is.
Foto: Robert S. Donovan
Tags: wijnkaart
Een zinderende proeverij gedaan bij Gramolere. Zo eentje waar twee van mijn lievelingsdruiven de hoofdrol speelden: pinot noir (“de Schuppezot”) en nebbiolo (“de Nevelprins”).
Mijn hartedieven van de avond (op de foto zie je de wijnen):
- Mauro Veglio Langhe Nebbiolo 2010 – een nebbiolo die zich in het glas als een mini-Barolo gedraagt. Heerlijk nazinderend.
- Charlopin-Parizot Gevrey Chambertin 2009 – hiervoor schieten woorden te kort. Dit zijn de pinot noirs waarvoor ik op mijn knieën neerzijg!
De volgende sessie is op 18 april en staat in het teken van knallende kurken! Mis dit niet want het belooft ook weer heerlijk te spetteren! Lees er hier meer over.
NB: De notie Nevelprins tegengekomen bij Le Vin Perdu en, ja, schaamteloos gekopieerd.
Langs zacht glooiende hellingen
Zachtjes glooiende hellingen die zich krullend koesteren in gele en groene tinten. Weldadig groene cypressen die het geheel strak afboorden zoals een kader een schilderij. Donszachte Mediterraanse zomers die je heerlijk doen wegdoezelen. Dorpjes die de top van menig heuvel inpalmen en een rijkdom aan geschiedenis uitwasemen.
En…
…immense rijen wijngaarden, rij na rij verwachtingsvolle druivelaars, rij na rij de mogelijkheid tot een ontroerend flesje wijn.
(dat heerlijk ambrozijn)
Inderdaad dit is Toscane. De Italiaanse hemel voor wijnliefhebbers.
(naast Piemonte natuurlijk)
Vandaag breng ik een virtueel bezoekje aan de Vino Nobile di Montepulciano, de edele wijn van Montepulciano. Als er “edel” in je naam voorkomt, zijn de verwachtingen hoog, erg hoog gespannen.
De Consorzio di Vino Nobile di Montepulciano verwende een tijdje geleden de Belgische wijndrinker met heel wat lekkers uit hun regio. Wat een geluk hebben wij toch als Belgen, niet alleen aanzien ze ons als een stevig kennerspubliek (jaja), we zitten ook nog eens in de topregionen als het wijnconsumptie per hoofd betreft. Vandaar al die onverdeelde aandacht.
Faye Cardwell zorgde, in samenwerking met de Consorzio, voor heel wat evenementen in België. Een onderdeel daarvan zijn de proefavonden bij een aantal lokale wijnhandelaars. Zo was ik bij Gramolere voor een intieme proeverij van een flight (goh, dat vind ik zo’n heerlijk woord) van 9 wijnen.
Edel vocht
Vino Nobile, zo’n geweldige naam. Alleen al bij het uitspreken ervan zou je dorst krijgen. Als je die naam op een etiket ziet en zo’n flesje koopt, dan voel je je toch een beetje speciaal, dan straalt die adellijke titel toch ook een beetje af op de drinker…
Ach, laat me maar een beetje dromen. Ik zie mezelf al op een edel ros, steigerend en dan galopperend naar het feest alwaar de Vino Nobile klaarstaat aan de zijde van een mooie Italiaanse prinses…oeps, heb ik een slok te veel Vino Nobile op?
Inderdaad edele wijn, dat betekent vino nobile. Het verhaal gaat dat deze krachtige wijn in zijn verre geschiedenis enkel voorbehouden was voor de rijke adel die zich graag lieten verwennen met liters van dit krachtig vocht. Als je in Montepulciano kuiert zou je dit verhaaltje met graagte geloven. Palazzi, chiesi en andere historische gebouwen overwelmen je met hun historische pracht en praal.
De waarheid is echter veel minder romantisch. Een gewiekste producent, Adamo Fanetti, was niet vies van wat marketing en besloot na een zeer succesvolle beurs in Sienna zo ergens in de jaren 1930 zijn wijn als “Nobile di Montepulciano” aan te prijzen. En de rest is geschiedenis.
Praal en pracht in Montepulciano
Montepulciano ligt gedrapeerd over een heuvel in zuidelijk Toscane, niet zo ver van zijn bekendere broer Montalcino, ja inderdaad die van de Brunello di Montalcino wijnen.
Werp voorzichtig een blik over de verdedigingsmuren en geniet van de ellenlange rijen sangiovese, de druif van de Vino Nobile. Alleen noemen ze deze hier prugnolo gentile, wat vertaald zoiets als lieflijke pruim betekent. Tja, what’s in a name?
De regelgeving (Decreto Ministeriale del 9 novembre 2010) stelt dat er minstens 70% van deze prugnolo gentile in moet en tot maximum 30% toegelaten rode druivenrassen eventueel aangevuld met maximum nog 5% witte druivenrassen.
Die toegelaten druivenrassen, in het Italiaans spreken ze over “i vitigni complementari idonei alla coltivazione nella Regione Toscane”, zijn er een hele hoop en vind je terug in een ander decreet.
De meest bekende zijn een aantal lokale druivenrassen zoals canaiolo en mammolo. Die laatste was voor mij dan weer een totaal onbekend druivenras en dat is net het leuke aan wijn, elke keer weer leer je wel iets nieuws bij. Mammolo is een druivenras dat “viooltjes” betekent en ook zou geuren naar deze heerlijke bloemen. Zou dit de malbec van Toscane zijn?
Daarnaast kan je natuurlijk niet om een aantal internationale druivenrassen zoals merlot, cabernet sauvignon en syrah. Druiven die de beperkte kleur van sangiovese wonderwel aanvullen en goed liggen in de internationale markten.
Verder moet je om Vino Nobile op het etiket te mogen zetten, minstens twee jaar de wijn laten rijpen in de kelder, waarvan minstens 12 maanden op houten vaten. Als er Riserva op het etiket prijkt, zijn de vereisten net nog een eind strenger, namelijk minstens 3 jaar in de kelders laten rijpen.
Flight to Montepulciano
Een flight (goh, dat vind ik zo’n heerlijk woord of had ik dat al eens gezegd) van 9 wijnen passeerde de revue tijdens de proeverij.
Wat heb ik onthouden:
Oogstjaar 2007 stak er voor mij met kop en schouders bovenuit. Volgens Decanter: “Very good vintage, bordering on five stars for some appellations.” En Decanter vervolgt: “The stars of the vintage are Vino Nobile di Montepulciano and Rosso di Montepulciano which are fantastically well-balanced, concentrated wines with excellent aromatic profiles.” En daar kan ik alleen maar in volgen.
De 2009’s vielen me wat tegen en kwamen wat anorexisch uit de bus. Natuurlijk kan dit liggen aan de geproefde exemplaren (een tweetal). 2009 staat niet als een uitzonderlijk jaar in Toscane geboekstaafd maar er zijn zeker een hoop exemplaren die heerlijk gebalanceerd zijn en met stevig wat kwaliteit in huis. Dus hier is nog verder proefonderzoek nodig (yeah!).
Uit de proeverij, op 1 met stip:
La Ciarliana 2007 (95% sangiovese – 5% mammolo). Een heerlijk strenge, superklassieke en elegante sangiovese. Dit doet me denken aan één van mijn schooljuffen met het strenge maar oh zo sexy brilletje, de elegante kokerrok en ja alle jongetjes in de klas (mezelf incluis) hadden een crush op haar, zie je, zo’n wijn is dit.
Nog een andere 2007 die razend interessant was en waar ik telkens opnieuw naar het glas greep:
Il Macchione 2007 (90% sangiovese en 10% merlot – 14 tot 16 maanden in foeders en 30 hl vaten).
En als toetje nog een paar in het verleden geproefde en goedgekeurde Vino Nobile di Montepulciano:
- Torcalvano
- La Braccesca (Antinori)
- Poliziano
Nog zo veel te proeven natuurlijk, want sangiovese is zonder twijfel één van die topdruiven in rood! Nu met de herfst en veel wulps wild in het vooruitzicht nog heerlijker…dus proeven die handel!
Foto: Paolofefe
Tags: italië, prugnolo, sangiovese, Toscana, Toscane, Vino Nobile di Montepulciano
“Druk, druk, druk.”
“Nu echt geen tijd.”
“Ik zit in het midden van een allesopslorpend project.”
Ook ik bezondigde me al aan deze zinnen, deze dooddoeners. En vaak -veel te vaak- hoor ik ze uit de mond van vrienden, kennissen, familie, …
En dan verschijnt er een proefavond, zo eentje waar bubbels de hoofdtoon voeren, meer bepaald die van Charles Heidsieck.
Charles Heidsieck is sinds een jaartje eigendom van Groupe EPI (Société européenne de participations industrielles) en zo’n nieuwe wind zorgt voor nieuwe ideeën, ontwikkellingen, kortom veranderingen. Dat was de reden dat ik een uitnodiging ontving van Oona: het nieuwe kleedje en de officiële voorstelling van de nieuwe Brut Réserve van Charles Heidsieck.
Maar daar wil ik het even niet over hebben. Neen, dat moet wachten. Wachten omdat één bepaalde Champagne me volledig van mijn sneakers blies. De Brut Réserve had me wel al losjes op mijn benen gezet, dat mag gezegd.
Ik hoorde nog de gevleugelde elementen bubbelen in mijn oren; “De Champagnes van Charles Heidsieck componeert men uit 4 elementen: Pinot Noir, Pinot Meunier, Chardonnay en Tijd (“Le Temps”). En toen kregen we de Blanc des Millenaires 1995, een Champagne die was samengesteld uit 2 elementen: Chardonnay et Le Temps.
Dit is een Champagne die “druk, druk, druk” wegblaast en je tijd volledig opeist. Een moment van stilte in de stressstorm, een hels genietmoment dat smeekt om je tijd, dat op zijn knieën gaat en met opgeheven handen vraagt alles opzij te duwen en enkel met genieten bezig te zijn. Een moment van compleet verloren tijd.
Alhoewel, het begon allemaal wat aarzelend. Zie je, het begin was een tikje teleurstellend. De Champagne kwam vrij koud in het glas en bij de eerste neus dacht ik aan versgeroosterde amandelnoten overgoten met een vleugje acaciahoning met een crunch van wat mokkasnoepjes.
Even voorzichtig een goede slok nemen en baaaaammm, wat een elegantie, wat een volheid in de mond. Geuren van versgebakken boerebrood, Italiaanse brioches (ja die nog dampend warme met een streepje abrikozenmarmelade), geklaarde boter, babbelutten, soepje van abrikozen en perziken overspoelden mijn gehemelte. Wat mondwarmte en deze wijn veranderde van gedaante, bloeide totaal open.
Hoe meer tijd ik deze wijn in het glas gaf, hoe meer de balans tussen neus en smaak naar voren kwam. Doen we het daar niet allemaal voor, van die wijnen die je keer op keer naar je glas laten grijpen. Wijnen die de tijd versmelten tot enkel aroma’s en smaak, wijnen die je grijpen, aan je trekken en je alles doen vergeten…
“Nu echt geen tijd.” wel daar had ik nu even echt geen tijd voor!
De volgende keer neem je tijd om te genieten van die wijn, neem je tijd om je wijn te laten ontwikkelen, zinderen in het glas en neem je tijd om zelf mee te ontwikkelen en laat even het gewoel naar de achtergrond verdwijnen. Ja, dit is een moetje!
Foto: Bogenfreund
Tags: blanc des millenaires, bubbels, champagne, charles heidsieck, frankrijk, oona
Toen ik Els voor de eerste keer ontmoette, kon ik maar aan één ding denken. Een zinsnede uit een kortverhaal van Stephen King, “Weg met de rotzooi”:
“Knapen als mijn broer Bobby worden denk ik maar eens in de twee of drie generaties geboren – ik denk bijvoorbeeld aan kerels als Newton, Einstein, Da Vinci, misschien Edison. Ze lijken allemaal één ding gemeen te hebben: ze lijken op reusachtige kompassen die lange tijd doelloos heen en weer draaien, op zoek naar het ware noorden, en zich er dan opeens met onmetelijke kracht op te richten.”
Dit is zo’n dame die haar ware noorden heeft gevonden.
Wat mag dat dan wel zijn, hoor ik u vragen? Om het in één woord te zeggen: “food”.
Een foodie die als het ware eten uitstraalt. En dan nog zo’n heerlijke warme stem, je zou haast denken dat het een stem was die gewoon door een recept uit te spreken er voor zorgde dat het plotsklaps voor je stond, dampend en wel.
Maar ik loop voor op de feiten. Even een stapje terug en beginnen van het begin.
Dimitri (ja, die van Keukens Verwimp) heeft een gave en die gave is om de juiste mensen met elkaar in contact te brengen.
Zo bracht hij Kaat (ja, de Kaat van Gramolere) en mezelf in contact met Els. Els is een foodblogster die zonet, samen met haar zusje Iris, een heerlijk kookboek in elkaar heeft gebokst
(en dat boksen was zo intens dat ze er verrokken pezen aan overhield 
).
Dit boek gaat door het leven onder de naam “Brunch!” en is volgens mij alleen al op basis van één gerechtje (ja het olijfgebak met artisjokken en tomaatjes) daaruit een aanrader.
Na enig doodlewerk en over en weer gemail vonden we een datum waarop we gevieren een gaatje in onze agenda hadden. En op zo’n momenten komt voor mij het heerlijke van wijn en eten naar boven. Gewoon gezellig bijeenzitten met een glunderend glas wijn, een zoutje en een zoetje en een stel gezellige mensen.
Speelde jij vroeger ook het spelletje: “ik ga op reis en ik neem mee…”. Zo’n avonden doen me steevast denken aan dit spelletje. Ik zet een koppel (te) “gekke” mensen bijeen en ik neem mee:
- Mensen met een passie, met hun kompasnaald vast op het noorden (en hoe die me raken, keer op keer).
- Een blind date die uitgroeide tot een uitermate gezellig samenzijn.
- Een olijfgebakje, ja dat is wel degelijk met olijfjes.
- Een hoop verkleinwoordjes, hoewel dat echt niet kan.
- Een artisjok, want die zorgt altijd voor heel wat geschater.
- Foodbloggers en wijnbloggers (en toekomstige keukenbloggers ) want die hebben een stevige duit gemeen.
- Een vleugje toekomst want die ziet er mooi uit.
- Een glas bubbels
- Een glas Belgisch uit de Rhône
- Een uit Frankrijk meegebrachte fles
- Een delicieuse rode Catalaan
- Wat kazen en een donker zoetje (hmmm mousse van donkere chocolade)
- Een stevige dosis smile power
- Over en weer flitsende ideeën.
Kortom, ik neem mee dat je eigenlijk niet veel nodig hebt om een geslaagde avond te maken: de juiste ingrediënten, een goede baktemperatuur en wat tijd…
Ik zie alvast uit naar een vervolg…(en ik denk Iris ook).
Geproefde wijnen:
- Cava Celebrandum Brut Nature (de bubbels)
- GUFFENS Blanc Bien Entendu Grande Trilogie (de Belg in de Rhône)
- TERRA REMOTA Camino DO Empordà ROOD (de delicieuse Catalaan)
- En nog eentje van de vakantiebestemming van Dimitri. Een heerlijk wulpse wijn met stevig wat kracht maar waarvan ik de naam ben vergeten te noteren (Dimitriiiii, ik roep mijn hulplijn in).
Ondertussen zeker te volgen:
- Els @ Yummyblogsisters en Njamelicious
- Dimitri @ Keukens Verwimp
- Kaat @ Gramolere
Foto: Dimitri Verwimp
Dit weekend me mee laten drijven op de verwoestende golven van de actiefilm “The Expendables”. Een film met, laten we eerlijk zijn, een flutverhaaltje waarin zo snel als mogelijk een reden wordt aangereikt om de slechterik, en minstens 100 van zijn mannen, overhoop te knallen, rijden, kloppen en nog zo wat van dat compleet onverantwoord geweld.
Heerlijk aan de film is de resem “oude” actiehelden die de revue passeren: Sylvester Stallone, Mickey Rourke (ooit nog mee op de foto gestaan tijdens de Romereis toen we onverwachts op een filmset botsten, jaja), Arnold Schwarzenegger, Bruce Willis en nog een paar van die oudjes.
Ergens gelezen, dat je na die film niet veel zult hebben bijgeleerd maar wel een stevige portie actie achter de kiezen hebt. En ja, dat is één van mijn afwijkingen, het af en toe eens snakken naar een portie hersenloze actie.
Kaboem, Yippee Ka Yay and I’ll be back nog aan toe. Heeeeeerlijk toch.
En dan denk ik aan wijn. Tja daar denk ik nogal veel aan, misschien moet ik daar maar eens iets aan doen. Dan borrelen er vrage op. Zoals: zou dat bestaan “Expendables” wijn?
Wijnen met een stevige portie actie in het glas en die je hersenloos achterover klokt. Niet te veel gedoe met snuiven en slurpen en complexiteit en meer van die onzin, neen gewoon fatsoenlijk kappen en, natuurlijk, genieten.
Wat denk jij, bestaat dat een “Expendables” wijn? Heb je er al eentje gedronken?
Foto: factoid
Facebook. Sociale media. Veel ruis is me dat, maar zo af en toe en helemaal uit het niets verschijnt er een golvende vraag. Een vraag die op je gedachten inbeukt, keer op keer, en vraag die je onder de douche bezighoudt (trouwens mijn favoriete plaats om me te laten overvallen door vragen).
De vraag die mijn gedachten schuurde:
“Kan België binnenkort een top schuimwijn met constante kwaliteit produceren, en binnen laat ons zeggen 30 jaar “de!” referentie worden?”
Vraagsteller van dienst: Jelle De Roeck, architect maar in mijn ogen eerst en vooral wijnblogger, wijntweeple en wijnliefhebber die zich met een ongeziene ijver smijt op en in (en soms ook onder) de wijnwereld. Zijn architecturale visie op wijn zorgt voor heerlijke wijnbeschrijvingen (ga maar eens in zijn geburen zitten tijdens een #winetwunch en u begrijpt wat ik bedoel) en voor infographics die planmatig stevig gefundeerd zijn. Snoep maar eens van deze: Bordeaux.
Volgens mij laten we best alle hoop (oggot, toch de meeste hoop) varen en focussen we ons beter op ons bier, een sector waarin we groot zijn en waarin de laatste jaren enorm veel beweegt. Wij Belgjes worden nooit of te nimmer de referentie inzake schuimwijn.
Waarom niet?
Ik vuur hier een paar kogelpunten af, onafgewerkte gedachten die me bezighouden, nachtelijke mijmeringen als basis voor verdere discussies:
- Dé referentie is Champagne, punt aan de lijn!
- Kennis: we staan lichtjaren achter op andere schuimwijnregio’s. Natuurlijk verloopt de uitwisseling van kennis een eind vlotter dan pakweg 50 jaar geleden. Maar toch. Ik moet altijd denken aan de wijze woorden van Franco Massolino (ja, een #nebbiolohead) die me vertelde dat hij pas na 10 jaar de perfecte Chardonnay had gemaakt. 10 jaar van experimenteren…
- Bodem: het geheim van Champagne, de kalkbodem, een arme, perfect gedraineerde bodem. Waar vinden we dat hier in België? Mijn collegawaterman, Filip Verheyden, haalde als voornaamste reden aan de te vruchtbare bodem. En daar volg ik hem volledig. Kersen, appelen, peren, ja allemaal heerlijk uit ons Belgenlandje. Trouwens een (wijn)boerenwijsheid die ik dikwijls hoorde, is dat “er geen wijngaard kan zijn waar er een boomgaard is”.
- Klimaat: We blijven een veel te noordelijk klimaat. Veel te wisselvallig om die constante kwaliteit te leveren. Denk maar aan deze zomer. Gisteren nog temperaturen van amper 13,5 graden en juli was een maand met ongelooflijk veel onweersdagen. En dan constante kwaliteit brengen…? Beats me.
- Klimaatsverandering: veel is er te doen rond “climatic change” en dit is inderdaad een gegeven. Dan hoor ik dat door de klimaatsverandering de wijngaarden gaan opschuiven, dat het hier een eind warmer gaat worden, dat België wel eens de wijnstreek voor witte wijnen, en ja, schuimwijnen kan worden. Komaan, dat is hetzelfde als beweren dat Nederland dé bierregio in de wereld zou worden… Die hele klimaatsverandering behelst heel wat meer dan een stijging van temperaturen. Het zou ook zorgen voor veel wisselvalliger weer, veel stevigere onweren (denk maar aan deze julimaand en ook in augustus kregen we er van langs), hagelbuien op momenten dat we het het minst verwachten. En hier knelt het schoentje. Noem me in de laatste tien jaar eens 3 perfecte wijnzomers op? Het is zondermeer gemakkelijker de drie belangrijkste woorden in het Swahili op te noemen.
- Terroir: het “duistere” woord terroir, de interactie tussen klimaat, bodem, topografie en wijngaard. Ook hier kijken we op tegen een hopeloze achterstand. Denk maar aan Champagne met zijn eeuwenoud systeem van échelle des crus en zijn explosie aan lieux-dits.
- Wijngaarden: de cijfers van 2010 van de FOD Economie spreken over een totaal van 119 ha wijngaarden. Een kleine vergelijking: Château Lafite Rothschild – 108 ha; Château Mouton Rotschild – 84 ha ; Château Margaux – 262 ha. Kortom al onze wijngaarden tesamen is losjesweg te vergelijken met één, ja één, domein in Bordeaux Rive Gauche. Ach wijn, het blijft een randgegeven in ons landje en dat maakt “qauntum leap” sprongen des te moeilijker…
En toch zijn er van die twijfelmomenten. Ik proefde Belgische schuimwijnen, met Schorpion op kop, die me van mijn sokken bliezen. De Schorpion Zwart aanzag ik een keer in een blindproeverij losjesweg als Champagne. En Schorpion Fibonnacci vind ik lipsmakkend heerlijk.
Kortom nog veel te leren, nog enorm veel te terroirreren en uitermate veel te klimatiseren. En dan ga ik me nu een Duvel Triple Hop openen en een heildronk uitbrengen op de Begische schuimwijn. Schol!
Foto: ithinkx
In het glas